Waarschuwing van Dr. Malekzadeh: 45 procent van het wereldwijde opiumgebruik vindt plaats in Iran; een werkelijkheid die niet verborgen kan worden

De recente uitspraken van dr. “Reza Malekzadeh”, voormalig vice-minister van Volksgezondheid en een van de meest gerenommeerde onderzoekers op het gebied van gezondheid in Iran, hebben opnieuw de alarmerend aspecten van de opiumcrisis in het land onder de aandacht van het publiek gebracht.

Dr. Malekzadeh, die jarenlang onderzoek heeft gedaan naar niet-besmettelijke ziekten en gezondheidsrisicofactoren in Iran, stelt dat Iran de grootste opiumconsument ter wereld is en dat ongeveer 45 procent van de wereldwijd geproduceerde opium in Iran wordt verbruikt. Hij verklaarde: “Helaas is het opiumgebruik in Iran zeer hoog. Personen ouder dan tien jaar, ongeveer 10 procent van de Iraanse bevolking, gebruiken opium recreatief of verslavend. Bovendien is de situatie in sommige regio’s veel ernstiger; Rafsanjan heeft met 27 procent en Golestan met 18 procent de hoogste opiumverbruikspercentages.”

Deze onderzoeker heeft ook herhaaldelijk gewaarschuwd dat opium niet alleen een medicijn is, maar in de categorie van zeker kankerverwekkende stoffen valt en verband houdt met verschillende soorten kanker, waaronder longkanker, blaaskanker, keelkanker, slokdarmkanker en keelkanker. Maar voorbij het gezondheidsaspect, stellen deze statistieken een groot vraag.

Als we alleen de cijfers hanteren die in enkele verslagen van onderzoeken en voordrachten over dit onderwerp zijn genoemd, en we aannemen dat ongeveer 10 procent van de bevolking ouder dan 10 jaar in het land opiumgebruikers zijn, dan hebben we te maken met een bevolking van ongeveer 9 miljoen mensen. Als elke gebruiker gemiddeld slechts 2 gram opium per dag verbruikt, bereikt het dagelijks verbruik van het land ongeveer 18 miljoen gram of 18.000 kilogram; dat is bijna 18 ton opium per dag.

Het verbruik van achttien ton opium per dag is niet slechts een getal; dit volume is gelijk aan tientallen vrachtwagens met verdovende middelen gedurende elke maand. De fundamentele vraag is hier hoe zo’n enorme hoeveelheid drugs de handen van consumenten bereikt?

Als officiële instellingen statistieken kunnen verstrekken over het aantal consumenten, risicogebieden en verbruikspatronen, zou er dan niet ook transparante en verifieerbare rapporten moeten worden gepubliceerd over het leveringsnetwerk, invoerroutes, groothandelsdistributeurs en de geldstroom van deze markt?

Aan de andere kant, als we de gemiddelde prijs van één gram opium op 100.000 toman stellen, bereikt de waarde van deze 18 ton dagelijkse consumptie ongeveer 1.800 miljard toman per dag. Dat betekent dat er jaarlijks honderdduizenden miljarden toman kapitaal in een markt circuleert waarvan de effecten kunnen worden waargenomen in de toename van ziekten, sterfte, gezinsuitval en verlies van economische productiviteit. Dit cijfer is louter een hypothetische schatting op basis van verbruiks- en prijsniveaus en zal veranderen met marktprijsfluctuaties.

De gruwelijke werkelijkheid is dat de opiumcrisis in Iran niet langer slechts een medisch of administratief probleem is; het is een nationaal probleem. Een land dat, volgens de uitspraken van één van de meest vooraanstaande medische onderzoekers, bijna de helft van ’s werelds opium verbruikt, moet noodzakelijkerwijs deze vraag beantwoorden: waar komt deze enorme hoeveelheid verdovende middelen vandaan, hoe wordt deze verdeeld, en waarom is deze, ondanks decennia officiële drugsbestrijding, nog steeds voor miljoenen mensen toegankelijk?

Zolang er geen duidelijk antwoord op deze vragen is, zullen de schokkende verbruiksstatistieken minder een teken van succes zijn in het monitoren van maatschappelijke schade dan een groot teken van mislukking in het beheersen van een van de diepste crises op het gebied van volksgezondheid en maatschappelijke veiligheid van het land.