«Ali Khamenei» in de val van legerontwijking: IRGC als enig schild van de revolutie tegen ineenstorting

Ali Khamenei heeft, na het verlies van vertrouwen in het leger en de politiemacht, zijn lot in handen van de IRGC gelegd en beschouwt deze kracht als het schild van de revolutie tegen ineenstorting.

Op het hoogtepunt van de verspreiding van landelijke protesten in Iran heeft Ali Khamenei, de leider van de Islamitische Republiek, volgens de Britse krant ‘The Telegraph’, bevolen dat de Islamitische Revolutionaire Garde op het hoogste alarmeringsniveau wordt geplaatst, zelfs hoger dan tijdens de 12 dagen durende oorlog met Israël.

Dit besluit duidt volgens binnenlandse bronnen op het meest kritieke veiligheidssituatie binnen het regime in recente jaren en weerspiegelt de diepe realisatie van Irans leider over de ineenstorting van zijn relaties met de traditionele veiligheidstructuren van het land.

Een hooggeplaatste Iraanse veiligheidsfunctionaris, wiens naam vertrouwelijk is, verklaarde tegenover The Telegraph over Khamenei’s alarmeringsbevel aan de IRGC: “Khamenei’s vertrouwen in het leger en de politiemacht is afgenomen en hij heeft nu zijn lot in handen van de IRGC gelegd, omdat hij denkt dat de Islamitische Revolutionaire Garde hem in kritieke momenten nooit alleen zal laten.”

Deze ontwikkeling weerspiegelt diepe twijfels over de loyaliteit van krachten zoals het leger en de politiemacht, waarbij in recent weken tijdens confrontaties met volksprotes gevallen van insubordinatie, vertraging en zelfs aansluiting bij demonstranten zijn gerapporteerd. Dit zijn zaken die het regime probeert stil te houden om media-aandacht te vermijden, maar die ondertussen de aandacht van internationale waarnemers hebben gewekt.

De Islamitische Revolutionaire Garde fungeert echter als een ideologische instelling en trouw aan het leiderschap van Khomeini en Khamenei, en heeft sinds de revolutie van 1979 altijd prioriteit gegeven aan het onderdrukken van tegenstanders en het behoud van het systeem. Nu is het breed actief in het onderdrukken van binnenlandse protesten, het controleren en vervolgen van veiligheidskrachten die geen weerstand hebben geboden aan het volk, en het behoud van politieke controle in het land.

In een ander deel van het rapport van deze veiligheidsfunctionaris wordt gewezen op de wijdverbreide internetstoring in Iran en de moeilijkheid van het verkrijgen van werkelijke getallen van doden en gearresteerden bij de protesten; een maatregel die aantoont dat het regime, naast fysieke onderdrukking van ontevredenheid, ook de informatieve en mediaruimte volledig onder controle wil brengen.

Volgens deze rapporten is een van de voornaamste zorgen van de regering niet alleen binnenlandse protesten, maar ook de bedreigingen van Donald Trump, de Amerikaanse president, die met name heeft gewaarschuwd voor mogelijke interventie in geval van een bloedig neerslaan van het volk.

Hoewel enkele Iraanse functionarissen hebben geprobeerd de bewering dat Khamenei het land zou verlaten, te ontkennen, hebben andere functionarissen gezegd dat zelfs als B-2 vliegtuigen in de lucht boven Teheran vliegen, Khamenei de stad niet zal verlaten.

Maar de vraag is: wat steekt er achter deze verschuiving van veiligheidsfocus? Het lijkt erop dat de huidige crisis in Iran een reeks factoren tegelijk in beweging heeft gezet:

• Ongekende druk van volksproten en verspreiding van ongehoorzaamheid onder politiekrachten en zelfs delen van het leger.
• Wantrouwen van Ali Khamenei tegenover traditionele veiligheidskrachten die niet langer het voortbestaan van het systeem met dezelfde vorige benadering kunnen garanderen.
• Openlijke en verborgen steun van de Islamitische Revolutionaire Garde als voornaamste loyale kracht, die nu een bepalende rol in binnenlandse veiligheid en het behoud van het regime heeft gekregen.

De Islamitische Revolutionaire Garde heeft sinds haar oprichting in 1979 altijd in het centrum van Irans politieke en militaire macht gestaan, en in de recente periode is haar invloed op economische, politieke en veiligheidsvelden toegenomen. Dit is een onderwerp waarover westerse analisten herhaaldelijk hebben gewaarschuwd en dat zij beschrijven als een van de pijlers van overleven voor de Islamitische Republiek.