De dodelijke schaduw van verspreide mijnenvelden in de buurt van Shiraz

Rapporten over de ontdekking van verspreide mijnen in de buurt van Shiraz wijzen op een dodelijk en blijvend gevaar voor niet-militairen in Shiraz.

Recente rapporten op basis van open-source data analyse en gepubliceerde afbeeldingen melden het gebruik van een soort gevaarlijke wapens in de buurt van bewoonde gebieden rond Shiraz; wapens die vanwege hun oncontroleerbare aard, voor een lange periode burgers kunnen bedreigen.

Op basis van bevindingen gepubliceerd door “Bellingcat” is bewijs gevonden van het gebruik van luchtverspreide mijnen in de buurt van het dorp Kafri. Dit onderzoek is uitgevoerd op basis van beeldanalyse, openbare gegevens en evaluatie van wapenexperts en biedt een alarmerend beeld van de situatie in het gebied.

Experts hebben, door de uiterlijke kenmerken van de resterende onderdelen te onderzoeken, aangenomen dat deze munitie van het type BLU-91/B antitankmijtjes zouden kunnen zijn, die worden ingezet via een systeem genaamd “Gator”. Dit systeem kan een groot aantal mijnen over een uitgebreid gebied verspreiden; op zo’n manier dat elk gebruik een groot gebied in een gevaarzone transformeert.

Volgens “N.R. Jenzen-Jones” duidt de aanwezigheid van onderdelen zoals “aërodynamische adapters” erop dat deze mijnen via clusterbommen vanuit de lucht zijn uitgestrooid. Ook “Amail Kotlarsky” heeft bevestigd dat deze munitie tot het “Gator”-systeem behoort; een systeem dat tegelijkertijd een combinatie van anti-personeelsmijnen en anti-tankmijtjes over een groot gebied kan verspreiden.

Schattingen tonen aan dat elke eenheid van dit systeem tientallen mijnen over een gebied van ongeveer 200 bij 650 meter kan verspreiden; een bereik dat praktisch gezien de mogelijkheid van nauwkeurige controle van de plaats van verspreiding en snelle identificatie daarvan elimineert.

De technische kenmerken van deze mijnen hebben ze tot een van de gevaarlijkste soorten wapens voor niet-militaire omgevingen gemaakt. Deze munitie wordt na verspreiding met vertraging geactiveerd en is uitgerust met een “zelfvernietigingsmechanisme”; maar deze timing kan variëren van enkele uren tot enkele dagen.

Dientengevolge blijft het gevaar ook na beëindiging van de militaire operaties aanwezig. Sommige van deze mijnen kunnen exploderen als ze worden verplaatst of zelfs van positie veranderen, een kwestie die de waarschijnlijkheid van toevallige slachtoffers aanzienlijk verhoogt.

Volgens verzamelde gegevens is er minstens één geval van dood van een burger gemeld als gevolg van contact met deze mijnen; een teken van het onmiddellijke en werkelijke gevaar van deze wapens voor de lokale bevolking.

Dit onderzoek heeft zich ook beziggehouden met de waarschijnlijke herkomst van deze munitie en benadrukt dat de Verenigde Staten een van de weinige landen is dat erkend dergelijke systemen bezit. Een onderzoek naar gegevens van het Stockholm International Peace Research Institute toont aan dat de overdracht van dit type wapens naar andere actoren niet officieel is gerapporteerd. Deze kwestie kan helpen bij het identificeren van mogelijke routes voor het gebruik of de overdracht van deze wapens, hoewel er nog steeds onduidelijkheden in dit opzicht blijven bestaan.

Vanuit het perspectief van het internationale recht is het gebruik van mijnen (vooral het verspreide soort) altijd onderworpen geweest aan ernstige kritiek. Het Verdrag tot verbod van antipersoneelsmijnen (Verdrag van Ottawa) en ook protocollen met betrekking tot het Verdrag over bepaalde conventionele wapens benadrukken de beperking van dergelijke wapens.

Zelfs in gevallen waarin landen niet aan deze verdragen zijn toegetreden, beperken fundamentele beginselen van humanitair recht, inclusief het onderscheid tussen militaire en niet-militaire doelwitten, het gebruik van wapens met oncontroleerbare effecten.

In dit specifieke geval hebben de nabijheid van de mijnverspreiding tot bewoonde gebieden de bezorgdheid verdubbeld. Hoewel het doel van het gebruik van deze wapens mogelijk het beperken van de toegang tot militaire installaties is, zijn de gevolgen in de praktijk rechtstreeks gericht op burgers.

Gezien het feit dat het exacte aantal resterende mijnen onbekend is en de waarschijnlijkheid van onontdekte gevallen in het gebied bestaat, blijft het gevaar voortduren. Deze situatie bedreigt niet alleen de veiligheid en het leven van inwoners, maar heeft hun dagelijks leven, van vervoer tot toegang tot diensten, ernstig verstoord.

Alles bij elkaar tonen de bevindingen van dit rapport aan dat het gebruik van verspreide mijnen in de buurt van bewoonde gebieden niet slechts een voorbijgaande bedreiging is, maar een blijvende crisis creëert die burgers voor jaren in gevaar kan brengen.