Waqf; een vloek die al jaren het leven van Iraniërs heeft geteisterd

Na jarenlange inspanning, hard werken en grote uitgaven voor de bouw van een productie- en landbouwbedrijf, vraagt de bank wanneer de bank de eigendomsakte van zijn landbouwgrond bij de organisatie voor kadaster-registratie opvraagt, antwoordt de registratie dat de religieuze stichtingen (waqf) organisatie een kwart van het eigendomsdocument van het genoemde pand ongeldig heeft verklaard en op haar eigen naam heeft geregistreerd!

Het voelt alsof plotseling het heelal in elkaar stort. Verslagen en wanhopig weet hij niet wat te doen. Hij heeft geen keus dan zich tot de waqf-organisatie te wenden en daar opent hij zijn hart voor de directeur-generaal van de waqf en zegt: we zijn enkele huishoudens met een aantal jongeren, onze enige hoop en manier van bestaan is dit productieplan waarvan we al meer dan twee jaar achter aan lopen, en nu kan ik niet alleen installaties op dat land bouwen, noch kan ik het land als onderpand bij de bank leggen om een lening te krijgen.

Zijn woorden aan de directeur-generaal, die een geestelijke is, worden allengs luider en uiteindelijk, in plaats van zijn probleem op te lossen, wordt hij door de directeur-generaal van de waqf ervan beschuldigd ongelovig te zijn en krijgt hij het stempel van tegenstander van de revolutie. Het stopt daar niet en de directeur-generaal geeft in woede zijn secretaris opdracht een brief naar de bank te schrijven dat niet alleen een deel van het eigendom, maar het hele perceel waqf is!

Teleurgesteld verlaat hij de waqf-organisatie en denkt aan het onduidelijke lot dat hem wacht. Uitgeput en verslagen gaat hij naar huis.

Tal van dergelijke verhalen zijn in de afgelopen jaren in Iran gezien en elke dag worden mensen uit steden en dorpen ervan op de hoogte gesteld dat hun eigendomsdocumenten door een klacht van de waqf-organisatie ongeldig zijn verklaard en hun eigendommen zijn verklaard tot waqf zonder dat zij tot dat moment het minste idee hadden van dit onderwerp?!

Een korte blik op waqf en waqf-organisaties in de Islamitische Republiek

Waqf is, ongeacht wanneer en hoe het is ontstaan, in deze jaren een vloek voor het Iraanse volk geworden en bedreigt hun leven ernstig. De waqf-organisatie heeft in deze jaren, door het ongeldig verklaren van duizenden eigendomsdocumenten van verschillende lagen van het volk in het hele land onder het voorwendsel van waqf, haar zware schaduw steeds verder over het leven van het volk uitgebreid.

Deze praktijk begon in Farvardin 1363 nadat het eerste parlement van de Islamitische Raad een wet ter intrekking van verkoopsdocumenten van waqf-eigenschappen, water en landerijen aannam, en gaat tot nu toe onverminderd voort.

Wat is waqf en wat zijn waqf-organisaties?!

Waqf is een bepaling op basis waarvan individuen een deel of al hun eigendommen en bezittingen hebben afgestaan voor humanitaire en liefdadige doeleinden en hun intentie achter deze schenking hebben uitgesproken.

Met een dergelijke handeling wordt het geschonken bezit daarna niet verkoopbaar. Dit is een samenvatting van de definitie van waqf, terwijl de waarom en waarom van waqf en de geschiedenis van zijn veranderingen en ontwikkelingen in de loop van de tijd een vervaard web van verwarring is dat niemand ooit heeft geprobeerd op te rapen en gedurende lange jaren zijn waqf-eigendommen op verschillende manieren en op verschillende manieren beheerd.

De waqf-organisatie, die tegenwoordig een grote multinationaal bedrijf is geworden, is een organisatie die al deze schenkingen door de geschiedenis heen religieuze legitimatie en heiligheid heeft gegeven en zichzelf als eigenaars zonder voorbehoud van deze goederen en eigendommen beschouwt.

Hier zijn wij ook gedwongen om van deze categorie en instantie te spreken, die een origineel humanitair karakter en op zichzelf liefdadig van aard is met een lange geschiedenis, onder de naam waqf.

Waqf, wat, gezien zijn bestaansfilosofie, een liefdadige aangelegenheid is geweest en de stichter van liefdadige diensten voor de behoeftigen en noodlijdenden van de samenleving had moeten zijn en naar de wil en wens van de stichters had moeten worden gebruikt, heeft in deze jaren en met de komst van de Islamitische Republiek niet alleen geen liefdadige diensten daaruit voortgebracht, maar is in plaats daarvan een groot probleem en een ingewikkeld probleem voor het gewone volk geworden. Anderzijds is het een geschikt terrein geworden voor misbruik door diegenen die daar goed in zijn, tot het punt dat tegenwoordig ‘waqf-vervalsing’ een veelgebruikt woord onder het volk is geworden.

Waqf heeft in deze jaren een onprettige en zeer schadelijke functie gehad voor de meeste Iraanse mensen omdat het heeft geleid tot de intrekking van duizenden eigendomsdocumenten van mensen, vooral van landbouwgronden van boeren en huizen en winkels in steden en dorpen, en de oorzaak van problemen en misschien ellende voor de eigenaren van deze eigendommen is geweest, terwijl het voordeel ervan in plaats van naar de behoeftigen naar welgestelden en machtigen in de samenleving is gegaan en slechts een bepaalde groep daaruit grote winsten haalt met listige middelen en naar hedendaagse termen met waqf-vervalsing.

Waqf, waarvan de aanwezigheid op onjuiste en ongerechtvaardigde wijze aan de filosofie van de islam wordt toegeschreven en waaraan religieus gezag en Gods gebod is gegeven, heeft in deze jaren en dank zij de onbegrensde macht van de Islamitische Republiek in Iran het leven van het volk geteisterd en is in zijn plaats omgevormd tot een economisch monster met zeer hoge capaciteit en organisatie, beschikkend over miljarden miljarden tomaan kapitaal en duizenden eigendommen en exploitatiegoederen en ontelbare landerijen, en is omgevormd tot een van de zeer grote economische machtcentra van het Islamitische systeem onder toezicht van de Oppermachtig, en vergroot zijn controle elke dag door duizenden documenten ongeldig te verklaren zonder minimale rechten aan de eigenaren van documenten te geven die naar zeggen vanwege het waqf-zijn ongeldig worden verklaard. Dit is terwijl waqf niet alleen geen verband houdt met islamitische jurisprudentie, noch voorbeelden daarvan in de geschiedenis van het vroege islam zijn gevonden, noch enig spoor ervan in de Koran en hadiths, de voornaamste bronnen van kennis in de islam, is verschenen.

Duidelijke bewijzen geven aan dat waqf geen voorgeschiedenis in de filosofie en teksten van de islamitische religie heeft gehad, maar later via een soort historische vervalsing en verbale en propagandistische invloed ervan onder de religieuze kwesties is opgenomen en de Islamitische Republiek maakt het tegenwoordig tot het beste voorwendsel voor de aaneigning en controle van eigendommen en landerijen van het volk en met het minste voorwendsel worden documenten van anderen ongeldig verklaard en onder de naam waqf ten gunste van zichzelf verbeurd verklaard.

Men kan zeggen dat het onderwerp waqf voor het eerst in de periode van de overheersing van de Mongoolse Ilkhanen in Iran formalisering en uitbreiding vond. De ingevallen Mongolen, die net moslim waren geworden, hadden geleerd grote landen en eigendommen die zij met het geweld van het zwaard en massamoord van hun eigenaren hadden veroverd, om ervoor te zorgen dat zij voor altijd onder hun en hun kinderen in handen zouden blijven en niemand durft hun eigendom en verkoopsrecht op te eisen, tot waqf over te gaan. Maar sinds wanneer een organisatie genaamd waqf ontstond, is er geen geldig bewijs beschikbaar omdat de geldigheid van waqf nooit is onderzocht en bestudeerd en is het een verwarrende categorie die moet worden onderzocht.

Wat duidelijk is, blijkt dit te zijn: in de tijd van Naser al-Din Shah waren waqf-goederen onder toezicht van een instantie genaamd het Ministerie van Onderwijs Waqf en Buitenlandse Industrieën, waarna het in 1288 AH onder het toezicht van het Ministerie van Justitie en Waqf-zaken stond en momenteel nominaal onder het toezicht van het Ministerie van Cultuur en Islamitische Begeleiding staat, terwijl het in feite als een onafhankelijke, afzonderlijke instantie onder toezicht en het bevel van de leider staat.

De evolutie en veranderingen van landaanspraken uit het perspectief van de geschiedenis

Met een korte blik op de evolutie en veranderingen in landaanspraken in Iran gedurende voorbij eeuwen zullen we opmerken dat het eerlijk gezegd onmogelijk is om de werkelijke eigenaar van een van de landerijen correct te identificeren, vooral van de landerijen die waqf-organisaties tegenwoordig onder het voorwendsel van waqf van hun eigenaren hebben teruggenomen en beheren, zodat we kunnen besluiten over het werkelijke eigendomsrecht.

Het is niemand verborgen dat de geschiedenis van eigendoms over landerijen gedurende voorbij eeuwen veel uiteenlopende en droevige verhalen heeft gehad, en er is geen twijfel over dat eigendom gedurende voorbij perioden altijd door kracht is bepaald.

Niemand heeft de aarde geschapen om eigendomsrecht op te eisen, daarom zien we in de hele geschiedenis dat eigendom over landerijen veel evolutie en verschillende veranderingen heeft ondergaan. Er was een tijd dat landerijen onder een systeem genaamd siyurghāl werden beheerd. Vervolgens begint het tijdperk van de timuride-tiering, en later feodalisme en eigendom over landerijen is altijd veranderd met de overwinning van de ene groep op de andere en de opkomst van een nieuwe klasse, en heeft een ander vorm aangenomen. Een ding wat betreft eigendom kan niet ontkend en vergeten worden en dat is het volksgezegde dat zegt “kracht vernietigt de eigendomsakte”. De geschiedenis vertelt ons duidelijk dat uitgebreide landerijen altijd door degenen die dominant waren van de overwonnenen met geweld werden genomen en in eigendom genomen, niet door op de juiste en redelijke manier. Kan men een eigendom dat met geweld van het zwaard en bloedvergieten en met onrecht en zelfs massamoord van zijn eigenaar of eigenaren is verkregen een rechtmatig eigendom noemen?! Heeft zo’n persoon het recht en kan zij/hij zo’n eigendom tot waqf verklaren? En zijn waqf als rechtmatig beschouwen?

In ieder geval wat uit de evolutie en veranderingen van landaanspraken voortvloeit, vooral uitgebreide landerijen, en waarvan de geschiedenis getuige is, is dat al deze eigendomssituaties twijfelachtig zijn en in het geval dat mensenrechten daarin in acht moeten worden genomen en we moeten vertrouwen op gerechtigheid en verstand, moeten we met menselijk en rechtvaardig inzicht en voorzichtigheid over deze eigendomssituaties oordelen en gerechtigheid daarin respecteren en handhaven.

Bijvoorbeeld, wanneer invallende Arabieren of Mongolen het Iraanse grondgebied met geweld, bloed en bloedvergieten veroveren, veroveren hun leiders uitgebreide landerijen en later behoren deze landerijen en eigendommen die met geweld, onrecht en onmenselijk zijn veroverd toe aan hun kinderen en nakomelingen generatie na generatie en gaat deze gang eeuwen verder tot vandaag dat de waqf-organisatie eigendom ten gunste van zichzelf verbeurd verklaard en in feite met geweld van de eigenaren van deze eigendommen, die meestal zwakke mensen zijn die hun eigendom hebben gekocht, neemt met geweld en dwang en zonder hen enig verdedigingsrecht te geven en registreert en verbeurd het ten gunste van zichzelf.

Duidelijke en onweerlegbare bewijzen met betrekking tot waqf en stichters in het algemeen getuigen van deze werkelijkheid dat de meeste stichters eigendommen hebben gesticht die zij met geweld en onrecht volledig hebben toegeëigend en vanuit islamitische jurisprudentie worden deze eigendommen als gestolen goederen beschouwd, en anderzijds hebben de meeste van hen niet uit medelijden of dienst aan behoeftigen maar eerder om het eeuwigdurend bezit van deze eigendommen over te dragen de waqf van hun goederen met verschillende intenties en bedrieglijke schijn begaan, omdat waqf door religieuze voortrekkers en geestelijken heiligheid en religieus gezag heeft gekregen en niemand durft zich tegen heilige zaken en religieuze goederen uit te spreken, en op deze manier hebben veel eigenaren gedurende lange tijd hun uitgebreide goederen en landerijen tot waqf verklaard waarin er veel twijfel en onduidelijkheid over het eigendom van de eigenaren bestaat zodat hun kinderen na hen generatie na generatie het eigendom ervan hebben en in de schaduw van religie en religieuze zaken tegen elk inbreuk en schade beschermd zijn.

Een van de uitgebreidste waqf’s is die op de heilige schrijn van Imam Reza door een persoon genaamd Haj Hossein Aqa Malek door middel van acht waqf-documenten gesticht, wat heeft geleid tot dat tegenwoordig meer dan 95 procent van de gehele provincie Khorasan waqf is en het beheer van deze waqf-goederen nu onder leiding van de heilige schrijn van Imam Reza (multinationaal bedrijf Astan-e Qods Razavi, Qodsiaran) staat. Hierbij dient opgemerkt te worden dat de Astan-e Qods onafhankelijk onder toezicht van de leider en door de vertegenwoordiger van de Oppermachtig wordt beheerd.

Van andere belangrijke stichters kan men Rashid al-Din Wattad Hamadani noemen wiens waqf bekend staat als Rabi Rashidi in Tabriz. Hij gestichte een derde van geheel Tabriz dat deel van zijn goederen was tot waqf. Rashid al-Din Wattad Muhammad ibn Muhammad ibn Abd al-Jalil wiens afstamming via elf tussenliggende generaties teruggaat tot de tweede kalief Umar ibn al-Khattab. Uit dit blijkt dat hij en andere stichters die uitgebreide eigendommen hebben gesticht meestal nakomelingen van ingevallen moslimveroveraars waren die het Iraanse grondgebied met geweld en onrecht veroveren en daarna het concept van waqf als een heilig religieus decreet hebben geconstrueerd en in het post-Arabische Iraan hebben geïnstitutionaliseerd.

Bij nader onderzoek van het onderwerp waqf en stichters in Iran hebben we gezien dat in de huidige regering van de Islamitische Republiek, toen ayatollah Akbar Hashemi Rafsanjani in bijzondere omstandigheden van zijn politieke leven verkeerde en toen het waarschijnlijk was dat hij het eigendom van een belangrijke instelling als de Islamitische Azad Universiteit zou verliezen, met het oog op het redden ervan en uiteraard voor het eeuwigdurend beheer van de ongelooflijk rijke Islamitische Azad Universiteit, van plan was deze tot waqf te verklaren, maar ayatollah Khamenei stond hem niet toe dit te doen, waardoor het eigendom van deze universiteit aan Rafsanjani ontnomen werd en momenteel als een onder leiding vallende instelling zijn werkzaamheden voortzet.

Een van de meest bekende stichters van Kermanshah is Sheikh Ali Khan Zanganeh, eerste minister van Shah Soleiman Safavi. In het jaar 1093 Qamarisch toen hij gouverneur van Kermanshah was, stichtte hij de gronden van Chompatan en Nahr Qarawoli van de uitgebreide gronden van het Bisotoun-gebied tot waqf voor Fatimiden-afstammelingen en herstellingswerk van de karavanserai van Bisotoun en beval hij dat de tekst van het waqf-document in de bergwand van Bisotoun en naast het beroemde Herculesstandbeeld zou worden gegraven. Helaas werd deze gravure op een kostbare bas-reliëf uitgevoerd wat tot gevolg had dat het gegraveerde beeld van de volledige afbeelding van Bahram II uit de Parthische periode volledig werd uitgewist en van de andere twee afbeeldingen van dit bas-reliëf aan beide zijden ervan elk de helft van bovenkant tot onderkant werd beschadigd en de andere helft overbleef.

Reizigers die deze steenbewerking dicht bij dit historische werk hebben waargenomen beschouwen deze daad van Sheikh Ali Khan als een vorm van barbarisme en lust voor het verwoesten van kunstwerken. Sheikh Ali Khan stelt in dit waqf-document zichzelf als beheerder en na zichzelf zijn zonen als beheerders in.

Omdat men waqf-goederen in twee categorieën heeft ingedeeld, namelijk openbare waqf en particuliere waqf, is het waqf-document van Sheikh Ali Khan van het particuliere type, namelijk een waqf dat de meeste stichters hebben gedaan waarbij zij het waqf-bezit voor eeuwig in hun eigen bezit en daarna dat van hun kinderen generatie na generatie hebben gehouden. Het zij opgemerkt dat de benadering van de organisatie voor hadj en waqf ten aanzien van deze waqf-goederen zijn eigen specifieke methode heeft.

Bron: Harana