“Yeganeh Hosseinzaei”, slachtoffer van kindhuwelijk, vermoord door haar echtgenoot
Yeganeh, een meisje dat op tienjarige leeftijd werd uitgehuwelijkt en op veertienjarige leeftijd trouwde, werd op zestienjarige leeftijd door haar echtgenoot vermoord. De dood van Yeganeh Hosseinzaei is niet slechts een strafzaak; het is een roep tegen kindhuwelijken, huiselijk geweld en structuren die kinderen nog steeds beroven van hun recht om te kiezen, veiligheid en toekomst.
“Yeganeh Hosseinzaei”, een zestienjarig meisje uit de stad Bakharz in de provincie Razavi Khorasan, werd op vrijdag 17 Mehr (9 oktober) door haar echtgenoot vermoord; een gruwelijke misdaad die opnieuw de dodelijke gevolgen van kindhuwelijken en de hulpeloosheid van meisjes blootlegt die nog voor hun tienerjaren in een huwelijksleven en machtsverhoudingen worden geworpen waarvoor zij niet hebben gekozen en waarvan zij mogelijk niet kunnen ontsnappen. Misdaden die soms jaren verborgen blijven en waarvan het bestaan niet aan het licht komt.
Volgens het rapport van de mensenrechtenorganisatie Hengaw en berichten van lokale bronnen stierf Yeganeh door slagen met een knuppel en stok, alsmede verstikking. Zij werd in kritieke toestand naar een ambulancepost langs de weg gebracht zonder vitale functies; haar kleding was bevuild en er waren sporen van ernstige verwondingen op haar lichaam. Haar echtgenoot is gearresteerd en heeft de moord bekend. Het motief voor deze misdaad is tot nu toe officieel niet bekendgemaakt.
Maar misschien het schokkerendste aspect van deze zaak is niet alleen hoe Yeganeh stierf, maar het leven dat haar al vanaf haar jeugd werd ontzegd: zij was op tienjarige leeftijd gehuwd met haar neef en trouwde op veertienjarige leeftijd. Tien jaar oud is een leeftijd voor spelen, leren, vriendschap en dromen, niet om een verbintenis aan te gaan die de noodlot en veiligheid van een kind voor altijd kan veranderen. Toch kan in een structuur die kindhuwelijken mogelijk maakt, de jeugd, in plaats van een periode van groei en bescherming, het begin zijn van jaren van ontbering en schade.
Wanneer een meisje op jonge leeftijd trouwt, gaat het niet alleen om een huwelijkscontract of wettelijke registratie. Het gaat om machtsongevenheid, beperking van keuzerecht, ontbering van de mogelijkheid tot onafhankelijke groei en het plaatsen van het kind in een positie waarin het zich mogelijk niet tegen geweld kan verdedigen of uit een gevaarlijke relatie kan ontsnappen. Kindhuwelijk betekent niet automatisch dat geweld optreedt, maar het kan de kwetsbaarheid van het kind vergroten en de gevolgen van geweld dodelijker maken.
De moord op Yeganeh stelt de samenleving en de autoriteiten een onbarmhartige vraag: waarom zou een meisje dat nog geen achttien jaar oud is, jaren eerder al uit kunnen worden gehuwelijkt? Wie verdedigde haar recht op een veilige jeugd? Welke mechanismen hadden dergelijke huwelijken op zo jonge leeftijd moeten voorkomen en waarom werd dit kind niet effectief beschermd voordat zij het slachtoffer van een misdaad werd?
De directe verantwoordelijkheid voor Yeganeh’s moord ligt bij degene die deze misdaad heeft gepleegd; maar onderzoek naar deze zaak mag niet beperkt blijven tot de arrestatie van de verdachte en strafvervolging. Een maatschappij waarin kindhuwelijken nog steeds mogelijk zijn, moet zich ook verantwoord voelen ten opzichte van families, wettelijke instellingen en overheidsinstellingen die verantwoordelijk zijn voor de bescherming van kinderen.
Artikel 1041 van de Iraanse burgerlijke wetgeving maakt het huwelijk van meisjes onder de dertien jaar mogelijk met toestemming van de wettige vertegenwoordiger en op grond van een rechterlijke bepaling over de naleving van het belang van het kind. Dit wettelijk kader laat, in plaats van een duidelijk en absoluut verbod op kindhuwelijken op te leggen, ruimte voor uitzonderingen. De fundamentele vraag is: hoe kan men spreken van “het belang van het kind” terwijl de wet het huwelijk van een tienjarig meisje mogelijk maakt; een kind dat nog niet klaar is om onafhankelijk beslissingen te nemen over veel aspecten van haar eigen leven?
Een regering die pretendeert het gezin en de moraal te beschermen, kan niet voorbijgaan aan deze tegenstrijdigheid. Gezinsbescherming, zonder garantie voor de veiligheid en rechten van elk lid, is lege retoriek. Geen traditie, beoordeling van belang of wettelijke machtiging mag een excuus zijn om het recht van het kind op veiligheid, groei, onderwijs en toekomst te negeren.
De dood van Yeganeh Hosseinzaei mag niet gereduceerd worden tot een kort bericht over een “familiegeschil” of een “tragisch ongeluk”. Achter deze naam liggen vragen over kindhuwelijken, geweld tegen vrouwen en meisjes, onvoldoende bescherming van kinderen en wetten die herzien moeten worden om de meest kwetsbare leden van de samenleving te beschermen.
Zolang kindhuwelijken niet worden gestopt, zolang de bescherming van kinderen niet wordt omgezet in een werkelijk en doeltreffend mechanisme en zolang huiselijk geweld niet serieus wordt genomen, zullen andere meisjes zich kunnen bevinden in situaties waarin ontsnapping en bescherming moeilijk voor hen is. Het voorkomen van dergelijke tragedies is niet mogelijk door alleen maar rouw uit te spreken nadat slachtoffers zijn gestorven, maar vereist een daadwerkelijk verbod op kindhuwelijken, onafhankelijke sociale en juridische ondersteuning, serieuze aanpak van meldingen van geweld en verantwoording van verantwoordelijke instanties.
Yeganeh had de kans om te leven gehad; de kans om op te groeien, te kiezen en een toekomst voor zichzelf op te bouwen. Zij had op zestienjarige leeftijd geen slachtoffer van dodelijk geweld moeten worden. Een samenleving die haar kinderen vanaf hun jeugd beroofd, kan zich niet beperken tot rouw na hun dood. Gerechtigheid voor Yeganeh betekent een transparant en eerlijk onderzoek naar haar moordzaak en voorkoming van de herhaling van deze tragedie – het betekent een einde aan kindhuwelijken en het garanderen van de veiligheid en rechten van kinderen boven elke traditie, beoordeling of wettelijke rechtvaardiging.
