Berechting van christelijke burgers onder beschuldiging van “bedreiging van nationale veiligheid”
Christelijke burgers in Iran worden onderworpen aan oneerlijke processen onder de beschuldiging van “bedreiging van nationale veiligheid”.
Nieuwbekeelde christenen of zogenaamde onofficiële christenen in Iran nemen dagelijks toe en het aantal personen dat dagelijks in Jezus Christus gelooft, is aan het groeien. De Iraanse autoriteiten hebben ook opdrachten voor arbitraire arrestatie en detentie van gelovigen verhoogd. De arrestatie van christenen is sinds 1384 (2005) toegenomen in vergelijking met voorgaande decennia en sinds 1388 (2009) is dit sterk verergerd.
Gearresteerde gelovigen werden door de gerechtelijke autoriteiten formeel aangeklaagd voor verschillende misdrijven en vervolgens berecht. Recent hebben we ook arrestaties van christenen gezien die onder foltering zijn onderworpen ter bekentenis, en in sommige gevallen hebben zij te maken gehad met bedreigingen zoals langdurige gevangenisstraffen, foltering, arrestatie van familieleden en zelfs doodstraf wegens afvalligheid.
Enige tijd geleden verklaarde Mahdi Akbari in een brief vanuit de gevangenis Evin: “Ik weet niet wat aanbidding van God te maken heeft met acties tegen nationale veiligheid.” Hij was ook aangeklaagd en berecht voor acties tegen nationale veiligheid.
Gezien het feit dat Iran een ondertekenaar van het internationale verdrag inzake vrijheid van meningsuiting en geweten is, beschouwt het degenen die zich tot het christendom wenden als afvalligen en stelt hun activiteiten voor als belediging van heilige waarden. In veel gevallen vervolgd het, in plaats van gelovigen als ideologische verdachten aan te merken, hen uit angst voor negatieve gevolgen op internationaal niveau, als politieke en veiligheidsverdachten. Om deze reden is de berechting van christenen en onofficiële gelovigen voor de revolutiehoven onder de naam politieke misdadigers of acties tegen nationale veiligheid meer gebruikelijk.
De beschuldigingen waarmee christelijke gelovigen worden geconfronteerd, zijn onder meer: “propaganda tegen het regime”, “acties tegen nationale veiligheid”, “contacten met vijandig buitenlandse landen”, “contact met anti-regime groepen” en “samenzwering met vijandig buitenlandse staten”. De bewijzen die tegen hen worden gebruikt, zijn onder meer: “evangelisatie van het christendom”, “organisatie van gebedsdiensten”, “deelname aan christelijke conferenties”, “verspreiding van evangeliën”, “huiskerkbijeenkomsten” en soortgelijke zaken.
Het is vermeldenswaard dat de autoriteiten van de Islamitische Republiek onlangs aanvallen op huiskerken hebben verhoogd en met geweldadige acties verhinderen dat deze kerken worden opgericht. Recent zijn er ook berichten verschenen over waarschuwingen aan christelijke gelovigen om niet persoonlijk of online deel te nemen aan kerkdiensten, en bij overtreding zullen christenen onder verschillende veiligheidsbeschuldigingen worden gearresteerd.
Deze maatregelen worden genomen terwijl het recht op vrijheid van meningsuiting van christenen in Iran wordt gegarandeerd door internationale wetten en artikel 24 van de grondwet van Iran, maar dagelijks worden deze rechten hun ontnomen.
