“Geloof in ketenen, gerechtigheid in stilte” – nieuwe golf van onderdrukking van Bahai’s in Iran
Een nieuwe golf van onderdrukking van Bahai’s in Iran heeft opnieuw gerechtigheid, vrijheid van geloof en menselijke waardigheid onder vuur genomen.
In een tijd waarin de wereld nog steeds schudt van de gevolgen van oorlog en geweld in het Midden-Oosten, heeft het bericht over de uitspraak van zware straffen voor tien Bahai-vrouwen in Isphahan een nieuw alarmsignaal doen afgaan voor religieuze vrijheid in Iran.
Volgens berichten op sociale media heeft het Hooggerechtshof van de provincie Isphahan het eerdere vonnis tegen deze vrouwen bevestigd en hen tot een gezamenlijke straf van 90 jaar gevangenisstraf, 900 miljoen toman boete en aanvullende straffen veroordeeld.
De formele beschuldiging tegen hen luidt: “afwijkende propagandistische en onderwijsactiviteiten in strijd met de islamitische wet door middel van verspreiding en onderwijs van Bahai-leerstellingen.” Maar wat verbazingwekkend en zorgwekkend is, zijn de voorbeelden van deze beschuldigingen: het organiseren van schilderles, Engelsonderwijs, yoga en natuurwandelingen.
De namen van deze Bahai-vrouwen die nu dreigen het vonnis ten uitvoer te zien leggen, zijn: “Yeganeh Agahi, Yeganeh Roohbakhsh, Arzoo Subhaniyan, Mojgan Shahrazai, Shana Shoqifar, Nada Emadi, Nada Badkhsh, Parastoo Hakim, Nada Emadi en Bahareh Lotfi.”
Sinds de vestiging van de Islamitische Republiek in 1357 hebben christelijke en Bahai-gemeenschappen in Iran consequent onderwerp geweest van structurele discriminatie en systematische druk. Bahai’s zijn beroofd van fundamentele burgerrechten zoals onderwijs, werkgelegenheid en vrijheid van geweten, en zijn in veel gevallen alleen vanwege hun religieus geloof gearresteerd, berecht of uit de samenleving gestoten.
Mensenrechtenactivisten stellen dat deze nieuwe golf van arrestaties en gerechtelijke vonnissen moet worden gezien als een voortzetting van het beleid van onderdrukking van religieuze minderheden, dat is verergerd na recente spanningen in de regio.
Een internationale waarnemer stelde in een gesprek met buitenlandse media: “Wanneer kunstles of onderwijsprogramma’s als afwijkende propaganda worden beschouwd, is de gerechtelijke macht omgevormd tot een instrument om elke vorm van onafhankelijke culturele en sociale activiteit tot zwijgen te brengen.”
Voor de wereldwijde christelijke gemeenschap is dit incident een herinnering aan een diep probleem: zal het internationale geweten zwijgen in het aangezicht van de onderdrukking van het geloof?
Onze christelijke leringen roepen ons op om op te komen voor vrijheid van geloof en de waardigheid van alle mensen, ongeacht hun religie of overtuiging. Zoals Christus zei: “Zalig zijn die om der gerechtigheid wil vervolgd worden, want hunne is het koninkrijk der hemelen.” (Mattheüs 5:10)
De vonnissen tegen deze tien Bahai-vrouwen vormen niet alleen een duidelijke schending van religieuze vrijheid, maar zijn ook een symbool van de voortdurende onderdrukking van het geloof in het hedendaagse Iran – een onderdrukking die nu gericht is tegen Bahai’s, maar waarvan de gevolgen heel de samenleving raken.
De wereldwijde christelijke gemeenschap dient voor deze vrouwen en alle mensen die in Iran en andere landen vanwege hun religieus geloof lijden, te bidden en hun stem te zijn. Vrijheid van geloof is een goddelijk erfgoed van de mens en geen regering mag dit in ketenen slaan.
