Narges Mohammadi uit Evin-gevangenis: Isolatiecellen zijn psychologische, geestelijke en onmenselijke marteling

Dit is de inleiding van een open brief van Narges Mohammadi, een erkende mensenrechtenactivist, gericht aan de Internationale PEN Club. Volgens een uitspraak van tak 15 van het Revolutionaire Gerechtshof van Teheran onder voorzitterschap van rechter Abol-Qassem Solwati, is zij na samenvoeging van uitspraken tot 10 jaar gevangenisstraf veroordeeld. Zij onderging momenteel haar eerdere veroordeling van vijf jaar.

• Ik schrijf deze brief vanuit de vrouwenunit van Evin-gevangenis. Van de 25 vrouwelijke gevangenen zijn allemaal schrijvers en intellectuelen met uiteenlopende politieke en ideologische opvattingen. Er is geen enkele vrouw onder ons die van terrorisme of sabotage wordt beschuldigd, en al onze aanklachten betreffen uitsluitend politieke, burgerlijke, gewetensactiviteiten en onze ideologische opvattingen, waarvoor wij met zware vonnissen tot gevangenisstraf zijn veroordeeld. Het totaal van alle vonnissen voor ons 23 vrouwen bedraagt 177 jaar (twee personen hebben nog geen vonnis gekregen).

In deze brief behandelt Narges Mohammadi de gevolgen en ziekten die voortvloeien uit ervaringen in isolatiecellen en noemt zij deze ervaringen “witte marteling”.

Zij protesteert tegen de omstandigheden waaronder politieke, burgerlijke en gewetensactivisten in isolatiecellen van gevangenissen van de Islamitische Republiek worden vastgehouden.

De tekst van deze brief werd op donderdag 30 Ordibehesht ter beschikking gesteld van de campagne ter ondersteuning van moeders van gevangenen: “De reden om u schrijvers en intellectuelen in de wereld een brief te schrijven, is het vertellen van pijn en lijden dat verder gaat dan het verdragen van gevangenisstraf. Een gevangenis waarin, in tegenstelling tot alle andere Iraanse gevangenissen, geen telefoon beschikbaar is. Bezoeken vinden plaats achter dubbele glazen ruiten via een hoorn, en we kunnen slechts eenmaal per maand persoonlijk bezoek ontvangen van eerste-graads familieleden. Buiten één bezoek per week hebben we geen enkel contact met de buitenwereld en in de periodes tussen bezoeken vervallen we in volledige stilte en onwetendheid.”

Deze politieke gevangene beschouwt het lijden in isolatiecellen in beveiligingsafdelingen als erger dan gevangenisstraf: “Wij 25 vrouwen hebben in totaal 150 maanden (meer dan 12 jaar) in beveiligingsafdelingen vastgezeten en deze straf is veel erger dan normale gevangenisstraf, maar helaas ondergaan verdachten dit voor de rechtszaak en het proces, tijdens de zogenaamde vooronderzoeksperiode, en deze periode kan van één dag tot enkele jaren duren.”

Narges Mohammadi meldt in haar brief dat isolatiecellen blijven worden gebruikt om druk uit te oefenen op verdachten. Dit terwijl mensenrechten- en burgerrechtenactivisten in de afgelopen jaren voortdurend hebben geprotesteerd tegen het gebruik van deze gewelddadige methode om bekentennissen van verdachten af te dwingen.

Op basis van wat in deze brief staat, vormen deze bekentennissen de basis voor zware straffen die tegen politieke, gewetens- en burgerrechtenactivisten worden uitgesproken: “Maar dit is niet het hele verhaal en het lijden eindigt niet hiermee. Veel gevangenen in isolatiecellen verliezen hun lichamelijke gezondheid en erger nog hun geestelijke gezondheid, waarvan sommigen hun hele leven lijden aan deze kwalen.”

Deze politieke gevangene vergelijkt de omgeving van isolatiecellen met een gesloten doos waarin de verdachte in een donkere en vage ruimte wordt achtergelaten en beroofd wordt van wat noodzakelijk is voor het menselijk gevoel, begrip en het behoud van de eigen identiteit: “Ontzegging van lucht, geluid, licht en … als natuurlijke prikkels tot nieuws, schrijven, lezen en … als mentale prikkels.”

Mevrouw Mohammadi, die sinds het jaar 1380 in de Iraanse kalender drie keer isolatiecellen heeft ervaren, schrijft dat zij in het jaar 89 na verhoren opeenvolgende zenuwaanvallen kreeg in isolatiecellen, terwijl zij dit probleem daarvoor nooit had ondervonden.

Deze politieke gevangene verzoekt aan het einde van haar brief schrijvers en intellectuelen die zich aan menselijke normen houden en voorvechters van persvrijheid zijn, om met de middelen die zij hebben, tegen het gebruik van isolatiecellen als witte marteling te protesteren, opdat “we misschien ooit getuige zullen zijn van het sluiten van de deuren van isolatiecellen voor mensen wier enige schuld is dat zij denken, kritiek hebben en willen verbeteren.”