دو شهروند بهائی در کرمان به بیش از ۲۰ سال زندان محکوم شدند
پیوند نعیمی و برنا نعیمی دو شهروند بهائی محبوس در زندان مرکزی کرمان، در مجموع به ۲۰ سال و شش ماه و یک روز حبس تعزیری محکوم شدند. صدور این احکام در حالی صورت گرفته که پیش‌تر گزارش‌هایی از شکنجه، اعدام نمایشی و تلاش برای گرفتن اعترافات اجباری از این دو زندانی منتشر شده بود؛ موضوعی که نگرانی‌ها درباره وضعیت اقلیت‌های مذهبی و آزادی عقیده در ایران را بار دیگر افزایش داده است.
بر اساس گزارش سازمان‌های حقوق بشری، شعبه پنجم دادگاه انقلاب کرمان پیوند نعیمی را به ۱۲ سال و شش ماه و یک روز و برنا نعیمی را به هشت سال حبس تعزیری محکوم کرده است. این دو شهروند بهائی که پسرعمو هستند، هم‌اکنون در زندان مرکزی کرمان نگهداری می‌شوند.
جزئیات دقیق اتهامات مندرج در دادنامه‌های نهایی تاکنون منتشر نشده است. با این حال، برنا نعیمی پیش‌تر از طریق ویدئوکنفرانس و با اتهاماتی از جمله «اقدام علیه امنیت ملی» و «تشکیل گروه با قصد براندازی» محاکمه شده بود. اطلاعات عمومی درباره قطعی بودن احکام و امکان تجدیدنظرخواهی نیز هنوز منتشر نشده است.
پیوند نعیمی در ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در محل کار خود بازداشت شد. بر اساس گزارش‌های هه‌نگاو و هرانا نیز، او پس از بازداشت مدتی در سلول انفرادی نگهداری شد و در جریان بازجویی‌ها برای گرفتن اعترافات اجباری تحت فشار و شکنجه قرار گرفت.
سازمان عفو بین‌الملل در اقدام فوری منتشرشده در اپریل ۲۰۲۶ درباره وضعیت این دو شهروند بهائی، از ضرب‌وشتم، اعدام نمایشی، شوک الکتریکی و دیگر اشکال بدرفتاری با آنان خبر داده بود. این سازمان همچنین اعلام کرد که اعترافات منتسب به پیوند نعیمی در شرایطی منتشر شده که نگرانی‌های جدی درباره نحوه اخذ آن‌ها وجود دارد.
در ۱۲ بهمن‌ماه ۱۴۰۴، ویدیویی از اعترافات پیوند نعیمی از رسانه‌های حکومتی پخش شد. نهادهای حقوق بشری درباره احتمال اجباری بودن این اعترافات و استفاده از آن‌ها در پرونده قضایی او ابراز نگرانی کرده‌اند.
برنا نعیمی ۲۹ ساله و پدر یک کودک سه‌ساله، در ۱۰ اسفندماه ۱۴۰۴ توسط نیروهای اطلاعات سپاه پاسداران بازداشت شد. گزارش‌ها حاکی از آن است که او نیز در دوران بازداشت و بازجویی تحت شکنجه و فشارهای روانی قرار گرفته است.
جامعه جهانی بهائی و عفو بین‌الملل، پیش‌تر درباره وضعیت او هشدار داده و از اعمال اعدام نمایشی برای وادار کردن وی به اعتراف خبر داده بودند. عفو بین‌الملل همچنین به گزارش‌هایی درباره ضرب‌وشتم، شوک الکتریکی و تهدید خانواده او اشاره کرده است.
برنا نعیمی در اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۵ از طریق ویدئوکنفرانس در دادگاه انقلاب کرمان محاکمه شد. با این حال، جزئیات کامل روند رسیدگی و مستندات قضایی پرونده او به‌صورت عمومی منتشر نشده است.
محکومیت پیوند و برنا نعیمی در شرایطی رخ می‌دهد که اقلیت‌های مذهبی در ایران، از جمله بهائیان، مسیحیان، یهودیان، زرتشتیان و مسلمانان اهل سنت، در گزارش‌های نهادهای حقوق بشری با مواردی از محدودیت، تبعیض و نقض حقوق شهروندی روبه‌رو بوده‌اند؛ هرچند نوع و گستره فشارها بر این جوامع یکسان نیست.
جامعه بهائی ایران طی سال‌های گذشته بارها از بازداشت، محرومیت از تحصیل و اشتغال، مصادره اموال و صدور احکام سنگین قضایی علیه اعضای خود خبر داده است. نهادهای بین‌المللی حقوق بشری نیز بارها درباره برخوردهای امنیتی و قضایی با این جامعه ابراز نگرانی کرده‌اند.
مسیحیان ایران نیز، به‌ویژه شهروندانی که به مسیحیت گرویده‌اند یا در کلیساهای خانگی فعالیت می‌کنند، در گزارش‌های سازمان‌های حقوق بشری با بازداشت، بازجویی، فشار امنیتی و محکومیت‌های قضایی مواجه بوده‌اند. برخی از آنان به اتهام‌هایی مانند «تبلیغ علیه نظام» یا «اقدام علیه امنیت ملی» محاکمه شده‌اند؛ اتهاماتی که نهادهای مدافع آزادی دینی، در مواردی آن‌ها را پوششی برای محدود کردن فعالیت‌های مذهبی و حق آزادی عقیده دانسته‌اند.
در چنین شرایطی، پرونده پیوند و برنا نعیمی بار دیگر این پرسش را مطرح می‌کند که آیا شهروندان ایران، فارغ از دین و باور مذهبی خود، از حق برخورداری برابر از آزادی عقیده، امنیت، دادرسی عادلانه و مصونیت از شکنجه برخوردارند؟
عفو بین‌الملل در اپریل ۲۰۲۶ با انتشار یک اقدام فوری درباره پیوند و برنا نعیمی، نسبت به خطر مجازات اعدام و گزارش‌های شکنجه و بدرفتاری با آنان هشدار داده بود. این سازمان خواستار پایان دادن به شکنجه، توقف استفاده از اعترافات اجباری و تضمین دسترسی زندانیان به وکیل و مراقبت‌های پزشکی شده بود.
کمیسیون ایالات متحده درباره آزادی مذهبی بین‌المللی (USCIRF) نیز نام هر دو شهروند را در پایگاه اطلاعاتی زندانیان عقیدتی خود ثبت کرده و گزارش‌های مربوط به شکنجه و ادامه بازداشت آنان را منعکس کرده است.
این موارد در کنار گزارش‌های مربوط به وضعیت مسیحیان و دیگر اقلیت‌های مذهبی نشان می‌دهد که مسئله آزادی دین و عقیده در ایران همچنان یکی از نگرانی‌های جدی نهادهای مدافع حقوق بشر است.
بر اساس ماده ۱۸ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی، هر فرد حق آزادی اندیشه، وجدان و مذهب دارد و این حق شامل آزادی داشتن یا پذیرفتن یک دین یا باور به انتخاب خود و ابراز آن به‌صورت فردی یا جمعی است.
همچنین شکنجه و رفتار یا مجازات ظالمانه، غیرانسانی یا تحقیرآمیز تحت هیچ شرایطی مجاز نیست. اعترافاتی که در نتیجه شکنجه به دست آمده باشند، نمی‌توانند مبنایی مشروع برای محکومیت افراد قرار گیرند.
صدور مجموعا بیش از ۲۰ سال حبس برای پیوند و برنا نعیمی، در کنار گزارش‌های مربوط به شکنجه و اعترافات اجباری، بار دیگر ضرورت توجه جامعه جهانی به وضعیت زندانیان عقیدتی و حقوق اقلیت‌های مذهبی در ایران را برجسته می‌کند؛ حقوقی که باید بدون تبعیض و فارغ از تعلق دینی یا اعتقادی، برای همه شهروندان تضمین شود.
