Kunstenaars solidair met het vrijheidsminnende volk van Iran
Een aantal bekende kunstenaars hebben met een boodschap aan alle vrijheidsminnende burgers hun solidariteit uitgesproken voor het bereiken van vrijheid.
Kunstenaars zoals: Ali Poortash “acteur”, Sahar Poortash “actrice”, Saeid Mohammadi “zanger”, Dolarram Mostofian “zangeres”, Maho Amin “zanger en liedschrijver”, Hamid Saeidi “componist en muzikant” behoren tot degenen die hebben gesproken over solidariteit voor de overwinning van Iran. De uitspraken van deze gewaardeerde kunstenaars volgen hieronder.
Solidariteit is een menselijk fenomeen. Solidariteit is geen politiek woord, dit woord betekent dat wij allen, in onze cultuur solidariteit hebben gehad, hebben en moeten hebben. Dit woord is precies wat ervoor zorgt dat we samen solidair kunnen zijn, dus dat we verbonden zijn.
Ik ben een Iraanse vrouw en ik ben trots op alle vrouwen van het Iraanse land. Vrijheid is het recht van de Iraanse vrouw, laten we eensgezind zijn zodat we niet ongehoord blijven.
Met solidariteit worden we eensgezind zodat we niet ongehoord blijven. Overwinning is het recht van degenen die van mislukkingen hebben geleerd.
Wie wil dat jij en ik geen wij zijn? Moge zijn huis verwoest worden. Solidariteit is de enige weg naar verzet tot overwinning.
Gedurende de geschiedenis, telkens wanneer we meer naast elkaar hebben gestaan, telkens wanneer we meer begrip voor elkaar hadden, telkens wanneer we elkaar beter hebben begrepen en telkens wanneer we vriendelijker voor elkaar waren, wonnen we gemakkelijker en sneller. We zijn ervan overtuigd dat we deze keer ook met vriendelijkheid en door naast elkaar te staan, tegen deze vijanden zullen winnen.
Ali Moradi “zanger” heeft ook een erg mooie tekst op sociale medianetwerken gepubliceerd die de solidariteit van het Iraanse volk aantoont. Hij zegt: zij wilden dat we niet bij elkaar zouden komen, ze konden het niet. Ze wilden dat we niet van elkaar zouden houden, ze konden het niet. Ze wilden dat we hun leugens zouden geloven, ze konden het niet. Ze wilden dat we niet nadenken, niet opstaan, ons overgeven, ze konden het niet. Ze wilden dat we niet in vrede met de wereld zouden zijn, ze konden het niet. Ze wilden dat we allemaal zwart zouden dragen en bij hun klachtzangen zouden zitten en voor wat we niet geloven zouden juichen, ze konden het niet. Ze wilden dat we niet zouden zingen, niet zouden raken, elkaar niet zouden kussen, niet zouden dansen, ze konden het niet. Ze kwamen oorlog voeren tegen ons leven en wilden dat we niet zouden leven, ze konden het niet. De betovering van angst is gebroken en de geluidsvorm van dit gebulder en bewustzijn is het geluid van eenheid en hulpvaardigheid.
In hoop op meer hulpvaardigheid en solidariteit voor een victorieus en vrij Iran.
