Christelijk gezin van tien personen bevrijd uit slavernij in baksteenindustrie
Een christelijk gezin van tien personen is na tien jaar slavernij in een baksteenindustrie in Pakistan bevrijd.
Een christelijk gezin dat tien jaar lang gedwongen werk verrichtte in een baksteenindustrie in Pakistan, is eindelijk door gerechtelijke tussenkomst uit deze uitbuiting bevrijd. De baksteenindustrie wordt eigendom van een moslim genaamd ‘Jahangir Begg’.
‘Mustaq Gill’, oprichter van het liefdadigheidsorganisatie LEAD Ministries in Pakistan, sprak over de bevrijding van dit gezin van tien personen: ‘Dit gezin werd in een baksteenindustrie in het gebied ‘Foully Nagar’ in district Kasur, Punjab, jarenlang gedwongen om werk te verrichten vanwege onbetaalde erfschuld van voorouders. Met steun van de rechtbank werden zij bevrijd uit dit generatielange schuldensysteem.’ Hij waarschuwde ook: ‘Jahangir Begg, eigenaar van de baksteenindustrie, schept ondanks juridische maatregelen nog steeds een angstwekkend klimaat voor dit gezin door zijn bedreigingen.’
De vader van het gezin, ‘Asaf Masih’, samen met zijn vrouw ‘Sajjadi Bijbi’ en hun kinderen, maken zich ondanks hun bevrijding uit deze moderne slavernij nog steeds zorgen over hun veiligheid.
Pastoor ‘Imran Amanat’, een van de officials van de organisatie, dankte ook de deelnemers aan deze operatie en zei, terwijl hij de noodzaak van bestrijding van dwangarbeid of moderne slavernij benadrukte: ‘We eisen meer drastische maatregelen tegen winstbeluste werkgevers die in industrieën zoals baksteenproductie mensen blijven uitbuiten.’
De systematische uitdaging van dwangarbeid of moderne slavernij in Pakistan is een chronisch probleem dat al lang bestaat en voortduurt, waarbij opeenvolgende generaties van één gezin onder het voorwendsel van erfschuld tot dwangarbeid worden gedwongen. Mustaq Gill uitte zijn bezorgdheid over deze systematische uitdaging en zei: ‘De christelijke gemeenschap, die slechts een klein percentage van de Pakistaanse bevolking vormt, zijn de voornaamste slachtoffers van dit uitbuitingssysteem.’
De christelijke gemeenschap in Pakistan leeft in armoede, wat heeft geleid tot systematische misbruik door werkgevers en hen in moderne slavernij heeft doen vervallen. Hoewel er in Pakistan wetten tegen dwangarbeid bestaan, is de handhaving van deze wetten in Pakistan zeer zwak. Volgens de Global Slavery Index-rapportages zijn ongeveer 2,3 miljoen mensen (één procent van de Pakistaanse bevolking) in dwangarbeid werkzaam. Volgens beweringen van de organisatie ‘Bonded Labor Liberation Front’ in Lahore is het werkelijke aantal veel hoger dan deze cijfers.
Het Arbeidsdepartement van de provincie Punjab omschreef dwangarbeid, waarin arbeiders onder druk van schuldeisers gedwongen worden omstandigheden te accepteren en uit te houden, als een ‘schuldengebaseerd systeem’.
Mustaq Gill, kritisch op deze definitie, zei: ‘Deze juridische definities hebben niets veranderd aan de dagelijkse realiteit van arbeiders die generaties lang in een schuldcyclus zijn geboren en sterven. Ondanks internationale aandacht voor dit probleem in een land met een moslimmeerderheid, zijn praktische maatregelen voor het uitroeien van dit uitbuitingssysteem ernstig ontoereikend geweest.’
De bevrijding van dit gezin door gerechtelijke tussenkomst vindt plaats tegen de achtergrond dat veel christelijke stellen door fanatisme van Pakistanen in deze baksteenindustrieën zijn verbrand, maar er nimmer enig bericht over hun verbranding is gepubliceerd.
