Bericht van Prins Reza Pahlavi over aanvallen van de Islamitische Republiek op Arabische landen

Prins Reza Pahlavi veroordeelde in een bericht de aanvallen van de Islamitische Republiek op Arabische landen en sprak zijn afkeuring uit over de schending van de soevereiniteit van Irans buurlanden.

Na een escalatie van spanningen in het Midden-Oosten en volgende op militaire aanvallen van Israël en de Verenigde Staten op Iran, melden rapporten dat de Islamitische Republiek Iran raketaanvallen op verschillende Arabische landen in de regio heeft uitgevoerd. Volgens deze rapporten zijn raketten afgevuurd op de Verenigde Arabische Emiraten, Bahrein, Qatar, Koeweit, Oman, Jordanië, Irak en Saoedi-Arabië; een actie die wijdverspreide bezorgdheid over een escalatie van conflicten in de regio heeft gewekt.

Analisten zijn van mening dat deze aanvallen kunnen leiden tot verdere destabilisering in het Midden-Oosten; een regio die in de afgelopen jaren ook andere spanningen tussen Iran en Arabische landen heeft gekend. Veel politieke waarnemers beschouwen deze actie als een schending van de nationale soevereiniteit van Irans buurlanden en als een factor die het risico op bredere conflicten in de regio vergroot.

Ondertussen veroordeelde Prins Reza Pahlavi met het vrijgeven van een bericht de aanvallen van de Islamitische Republiek op de Arabische buurlanden van Iran en beschouwde dit als nog een voorbeeld van het destabiliserende beleid van deze regering.

De volledige tekst van het bericht van Prins Reza Pahlavi luidt als volgt:

«De Islamitische Republiek heeft raketten afgevuurd op de Verenigde Arabische Emiraten, Bahrein, Qatar, Koeweit, Oman, Jordanië, Irak en Saoedi-Arabië. Dit regime richt zich op onze Arabische buren. De schending van hun nationale soevereiniteit is onaanvaardbaar en wij veroordelen dit. Maar dit is niets nieuws. De aard van de Islamitische Republiek is altijd hetzelfde geweest en daarom moet het ophouden.

Bijna vijf decennia lang heeft dit terroristische regime chaos en bloedvergieten in onze hele regio veroorzaakt. Het steunde Assad en veranderde Syrië in een begraafplaats. Het creëerde Hezbollah, een staat binnen een staat in Libanon. Het bewapende de Houthis om het Arabisch Schiereiland destabiliseren. Het versterkte in Irak pro-Iraanse milities die de Iraakse staat verzwakken en viel ook de economische centra van Saoedi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten aan.

Dit was nooit de wil van het Iraanse volk, maar van het regime dat ons land heeft bezet. Toch is het toneel nu fundamenteel veranderd.

Assad is weg, Hezbollah is ernstig verzwakt. Het militaire nucleaire programma van het regime is ingeperkt. De economie ervan bevindt zich in vrije val. De pijlers van dit regimes agressieve politiek storten in.

Het Iraanse volk heeft de prijs voor bereiken van dit punt met hun bloed betaald. Het regime massacreerde in slechts twee dagen tienduizenden van mijn landgenoten, maar kon ons volk niet breken. In plaats daarvan is het het regime zelf dat instort.

Vandaag herinnert de geschiedenis ons aan het potentieel van onze toekomst. Vóór de revolutie van 1979 had Iran nauwe samenwerking met Arabische leiders; van Koning Faisal tot Sjeik Zayed, van Koning Hoessein tot president Sadat. In Oman hielp mijn vader Sultan Qaboos bij de verdediging van zijn land tegen opstand. We waren toen echte partners, en zullen dat opnieuw zijn.

Het Iraanse volk heeft mij gevraagd om na vertrek van dit regime leiding te geven aan de overgansperiode. Ik heb deze verantwoordelijkheid aanvaard. Onderdeel van de grote missie die zij mij hebben gegeven, is het normaliserend van onze landen en onze buitenlandse betrekkingen. Dit zal ik precies doen.

Mijn verbintenis is dat deze transitie ordelijk verloopt, het land stabiliteit bereikt en Iraniërs hun toekomst bepalen via de stembus.

We zullen de fouten herhalen die in andere landen tijdens de overgansperiode hebben plaatsgevonden. We zullen scenario’s zoals “ontnazificatie” vermijden en zullen zoveel mogelijk werknemers van de regering en ambtenaren behouden in het transitieproces.

Het Iraanse volk heeft tegen een zeer zware prijs zijn keuze gemaakt. Ik vraag nu onze vrienden in de Arabische wereld om bij ons aan te sluiten en voorbereid te zijn op erkenning en omgang met onze overgangsregering.

We zullen ons land herbouwen, niet voor expansionisme, maar voor dienst aan het Iraanse volk. We zullen onze diplomatieke betrekkingen niet baseren op de export van ideologie, maar op wederzijds respect en gemeenschappelijke belangen. We zullen ons opnieuw integreren in de regionale en wereldeconomie zodat de welvaart van burgers van al onze landen toeneemt.

Bij het Iraanse volk staan is geen liefdadigheid, maar een strategische investering om onze regio om te vormen tot een van de meest stabiele, veilige en bloeiende gebieden ter wereld. Samen kunnen we een Midden-Oosten bouwen waarvan onze kinderen trots zullen zijn op wat zij erven. Sluit je bij ons aan op dit nieuwe pad.»