Oproep tot geweld in aanloop naar Pasen; directe dreiging van ISIS tegen kerken en synagogen

Een oproep tot geweld in aanloop naar Pasen is een nieuw alarmsignaal dat, door kerken en synagogen als doelwit aan te wijzen, de bezorgdheid over de veiligheid van religieuze minderheden in de hele wereld heeft vergroot.

Terwijl christenen en joden op verschillende plaatsen in de wereld zich voorbereiden op de religieuze ceremonies van Pasen en Pesach, heeft de verspreiding van een gewelddadige oproep van de groep bekend als ISIS opnieuw bedreigingen tegen religieuze instellingen en aanhangers van geloven op een verontrustend niveau gebracht; bedreigingen die niet alleen de fysieke veiligheid, maar ook de vredige coëxistentie tussen religies op het spel zetten.

Deze extremistische groep heeft in haar wekelijkse publicatie, in een provocerende toon, haar aanhangers opgeroepen om in de komende dagen joodse en christelijke aanbiddingscentra als doelwit voor aanvallen in te stellen. In deze verklaring staat: “Ter confrontatie met de ramp van de sluiting van de heilige Al-Aqsa-moskee, is het de plicht van alle moslims om op te staan en de synagogen van de joden die verspreid zijn over Amerika, Europa, Rusland, India en andere plaatsen, in brand te steken.”

Dergelijke uitspraken worden gedaan in omstandigheden waarin regionale spanningen in het Midden-Oosten zijn toegenomen, met name rond heilige plaatsen in Jeruzalem. Het besluit van Israëlische autoriteiten om de toegang tot het terrein van de Al-Aqsa-moskee te beperken vanwege veiligheidsoverwegingen is een van de belangrijkste aandachtspunten geworden voor felle reacties van extremistische groepen. Deskundigen benadrukken echter dat het gebruik van deze ontwikkelingen als voorwendsel voor de bevordering van geweld tegen burgers en religieuze instellingen het ideologische en anti-menselijke karakter van dergelijke groepen aantoont.

In de vervolgingen van deze verklaring gaat ISIS nog verder en vraagt zij haar aanhangers om ook joodse bijeenkomsten als doelwit in te stellen en heeft haar zelfs specifiek gevraagd de acties van “helden uit Sydney” na te bootsen (een duidelijke verwijzing naar een bloedige aanval die eerder tientallen levens had gekost). Dit soort verwijzingen illustreren de poging om geweld als model te stellen en het op verschillende plaatsen in de wereld te herhalen.

Rapporten gepubliceerd door internationale media tonen aan dat veiligheidsinstellingen in Europa en Noord-Amerika het waarschuwingsniveau in aanloop naar deze feestdagen hebben verhoogd. In voorbije jaren zijn religieuze gelegenheden herhaaldelijk het doelwit van extremistische aanvallen geweest; van aanvallen op kerken in Afrika en Azië tot aanslagen op synagogen in de Verenigde Staten en Europa. Deze voorgeschiedenis heeft de bezorgdheid over de verwezenlijking van dergelijke bedreigingen verdubbeld.

Vanuit een kritisch perspectief is dat wat nog belangrijker is dan de bedreiging zelf, de omstandigheden waaronder dergelijke discoursen kunnen groeien en voortbestaan. Stilte of ontoereikende reacties van de wereldgemeenschap op expliciete bedreigingen tegen religieuze minderheden kunnen tot normalisering van geweld leiden. Bovendien laat het uitbuiten door extremistische groepen van politieke en religieuze spanningen om krachten aan te trekken en hun acties te legitimeren zien dat de crisis niet alleen beveiligingsgerelateerd is, maar wortels heeft in diepere culturele en ideologische scheuren.

Voor de christelijke gemeenschap zijn deze bedreigingen een herinnering aan de fragiele veiligheid op veel plaatsen in de wereld; plaatsen waar geloof en aanbidding, in plaats van een bron van vrede te zijn, in een broninrichting voor gevaar zijn veranderd. In dergelijke omstandigheden wordt solidariteit tussen religies en gezamenlijke verzet tegen geweld meer dan ooit belangrijk.

Uiteindelijk is de recente oproep van ISIS niet slechts een voorbijgaande bedreiging, maar een teken van het voortbestand van een project dat gericht is op het creëren van angst, verdeeldheid en instabiliteit in multireligieuze samenlevingen. De aanpak van dit proces vereist waakzaamheid, internationale samenwerking en nadruk op gedeelde menselijke waarden; waarden die geweldenaars juist proberen te vernietigen.