Veel mensen beschouwen zichzelf als ‘wereldburgers’
Veel mensen ter wereld beschouwen zichzelf eerder als wereldburgers dan als burgers van hun eigen land.
Een onderzoek van de BBC toont aan dat in enkele landen ter wereld de meerderheid van de bevolking gelooft dat zij, in plaats van nationalistische gevoelens te koesteren en hun relaties tot medelandgenoten te beperken, als wereldburgers met mensen van verschillende nationaliteiten en culturen in contact zouden moeten staan. Dit onderzoek werd uitgevoerd met meer dan twintigduizend respondenten in achttien landen ter wereld.
Deze situatie is met name opvallend onder burgers van enkele ontwikkelingslanden ter wereld. In het BBC-onderzoek beschouwde 73 procent van de respondenten in Nigeria zichzelf als wereldburger, voor China bedroeg dit percentage 71 procent, voor Peru 70 procent en voor India 67 procent.
In tegenstelling daarmee is het gevoel van wereldburgerschap in geïndustrialiseerde landen dalende en vooral sinds de financiële crisis van 2008 is deze trend versterkt. In Duitsland bijvoorbeeld beschouwen slechts 30 procent van de bevolking zichzelf als wereldburgers, wat het laagste percentage voor Duitsland is sinds dit onderzoek vijftien jaar geleden van start ging.
Burgers van welke landen beschouwen zichzelf meer als wereldburgers?
1- Nigeria; 2- China; 3- Peru; 4- India; 5- Spanje; 6- Kenia; 7- Ghana; 8- Pakistan; 9- Canada; 10- Brazilië; 11- Griekenland; 12- Groot-Brittannië; 13- Indonesië; 14- Verenigde Staten; 15- Mexico; 16- Chili
17- Duitsland; 18- Rusland.
Naast de wereldwijde recessie bestaat ook de mogelijkheid dat, in tegenstelling tot burgers van ontwikkelingslanden die als wereldburger geloven het recht op migratie en leven in alle delen van de wereld te moeten hebben, burgers van welvarende landen, vooral gezien de recente migratiegolven, minder interesse hebben getoond in het accepteren en integreren van mensen uit andere landen.
Van de achttien landen die in dit onderzoek werden onderzocht, beschouwen burgers van Nigeria en China zichzelf het meest als wereldburgers, en burgers van Rusland en Duitsland het minst. Britten eindigden op de twaalfde plaats, Indonesiërs op de dertiende plaats en Amerikanen op de veertiende plaats.
In dit onderzoek werden burgers van Europese landen ook gevraagd naar hun acceptatie van Syrische migranten. In Spanje steunde ongeveer 84 procent (dus van zeker tot voorwaardelijk) de opvang van Syrische vluchtelingen en dit percentage bedroeg in Groot-Brittannië 72 procent, in Frankrijk 58 procent en in Duitsland 54 procent. Interessant genoeg steunde in Rusland slechts 11 procent van de respondenten de opvang van Syrische vluchtelingen en van hen steunden slechts twee procent dit stellig. Op deze manier zijn Russen minder bereid dan mensen in andere onderzochte landen met het concept van wereldburgerschap en contact met anderen in te stemmen.
Een ander onderwerp dat in dit onderzoek werd behandeld, was huwelijken tussen burgers van deze landen en onderdanen van andere landen, of meer algemeen, huwelijken tussen mensen van verschillende nationaliteiten, rassen en culturen. In Duitsland zei 46 procent van de respondenten niet te weten hoe zij deze vraag moesten beantwoorden of verklaarden dat “het van de omstandigheden afhangt”. Daarentegen stemde de meerderheid van de mensen in andere Europese landen in met huwelijken tussen mensen van verschillende rassen en religies.
Wat duidelijk opvalt, is dat religie in vergelijking met nationaliteit aan belang verliest als een factor in persoonlijke identiteit. De enige uitzondering hierop is Pakistan, waar volgens dit onderzoek 43 procent van de bevolking zichzelf in de eerste plaats als moslim beschouwde. Natuurlijk speelt religie ook onder ontwikkelde landen geen eensluidende rol bij de bepaling van iemands identiteit.
In de Verenigde Staten bijvoorbeeld noemde 15 procent van de bevolking zijn identiteit in de eerste plaats voortvloeiend uit religie, terwijl dit percentage voor Europese landen slechts 5 procent bedroeg.
Een belangrijk onderwerp dat in dit onderzoek werd aangekaart, was hoe “wereldburgerschap” moet worden gedefinieerd – een moeilijk concept dat zeer uiteenlopende persoonlijke interpretaties heeft.
Voor sommige respondenten betekende globalisering toegang tot economische mogelijkheden in andere landen, onder meer door migratie, terwijl anderen van mening waren dat zij als wereldburger een gedeelde verantwoordelijkheid hebben voor het oplossen van wereldproblemen, met name het bestrijden van vervuiling.
Natuurlijk werden ook andere factoren en elementen in aanmerking genomen. Waaronder het feit dat globalisering het gemakkelijker maken van communicatie met anderen betekent, vooral via sociale media, en de verplichting om positief en constructief bij te dragen aan de omstandigheden en het lot van mensen in alle landen en in alle delen van de wereld.
Bron: BBC Farsi
