Echtgenote Oekraïense piloot: Tot Iran de waarheid spreekt, zullen wij niet rusten

De gegevens van de zwarte doos van het neergeschoten Oekraïense vliegtuig met raketten van de Revolutionaire Garde, waarover de nationale luchtvaartorganisatie enkele dagen geleden een rapport publiceerde, tonen aan dat tussen de twee raketinslagen de piloten in volledig goede gezondheid waren en volgens de vereiste richtlijnen hebben geprobeerd het vliegtuig te besturen.

De echtgenote van Volodymyr Gaponenko, hoofdpiloot van vlucht 752, zegt dat zij niet begrijpt waarom de Iraanse militairen de 176 inzittenden van dit vliegtuig als een actiefilm hebben achtervolgd totdat zij zeker wisten dat allemaal dood waren.

We vroegen Kateryna Gaponenko of de rapporten die Iran tot nu toe over het onderzoek naar de vluchtcrash heeft gepresenteerd, ons dichter bij de waarheid brengen.

Kateryna Gaponenko: Ik wil niet horen over menselijke fout. Ik ben ervan overtuigd dat dit vliegtuig opzettelijk is neergeschoten en dat opzettelijk alle inzittenden zijn gedood. Als een gewapende militair onder burgers staat en zoveel schiet dat elk van hen dood is, kunnen we dan zeggen dat het menselijke fout was?

Een mens heeft deze moord gepleegd, maar waarom? Was hij gek? Had hij slechte bedoelingen? Stond hij onder druk van iemand? Een rechter kan uitspraak doen wanneer hij antwoord op al deze vragen heeft gehoord. Maar Iran zegt zonder op deze vragen in te gaan dat wij hebben vastgesteld dat menselijke fout plaats heeft gevonden, het raketysteem was niet correct geïnstalleerd, de interne communicatie van de luchtafweer was niet tot stand gekomen.

Ik kan niet geloven dat al deze problemen tegelijkertijd zijn opgetreden. En als dat zo is, wil ik dat zij mij met bewijsvoering overtuigen. Daarom zeggen alle familieleden van de slachtoffers van deze vlucht dat zij willen dat het onderzoek transparant is.

Wat voelde u toen u het rapport hoorde van de gegevens die uit de zwarte doos van het neergeschoten vliegtuig zijn verkregen?

Ik heb mijn twee dochters vanaf de eerste dag gezegd dat hun vader een held was. Zijn naam zal in de geschiedenis worden opgetekend. Nu weten allen dit. Ze weten dat onder de omstandigheden dat het vliegtuig buiten controle was geraakt, alle inspanningen van de piloten gericht waren op het redden van het vliegtuig en zijn inzittenden.

Ze wisten alleen niet dat een groep militairen hen als een waanzinnig actie-spel als doelwit hebben genomen en ze niet hebben laten ontsnappen. Ze wisten niet dat zij in een oorlog waren betrokken en dat zij zouden worden vervolgd totdat zij zouden worden vernietigd.

De piloten van deze vlucht waren niet militair en hadden geen taak om in oorlogsomstandigheden te vliegen. Ik wil van de regering van Iran en de regering van Oekraïne horen waarom mijn man in het luchtruim van een land vloog dat in oorlog was betrokken. Ik heb de president van Oekraïne gevraagd mijn man een medaille voor moed toe te kennen. De bemanning van deze vlucht waren allemaal helden en zouden onderscheidingen moeten ontvangen.

De Vereniging van Slachtoffers van Vlucht 752 zegt dat de mening van de meeste familieleden is dat schadevergoeding van secundair belang is. Eerst de waarheid, daarna schadevergoeding. Wat is uw mening?

Als Iran bewijst dat het neerschieten van dit vliegtuig niet opzettelijk was, moet het minder schadevergoeding betalen. En als wordt bewezen dat deze actie opzettelijk was, zal het schadevergoedingsbedrag groter zijn. Daarom kunnen wij pas over schadevergoeding spreken wanneer wij begrijpen wat er is gebeurd.

Maar het probleem gaat verder. Als we de waarheid niet kennen, zullen we niet tot rust komen. Onze hoop is dat de waarheid balsem voor onze pijn zal zijn. Ik hoop dat de regering van Iran dit begrijpt. Zeg ons de waarheid en betaal dan de passende schadevergoeding; gelijke schadevergoeding voor iedereen, want wij allemaal hebben van deze tragedie te lijden gehad.

Diplomaten waarschuwen dat onderhandelingen jaren kunnen duren. Kan uw gezin zo lang wachten?

In de eerste zes maanden ontving ik het loon van mijn man van de luchtvaartmaatschappij. Nu krijgen mijn kinderen alleen sociale bijstand en is ons leefstandaard sterk gedaald. We zijn verhuisd van een villa in een aangename omgeving naar Kiev. Mijn dochters kunnen hun schoolopleiding niet in een particuliere school voortzetten.

Ik ben altijd huisvrouw geweest, maar nu, hoewel ons jongste dochtertje dit jaar naar school gaat, ben ik gedwongen naar werk te zoeken.

Mijn grootste verdriet is dat twee raketten onze hoop hebben vernietigd. Mijn man had altijd de beste wensen voor mij en vooral voor onze twee dochters. Ik voel me slecht omdat ik zonder hem niet de beste omstandigheden voor mijn dochters kan creëren; alsof ik niet trouw ben aan de wensen van mijn man. Ons leven is erg moeilijk geworden, erg moeilijk.

Bron: Radio Farda