Internationale druk voor behoud van historische kerk ‘Hagia Petros’ in Teheran
De Wereldraad van Kerken en de Evangelische Unie van Spanje hebben, met waarschuwingen over het risico van confiscatie en mogelijke sloop van de historische kerk ‘Hagia Petros’ in Teheran, de Islamitische Republiek opgeroepen onmiddellijk alle maatregelen tegen dit complex stop te zetten. Deze instellingen stellen dat de druk op deze kerk onderdeel is van een toenemend proces van beperking van de vrijheid van godsdienst en bedreiging van het christelijke erfgoed in Iran.
Gelijktijdig met toenemende internationale zorgen over de toestand van de evangelische kerk ‘Hagia Petros’ in Teheran, hebben twee belangrijke christelijke instellingen wereldwijd door het publiceren van verklaringen en officiële correspondentie gewaarschuwd voor de gevolgen van confiscatie van dit historische complex en opgeroepen de Islamitische Republiek het proces van inbezitneming van het eigendom stop te zetten.
De Wereldraad van Kerken (WCC) verklaarde in een verklaring dat het na de sloop van de historische evangelische kerk in Mashad rapporten heeft ontvangen over toenemende druk op het evangelische kerkcomplex in Teheran. Deze raad uitte bezorgdheid dat kerkpersoneel wordt bedreigd met arrestatie, bewoners van het complex onder druk worden gezet om hun woning te verlaten en pogingen gaande zijn om het eigendom van kerkeigendommen over te dragen.
In deze verklaring staat: ‘Wij roepen de autoriteiten van de Islamitische Republiek Iran op onmiddellijk alle maatregelen te staken die kunnen leiden tot confiscatie, overdracht, sloop of verandering van gebruik van kerkeigendommen.’
De Wereldraad van Kerken heeft tevens beklemtoond dat de Iraanse regering de rechten, eigendom en religieus erfgoed van alle erkende religieuze gemeenten moet beschermen en een einde moet maken aan juridische en administratieve druk tegen leiders en leden van de evangelische gemeenschap.
Inmiddels heeft de Evangelische Unie van Spanje door het sturen van een brief naar het Spaanse ministerie van Buitenlandse Zaken en het kantoor van de Hoge Commissaris voor de Rechten van de Mens van de Verenigde Naties, opgeroepen tot onmiddellijke diplomatieke actie om confiscatie van deze kerk te voorkomen. In deze brief wordt de bedreiging van de kerk van Hagia Petros beschreven als onderdeel van ‘een breder patroon van confiscatie en sloop van protestantse kerkeigendommen in Iran’.
De kerk van Hagia Petros, die tot een van de oudste protestantse kerken van Iran wordt gerekend, werd in de jaren 1870 gebouwd door Amerikaanse presbyteriaanse predikers aan de Sizdahti Etebar-straat in Teheran en was gedurende bijna anderhalve eeuw een van de belangrijkste centra van activiteit van de evangelische gemeenschap in Iran. Dit complex bestaat niet alleen uit de kerkgebouw, maar omvat ook woonunits, scholen en bijbehorende gebouwen, en heeft voor Iraanse christenen aanzienlijke historische en culturele betekenis.
Volgens gepubliceerde verslagen hebben autoriteiten van de Islamitische Republiek Armeense en Assyrische families die in dit complex wonen, gevraagd hun huizen te ontruimen en is aan kerkleden medegedeeld dat zij voor het houden van erediensten naar andere kerken moeten gaan. Christelijke bronnen stellen tevens dat kerkleiders, in geval van weigering deze bevelen uit te voeren, zijn bedreigd met arrestatie.
Verslagen gepubliceerd door instellingen die godsdienstvrijheid verdedigen, tonen aan dat het geschil over eigendom van dit complex teruggaat tot jaren geleden. Volgens deze verslagen voorzag een rechterlijke uitspraak in de jaren 1990 in de overdracht van eigendom van het complex aan de Staf voor de Uitvoering van het Decreet van de Imam, maar stellen kerkleiders dat zij hiervan niet op de hoogte waren en geen gelegenheid hadden voor doeltreffende juridische verdediging.
Internationale instellingen die godsdienstvrijheid verdedigen, hebben gewaarschuwd dat de zaak van de kerk van Hagia Petros niet beperkt is tot een eigendomsgeschil, maar uitgebreide gevolgen kan hebben voor het behoud van het christelijke erfgoed en de vrijheid van religieuze praktijk in Iran. Daarom heeft de Wereldraad van Kerken de wereldgemeenschap opgeroepen door middel van diplomatieke capaciteiten in te zetten voor het behoud van deze historische plaats en de bescherming van de rechten van de christelijke gemeenschap in Iran.
