Gouvernementale onverschilligheid tegenover groeiende corruptie en verslavingsproblematiek in Iran

Sara.Kh. Correspondent FCNN: De verslaving onder scholieren is aan het dalen en het aantal vrouwelijke huishoudhoofden in ons land vertoont een stijgende trend. Parallel met deze problemen zien we dat werkloosheid, vooral onder vrouwen, toeneemt.

Deze waarschuwende feiten vormen samen een alarmbel op het gebied van maatschappelijke gezondheid, waarvan verwacht wordt dat deze verantwoordelijke autoriteiten wakker maakt. Maar de onverschilligheid van de autoriteiten blijft op een verdacht niveau voortbestaan, tot het punt dat sociologen in gesprek met FCNN waarschuwen dat sommige ambtenaren mogelijk opzettelijk en bewust de groei van armoede, corruptie, verslavingsproblematiek en gezinsverlating in ons land nastreven.

Laten we enkele feiten onder de loep nemen.

Verlaging van verslavingsleeftijd in scholen

Hamidrezâ Pouriyousof, manager van de organisatie voor sociale zorg, heeft in een gesprek met ISNA gemeld dat de verslawingsleeftijd onder scholieren is afgenomen en benadrukt dat echtscheiding, verslaving en geweld drie ernstige problemen zijn die aandacht vereisen.

Volgens deze verantwoordelijke is de verslawingsleeftijd op middelbare scholen gedaald tot 15 tot 18 jaar.

Onderwijs in kuisheid en eerbaarheid voor vrouwen zonder verzorger

Shahindokht Molaverdi, plaatsvervangend president voor vrouwen- en gezinsaangelegenheden, heeft onlangs verklaard dat op basis van de jongste volkstelling het aantal vrouwelijke huishoudhoofden in het land groeit.

In een rapport van het Mehr-persbureau, onder verwijzing naar deze ambtenaar, staat dat dit proces de maatschappelijke schadeproblemen van vrouwen in de samenleving vergroot en bestrijding ervan vereist alomvattende en doelgerichte planning in alle domeinen. Terwijl de focus van de programma’s die door deze ambtenaar zijn gepresenteerd, bestaat uit ondersteuning van 550 voorgestelde projecten waarvan 250 projecten gericht op tewerkstelling van vrouwen, onderwijs en promotie van cultuur van kuisheid en eerbaarheid in het land worden uitgevoerd.

In dit opzicht is het onduidelijk hoe onderwijs in kuisheid en eerbaarheid vrouwelijke huishoudhoofden kan beschermen tegen schade tijdens werkloosheid en financiële armoede.

De statistieken tonen aan dat het aantal vrouwelijke huishoudhoofden zonder echtgenoot in het land nu meer dan 2 miljoen bedraagt.

Terwijl volgens Anushirvân Mohseni, directeur van de organisatie voor sociale zorg, deze instelling meer dan 120.000 huishoudens op een wachtlijst heeft geplaatst voor diensten aan dergelijke slachtoffers, is onduidelijk wanneer zij onder steun zullen vallen. Hij benadrukt dat de meeste van deze huishoudens door vrouwen worden geleid.

Dit is onder omstandigheden waarin geen enkel ander orgaan deze verantwoordelijkheid op zich neemt, behalve specifieke steun van het Hulpcomité en de beperkte capaciteit van de organisatie voor sociale zorg.

Terwijl de financiële onvermogen van vrouwelijke huishoudhoofden hen blootstelt aan verschillende bedreigingen en hun kinderen kwetsbaar maakt.

Autoriteiten nemen bedreigingen niet serieus

Soheila Qassemi, socioloog, benadrukte in een gesprek met FCNN dat geen enkele regering in de Islamitische Republiek in de afgelopen vier decennia een specifiek en effectief programma had om maatschappelijke problemen te bestrijden.

Zij herinnerde ook aan de verwaarlozing van het beoordelen van terugkoppeling van onvolledige programma’s op dit gebied en zei: “Helaas is tot nu toe het grootste deel van de ondersteunende capaciteit in het land gebruikt voor het uitbreiden van de structuur van organisaties en instellingen, en dit onderwerp krijgt meer aandacht dan het ondersteunen van getroffen individuen.”

Volgens Qassemi geeft een dergelijk proces aan dat de Iraanse autoriteiten nog niet hebben aanvaard dat de verspreiding van verslaving op jonge leeftijd of de groei van het aantal vrouwelijke huishoudhoofden voor maatschappelijke gezondheid en zelfs veiligheid in het land een ernstige bedreiging vormt.

Deze socioloog beschouwt het gebrek aan toegang van onderzoekers tot actuele statistieken als gevolg van een ander zwak punt in Iran en is van mening dat deze zwakheid de meest geschikte manier is om verwaarlozing en slecht management van managers te verhullen.

Bewuste verwaarlozing van verspreiding van verslaving en corruptie door autoriteiten

Volgens Qassemi is deze methode, waarbij een manager af en toe een waarschuwing uitgeeft of informeel statistieken vermeldt, alleen bedoeld om de bal in het veld van anderen te gooien. Want er is geen vervolgberichtgeving en geen enkele manager voelt zich verantwoord voor zijn eigen bedreigde statistieken.

Zij benadrukt dat de huidige omstandigheden een soort verwaarlozing op het gebied van maatschappelijke problemen weerspiegelen.

Qassemi voorspelt in het vervolg van dit gesprek dat voortzetting van deze toestand groei van corruptie en verdervenis in alle lagen, met name onder tieners en jongeren in Iran, tot gevolg zal hebben.

De onherstelbare aard van verwaarlozing van deze gevolgen is volgens Qassemi tot op zekere hoogte onmogelijk om over het hoofd te zien, vandaar dat zij benadrukt: “In sommige gevallen, zoals de verlaging van verslawingsleeftijd onder scholieren, wordt de reactie van autoriteiten met argwaan bekeken en lijkt het erop dat hun onverschilligheid verder gaat dan management-fallingen en zij bewust corruptie aanmoedigen.”

De daling van huwelijksstatistieken, toename van echtscheidingen en verspreiding van HIV-infecties met een tendens naar seksuele relaties, samen met de stijging van het aantal verslaafde vrouwen en criminele kinderen, zijn volgens Qassemi ernstige tekenen van een maatschappelijke crisis in Iran waartegen men niet eenvoudig onverschillig kan blijven. Terwijl deze onverschilligheid van Iraanse autoriteiten in de afgelopen decennia opvallend is geweest.

Volgens deze socioloog is het gebrek aan een samenhangende en specifieke planning in ontwikkelingsprogramma’s in verschillende periodes de duidelijke reden voor deze onverschilligheid.

Deze ontkenbare feiten weerspiegelen een aspect van de omstandigheden in de Iraanse samenleving. Daarom wordt verwacht dat, om verergering van deze problemen te voorkomen, de leider als eerste persoon van het land verder gaat dan advisering en orders uitvaardigt om de factoren te identificeren die de groei van problemen beïnvloeden. Op deze manier kunnen degenen die opzettelijk en misschien ter wille van aanzienlijke inkomsten corruptie aanmoedigen, worden geïdentificeerd en gestraft.

Natuurlijk kan men ook niet voorbij gaan aan het feit dat de toekomst onduidelijk is en het optreden van onze landautoriteiten in recente decennia niet veel hoop wekt voor de verwezenlijking van deze wensen.

Op zo’n manier dat we elk jaar zeggen “jammer vorig jaar” en de ernstige groei van problemen heeft geleid tot wanhoop over het controleren van de situatie. Met andere woorden, de vrees bestaat dat groei van corruptie en verslaving in Iran met ongelooflijke snelheid een opwaartse trend volgt en we zover komen dat het niet aansluit bij de identiteit en mogelijkheden van Iran en Iraniërs.