Commandant van de Revolutionaire Garde bekent infiltratie op hoogste regeringsniveaus

Mohammad Jafar Asadi, commandant van de Revolutionaire Garde en voormalig inspecteur van het centrale commando Khatam al-Anbiya, heeft erkend dat er sprake is van informatiespionage binnen de Revolutionaire Garde, het Ministerie van Inlichtingen, radio- en televisie en andere overheidsinstanties. Hij stelde dat er geen plaats meer is om zich verborgen te houden. Deze uitspraken, samen met eerdere verklaringen van Abbas Araghchi over beveiligingsgaten op de hoogste regeringsniveaus en rapporten over Israëls gebruik van beveiligingscamera’s in Teheran, schetsen een beeld van de structurele kwetsbaarheid van de veiligheidsdiensten van de Islamitische Republiek.
Asadi zei in een interview met het persbureau Defaapres: “De infiltratie door de vijand heeft plaatsgevonden op hoge niveaus. Zelfs in de Revolutionaire Garde, het Ministerie van Inlichtingen, radio- en televisie en verschillende overheidsinstanties is er sprake van infiltratie. Deze infiltratie is soms direct en soms indirect.” Een apparaat dat jarenlang burgers onder toezicht hield, is volgens de Revolutionaire Garde nu zelfs niet in staat gebleken informatie en veiligheid binnen de machtstructuur te beschermen.
Hij beweerde ook dat Israël, door gebruik te maken van zijn infiltratie in Europese landen, paspoorten en identiteitsdocumenten voor zijn agenten kan verkrijgen zodat zij Irán kunnen binnengaan onder de dekmantel van toeristen of handelaren.
Deze uitspraken zijn niet slechts een gewone beveiligingswaarschuwing. Wanneer iemand met een commandoachtergrond bij de Revolutionaire Garde spreekt over infiltratie in instellingen die een belangrijk onderdeel vormen van de militaire, inlichtingen- en propagandastructuur van de Islamitische Republiek, is de kernvraag: hoe kan een apparaat met dit volume aan budget, personeel, apparatuur en veiligheidsclaims zo kwetsbaar zijn geworden voor infiltratie? Als deze infiltratie op de hoogste niveaus aanwezig is, wie draagt daar verantwoording voor en wie moet verantwoording afleggen over de beveiligingsfalen?
De uitspraken van Asadi werden gedaan op het moment dat Abbas Araghchi, buitenlandminister van de Islamitische Republiek, op 28 Tir 1405 in een interview over de veertigdaagse oorlog sprak over beveiligingsgaten in het Pasteur-complex. Araghchi wees op het feit dat Amerika en Israël kennis hadden van belangrijke vergaderingen op 9 Esfand 1404, de eerste dag van de oorlog, en zei dat dit aantoont dat er een beveiligingslek bestond dat waarschijnlijk nog niet is gedicht. Hij breidde zelfs de reikwijdte van deze infiltratie uit verder dan alleen toegang tot informatie en zei dat het mogelijk ook invloed had op besluitvorming en de psychologische sfeer van de regering.
Eerder had The New York Times gerapporteerd dat de operatie die leidde tot de dood van Ali Khamenei en een aantal hoge functionarissen van de Islamitische Republiek het resultaat was van maanden van informatiebewaking en nauwe samenwerking tussen de Amerikaanse CIA en Mossad. Volgens dit rapport hadden informatie over Khamenei’s verblijfplaats en vergaderingen van hoge functionarissen Israël bereikt en speelden zij een bepalende rol in de planning van de operatie.
Al deze rapporten roepen ernstige vragen op over de informatiebeveiliging van de Islamitische Republiek Iran: hoe was de verblijfplaats van het hoogste regeringsambt en gevoelige militaire en veiligheidsvergaderingen in zoverre traceerbaar? Was het probleem alleen menselijke infiltratie, of speelden zwaktes in communicatiesystemen, digitale infrastructuur en toezichtnetwerken ook een rol in dit falen?
Een opvallend onderdeel van Asadi’s uitspraken was zijn verwijzing naar mobiele telefoons, camera’s geplaatst in straten, winkels en zelfs woningen en informatie opgeslagen in verschillende systemen. Hij zei dat camerabeelden worden geanalyseerd met behulp van kunstmatige intelligentie en dat informatie over tankstops, diensten en vliegtuigticketaankopen ook personen kan traceren. Asadi zei ten slotte: “Wij zelf verstrekken ook diensten en informatie, en nu kan niet meer worden gezegd dat er een plaats is om zich verborgen te houden.”
Deze bekentenis heeft echter een ander facet: de Islamitische Republiek heeft jarenlang dezelfde hulpmiddelen gebruikt om burgers in het oog te houden, tegenstanders op te sporen, vrouwen te controleren en protesten neer te slaan. Nu kan dezelfde infrastructuur die bedoeld was als blik van de regering op het leven van mensen, volgens gepubliceerde rapporten, een beveiligingszwakke plek van de regering zelf worden.
De Financial Times schreef in een rapport dat op 18 Khordad 1405 werd gepubliceerd dat de Islamitische Republiek tijdens de protesten van Dey 1404 nieuwe camera’s had geplaatst om de betogers beter in het oog te houden. Volgens een goed geïnformeerde bron wist Israël tijdens de recente oorlog toegang tot deze camerabeelden te krijgen en gebruikte deze om militieleden op controlleposten te identificeren. Andere rapporten getuigden van Israëls informatietogang tot het verkeersnetwerk van Teheran en het gebruik van gegevensanalyse om hoge functionarissen en hun bewakers te traceren.
Deze tegenstelling kan niet worden genegeerd: een regering die camera’s en toezichtsystemen installeert om burgers te controleren en gegevens over hun bewegingen en dagelijks leven verzamelt, blijkt niet in staat dezelfde infrastructuur tegen externe infiltratie en toegang te beveiligen. Burgers moeten de prijs van voortdurend toezicht betalen met beperking van hun privacy, maar de regering kan zelfs niet garanderen in wiens handen de verzamelde informatie terechtkomt en hoe deze wordt gebruikt.
Asadi beweerde in een ander deel van het interview dat een lid van de Revolutionaire Garde gekidnapt was met zijn hoofd bedekt en naar een huis was gebracht vanwaar direct contact met Tel Aviv werd gelegd. Volgens zijn verhaal werd deze persoon na ondervragingen met verbonden ogen naar de woestijnen rond Varamin gebracht en werd hem gedreigd dat hij zou worden doodgeschoten als hij twee uur zou bewegen. Asadi zei dat het lid van de Revolutionaire Garde na ongeveer 10 tot 15 minuten begon te schreeuwen en uiteindelijk kon ontsnappen.
Asadi leverde echter geen naam van het individu, het moment van het incident, de identiteit van de kidnappers of enig onafhankelijk bewijs ter ondersteuning van dit verhaal. Dit deel van zijn uitspraken moet daarom worden beschouwd als het verhaal van een voormalig Revolutionaire Garde-functionaris, en niet als een gebeurtenis waarvan de details onafhankelijk zijn geverifieerd.
Eerdere rapporten over verhoren van mensen verbonden aan de Revolutionaire Garde in Iran zijn echter gepubliceerd. In Ordibehesht 1401 meldden Israëlische media het verhoor van Mansoor Rasooli in Iran; Iran International associeerde hem met een netwerk verbonden aan de Revolutionaire Garde dat naar zeggen verantwoordelijk was voor moordplannen op individuen in Turkije, Duitsland en Frankrijk. Dit verhaal ging gepaard met verschillende reacties en verhalen van Rasooli zelf en de details ervan waren niet consistent in de media.
In Tir van hetzelfde jaar meldde Iran International het verhoor van Yedollah Khodmati, lid van de support- en assistentieafdeling van de Revolutionaire Garde, en beweerde dat hij tijdens het verhoor informatie over de verzending van wapens naar Syrië, Irak, Libanon en Jemen had verstrekt. Het nieuws van Khodmati’s verhoor werd later ook bevestigd door officiële media van de Islamitische Republiek, hoewel autoriteiten een ander verhaal presenteerden over de identiteit en aard van de kidnappers.
Asadi’s bekennissen gaan niet alleen over Israëlische informatiespionage; deze uitspraken trekken een gordijn weg voor een diepe kloof tussen de veiligheidsclaims van de regering en de werkelijke werking van haar apparaten. De Islamitische Republiek heeft in afgelopen jaren met uitbreiding van camera’s, identificatiesystemen, controle op communicatie en verzameling van burgergegevens de privacy van mensen steeds verder beperkt. Maar nu zegt een voormalige hoge functionaris van de Revolutionaire Garde dat informatie van dezelfde systemen in handen van anderen terecht kan komen en dat er geen beveiligde plaats meer is.
In deze situatie zouden burgers niet verantwoording moeten afleggen voor de beveiligingsfalen van de regering of opnieuw met meer beperkingen in hun dagelijks leven te maken hebben. Functionarissen moeten uitleg geven over de zware kosten van deze structuur, beveiligingsfalen en het lot van privégegevens van mensen. Nationale veiligheid kan niet als excuus dienen voor onbeperkt toezicht op de samenleving, terwijl dezelfde regering voortdurende falen ondervindt bij de bescherming van zijn gevoeligste centra en informatie. Burgers hebben het recht om van de regering verantwoording te eisen over de veiligheid van hun gegevens; maar allereerst moet de regering zelf antwoord geven op de vraag: hoe kan een apparaat dat beweert alles te controleren niet hebben voorkomen dat de gevoeligste lagen van de macht worden geïnfiltreerd?




