De stilte in Iraanse ziekenhuizen wordt elke dag luider

De stilte, een echo van pijn en wanhoop van medisch personeel, wordt in Iraanse ziekenhuizen elke dag luider.

Op dagen waarop patiënten gered worden of hun laatste adem uitblazen, achter de deuren van Iraanse ziekenhuizen, klinken stille maar diepe geluiden. Het geluid van wanhoop van artsen, assistenten en medisch personeel die voorbij medische apparaten heen uit hun binnenste schreeuwen. Twee recente tragedies zijn het startpunt van onderzoek naar deze geluiden.

De afgelopen dagen werd de medische gemeenschap van Iran geconfronteerd met twee pijnlijke tragedies: “Nadia Motaghi”, een 36-jarige arts uit Shiraz, en “Yasmin Shirani”, een jonge co-assistent gynaecologie aan de Universiteit van Medische Wetenschappen in Teheran, hebben beiden een einde aan hun leven gemaakt.
Twee gezichten, twee verschillende wegen, maar een gemeenschappelijk lot, wat wijst op een dieper uitgaande crisis in het Iraanse gezondheidsstelsel.

“Hedayat Kimiai”, verslaggever sociale aangelegenheden, benadrukte over de zelfmoorden van Nadia en Yasmin: “De Islamitische Republiek vernietigt doelbewust het medisch en verpleegkundig personeel door de omstandigheden die zij in ziekenhuizen heeft gecreëerd. In de afgelopen twee tot drie jaar hebben veel artsen, specialisten en verpleegkundigen op verschillende plaatsen in het land om verschillende redenen, waaronder economische en psychische druk en werkbelasting, een einde aan hun leven gemaakt.”

Volgens onderzoek gepubliceerd in internationale wetenschappelijke tijdschriften hebben meer dan een derde van de Iraanse co-assistenten zelfmoordgedachten ervaren, een statistiek die duidelijk wijst op een structurele crisis. Het onderzoek gepubliceerd in PLOS One in 2024 bevestigt dat 34,3% van de co-assistenten in Teheran tijdens de coronapandemie zelfmoordgedachten hebben gehad; een getal dat in vergelijking met het wereldwijd gemiddelde zeer verontrustend is.

Tegelijkertijd wijzen mediaberichten erop dat in de afgelopen 9 maanden minstens 16 jonge artsen in Iran zelfmoord hebben gepleegd, een statistiek die waarschijnlijk lager is dan het werkelijke getal. Dit zijn niet langer “uitzonderlijke nieuwsverhalen”, maar tekenen van een gevaarlijk patroon.

De coassistentuur in Iran, die zou moeten dienen als een fase voor gespecialiseerde opleiding en wetenschappelijke ontwikkeling, is in de praktijk omgevormd tot een vorm van institutionele exploitatie. Co-assistenten werken in shifts van tot 36 uur zonder onderbreking, soms zonder rust en onder het zware gewicht van patiëntenzorg, zonder minimale psychologische of financiële steun.

In dergelijke omstandigheden nemen medische fouten toe en wordt de gezondheid van artsen zelf in gevaar gebracht. Een van de artsen reageerde op de dood van deze personen: “In plaats van de coassistent als student te beschouwen, zien ze hem als een goedkoop arbeidskracht.”

Juist deze structurele kijk ontneemt de motivatie en zorgt ervoor dat de jonge generatie artsen in een dilemma tussen volharding of emigratie blijft steken.

Op basis van beschikbare gegevens komen depressie, angst en slaapstoornis onder co-assistenten verontrustend veel voor. Veel jonge artsen spreken al voor het begin van hun coassistentuur over “residency phobia”, een chronische angst voor werkdruk, administratieve vernedering en gevoelens van waardeloosheid.

Als gevolg van deze druk geven velen er de voorkeur aan het land te verlaten en in omgevingen te werken waar hun menselijke waardigheid en psychische veiligheid gerespecteerd worden. Deze migratiegolf betekent verlies van kostbare menselijk kapitaal voor het Iraanse gezondheidsstelsel, kapitaal waarvan de opleiding jaren tijd en kosten heeft gekost.

De crisis onder co-assistenten is niet alleen een vakmatige of economische kwestie, maar een teken van morele ineenstorting in het gezondheidsstelsel. Als een systeem de reddende arts tot aan zelfmoord drijft, is hervormingen niet alleen aanbeveling maar noodzaak.
Hervormingen zoals:

• Herziening van werkuren en shift-structuur
• Oprichting van psychologische ondersteuningsafdelingen aan medische universiteiten
• Billijke salarisbetaling en voordelen
• Training van ziekenhuisbeheerders op humaan omgaan met co-assistenten

Zonder dergelijke hervormingen zal deze crisis voortduren en bestaat het gevaar dat de medische gemeenschap van Iran het vertrouwen in de toekomst verliest.

Vanuit christelijk perspectief draagt elke mens het beeld van God en negering van het lijden van artsen die hun leven hebben opgeofferd voor de redding van anderen is negering van de menselijkheid zelf. Als de samenleving, geloof en moraal geen toevlucht kunnen bieden voor genezers, dan is de grote vraag: “Wie zal de dokter van de dokters zijn?”

“De stilte in Iraanse ziekenhuizen” is geen metafoor, maar de bittere werkelijkheid van het dagelijks leven van mensen in Iran. Een stilte die van pure vermoeidheid veranderd is in een schreeuw. Zolang beleidsmakers in plaats van beloften geen daadwerkelijke hervormingen doorvoeren, zal dit geluid elke dag luider worden; een geluid dat ons allen herinnert aan onze morele verantwoordelijkheid, geen enkele samenleving kan gezond blijven zonder respect voor zijn genezers.