Hooggerechtshof ‘Allahabad’: Verspreiding en vreedzame prediking van het Evangelie is geen misdrijf

De historische uitspraak van het Hooggerechtshof ‘Allahabad’ benadrukt dat de verspreiding en prediking van het Evangelie, zolang daar geen dwang, bedrog of onwettige aanmoediging mee gepaard gaat, geen strafbaar feit is onder de wet ‘Voorkoming van godsdienstverwisseling’.

Het Hooggerechtshof van Allahabad in India heeft in een belangrijke en zonder precedent uitspraak verklaard dat het louter uitdelen van Bijbels en het houden van vreedzame prediking, zolang dit niet gepaard gaat met dwang of bedrog, onder de strikte wet ‘Voorkoming van godsdienstverwisseling’ in de staat ‘Uttar Pradesh’ niet als strafbaar feit wordt beschouwd. Dit besluit wordt gezien als een grote overwinning voor de vrijheid van godsdienst en de rechten van religieuze minderheden in India.

De zaak begon met een klacht op zeventien augustus 2025 op het politiebureau Dhammaur in het district Gautam Budh Nagar, waar ‘Manoj Kumar Singh’ als eisende partij stelde dat de verdachten in zijn huis religieuze bijeenkomsten hadden gehouden, Bijbels hadden uitgedeeld en via prediking hadden geprobeerd mensen tot godsdienstverwisseling te bewegen.

Op basis van deze klacht zouden zij de heilige schriften aan arme mensen, waaronder vrouwen en kinderen uit de ‘Dalit’-gemeenschap, hebben gegeven en een LED-scherm hebben gebruikt voor het uitzenden van prediking. Deze klacht leidde tot het registreren van een eerste informatieaangifte (FIR) onder bepalingen van de wet ‘Voorkoming van godsdienstverwisseling’ 2021 en de nieuwe strafwetten van India (Bharatiya Nyaya Sanhita, 2023). De verdachten werden onmiddellijk gearresteerd, hoewel op het moment van registratie van de klacht niemand had verklaard dat hij of zij onder dwang of bedrog tot godsdienstverwisseling was gebracht.

Het gericht benadrukte dat er op het moment van registratie van het rapport geen slachtoffer of persoon was die aanspraak maakte op gedwongen godsdienstverwisseling, en beschouwde dit als een van de essentiële onderdelen van wetten tegen godsdienstverwisseling die in deze zaak niet in acht waren genomen. Het college van rechters stelde duidelijk vast: ‘Het uitdelen van Bijbels en het preken van het christendom is op zichzelf geen strafbaar feit en is in geen van de bepalingen strafbaar gesteld.’

Het gericht kritiseerde de overhaaste actie van de politie en de arrestatie van de verdachten op dezelfde dag als de registratie van het FIR, omdat er op dat moment geen bepaalde aanspraak van godsdienstverwisseling was.

Een ander punt dat onder de aandacht werd gebracht was dat aanspraken met betrekking tot ‘aanmoediging tot godsdienstverwisseling’ eerst twee maanden later (op 25 oktober 2025) in aanvullende verklaringen werden geregistreerd, terwijl deze in de oorspronkelijke verklaringen helemaal niet ter sprake kwamen.

Met deze uitspraak stuurde het gericht een duidelijke boodschap naar de politie en justitiële instanties, te weten dat openbaarmaking van mening en rechtmatige religieuze activiteiten, zelfs indien in tegenspraak met de overtuigingen van de meerderheid, geen strafbare handeling zijn en dat wetten zoals de wet ‘Voorkoming van godsdienstverwisseling’ niet kunnen worden gebruikt als middel om godsdienstvrijheid de kop in te drukken.

Deze uitspraak benadrukt tevens het beginsel van de Indiase grondwet inzake godsdienstvrijheid en vrijheid van meningsuiting, zijnde het recht van alle personen hun godsdienst te kiezen, uit te oefenen en te verspreiden, op voorwaarde dat daar geen geweld, bedrog of onwettige dwang mee gepaard gaat.

De uitspraak van het Hooggerechtshof van Allahabad kan worden beschouwd als een keerpunt in de strijd tegen misbruik van wetten tegen godsdienstverwisseling. Dit besluit is niet alleen van toepassing op de specifieke zaak, maar stuurt ook een belangrijk waarschuwingssignaal naar overheidsfunctionarissen en gerechtelijke autoriteiten om de wetten tegen godsdienstverwisseling niet louter toe te passen op vreedzame en rechtmatige activiteiten.