Arbeidersprotesten tegen zevende ontwikkelingsprogramma; Reza Shahabi: “Ze hebben moderne slavernij onthuld”
Een aantal arbeiders van de cementfabriek Dorud in de provincie Lorestan protesteerde dinsdag 23 Khordad tegen de “anti-arbeidersbepalingen” van het concept van het zevende ontwikkelingsprogramma. Drie dagen eerder hadden arbeiders van de Hepco-fabriek in Arak ook tegen dit programma geprotesteerd.
In dit verband schreef Reza Shahabi, gevangen lid van het bestuur van de vakbond van werknemers van het Geünificeerd Buso-vervoerbedrijf van Teheran en omgeving, in een verklaring: “De regering heeft moderne slavernij en zogenaamde verplichte arbeidskampen openlijk onthuld.”
Volgens het persagentschap ILNA zeiden de protesterende arbeiders van Dorud-cement: “Wij geloven dat als deze bepalingen door parlementsleden worden aangenomen, veel van de wettelijke rechten van arbeiders onder druk zullen komen te staan.”
Zij voegden eraan toe: “Jarenlang hebben we onder de zwaarste omstandigheden gewerkt in de hoop op een beter toekomst en rust voor onze gezinnen, en hebben we premies betaald, maar tot onze verbazing wil de regering de pensioenleeftijd verhogen.”
De arbeiders van de Dorud-cementfabriek vroegen de parlementsleden om deze “wettelijk ontoelaatbare wetsontwerp” niet goed te keuren en de regering tot wijziging en herziening ervan te dwingen, zodat “de arbeidersmaatschappij tot rust komt.”
Eerder protesteerden arbeiders van de Hepco-fabriek in Arak op zaterdag 20 Khordad op het terrein van deze industriële faciliteit en eisten dat de “anti-arbeidersbepalingen van het zevende ontwikkelingsprogramma, met name de opmerkingen op artikelen 66 en 67 van dit programma, zouden worden verwijderd.”
De protesten verwezen naar “het verhogen van de pensioenleeftijd en het moeilijker maken van voorwaarden voor vervroegd pensioen voor arbeiders”, wat volgens hen “onrechtvaardig” is.
Volgens ILNA zei een arbeider: “De regering mag niet op deze manier met het lot van miljoenen arbeiders spelen” en benadrukte: “Het verhogen van de pensioenleeftijd en de anti-arbeidersbepalingen van het zevende programma zijn in tegenspraak met de collectieve belangen van arbeiders en moeten worden verwijderd.”
Deze arbeider vroeg parlementsleden om “niet in te stemmen met dergelijke destructieve wijzigingen.”
Een aantal activisten en onafhankelijke arbeiders- en vakorganisaties hebben in de afgelopen dagen ook sterk kritiek geuit op het zevende ontwikkelingsprogramma.
De laatste reactie is afkomstig van Reza Shahabi, gevangen lid van het bestuur van de vakbond van werknemers van het Geünificeerd Buso-vervoerbedrijf van Teheran en omgeving. Hij, die zijn straf in de gevangenis van Evin in Teheran uitvoert, schreef in een verklaring die deze week werd gepubliceerd: “De schaar van het zevende programma heeft twee kanten; aan de ene kant is het onderdrukking en eliminatie van onafhankelijke arbeidersorganisaties, en aan de andere kant is het destabilisering van het leven en werk van arbeiders, om hen bloot te stellen aan maximale exploitatie.”
Volgens het kanaal van de vakbond van werknemers van het Geünificeerd Buso-vervoerbedrijf van Teheran en omgeving merkte meneer Shahabi op dat “de regering moderne slavernij en zogenaamde verplichte arbeidskampen openlijk heeft onthuld.”
Deze gevangen arbeidsactivist schreef in zijn verklaring: “Een betere toekomst, samen met werkzekerheid, welzijn, gezondheid, geneeskundige zorg, gratis onderwijs, gelijkheid en rechtvaardigheid in alle gebieden, enzovoort, wordt gerealiseerd wanneer vakbonden, vakorganisaties en alle soorten onafhankelijke organisaties in elk beroep en vak zichzelf opzetten en door vereniging hun eisen nastreven en bereiken.”
Hij schreef ter afsluiting: “Naast het nastreven van meer fundamentele strijd in het voordeel van de arbeidersklasse, moeten we met dezelfde beperkte capaciteiten, in het licht van de huidige wetten, het zevende ontwikkelingsprogramma en andere anti-arbeidersbesluiten van de regering aanvechten en onder druk zetten, en mogen we het werk van vandaag niet volledig aan morgen overlaten.”
De Vrije Vakbond van Arbeiders van Iran noemde artikel 15 van het programma in antwoord “een indicator van uiterst anti-arbeidersachtige en onmenselijke wetten van het systeem van Islamitisch kapitalisme in Iran.”
In artikel 15 van dit programma staat dat, om belemmeringen voor de inzet van nieuw arbeidskrachten door werkgevers en de ontwikkeling van bedrijven weg te nemen, evenals het aantrekken van nieuwkomers op de arbeidsmarkt en het doen herleven van het meester-leerling systeem en het promoten van praktisch onderwijs tijdens het werk in de eerste drie jaar van de start van werkgelegenheid, regelgeving bestaat zoals het betalen van de helft van het goedgekeurde minimumloon en de mogelijkheid van unilaterale contractverbreking door de werkgever.
Deze arbeidsorganisatie schreef over artikel 15 van het wetsontwerp dat betrekking heeft op tijdelijke arbeidscontracten: “Met behulp van het recht op contractbeëindiging aan het einde van drie jaar, kan de werkgever gemakkelijk arbeiders ontslaan en hoeft niet te wachten tot de contractperiode van arbeiders vier jaar bereikt.”
De Vrije Vakbond van Arbeiders voegde eraan toe: “In artikel 16 van dit wetsontwerp is ook benadrukt dat werkgevers personen met speciale omstandigheden die onder de auspiciën van het Comité voor hulp en welzijn vallen, minder dan het goedgekeurde minimumloon mogen betalen.” Op basis van deze bepaling zullen personen die door de “Gevangenisbeheerorganisatie” worden aanbevolen, ook onder dit onderwerp vallen.
Het Coördinatiecomité ter Bevordering van de Oprichting van Arbeidsorganisaties noemde het zevende ontwikkelingsprogramma ook “de legalisering van moderne slavernij” en voegde eraan toe dat dit programma “terecht als een van de meest belangrijke anti-arbeidersontwerpen na de revolutie van 1979 moet worden beschouwd.”
Deze organisatie voegde eraan toe: “Als de arbeidersklasse, met het volledige bedrag van het door de Hoge Arbeidsraad goedgekeurde minimumloon, gedwongen was geweest om de basiskosten van het leven op zich te nemen en in voortdurende armoede en ontbering te leven, zou zij met de goedkeuring van dit wetsontwerp openlijk het moderne slavernijperk betreden. Misschien met het verschil dat arbeiders in het oude slavernijsysteem op zijn minst niet bezorgd waren over de voorziening van voedsel en onderdak door hun slaveneigenaar.”
Ook schreef de Raad voor Organisatie van Informele Oliebouwersprotesten (Arkaan-e Salis): “Het feit dat de opstelling van dit wetsontwerp, gegeven populistische rechtvaardigingen voor het verminderen van overheidsuitgaven, het vergemakkelijken van de aantrekking van productieve menselijke hulpbronnen ter verbetering van de economische omstandigheden van de samenleving en in lijn met het slogan van verzetseconomie, is uitgevoerd, is een van dezelfde denkbeelden die het verhogen van het loon van arbeiders als de belangrijkste oorzaak van inflatie beschouwde.”
Na toenemende kritiek op het zevende ontwikkelingsprogramma en het als “anti-arbeidersachtig” bestempelen ervan door arbeidersgroepen, gaf de minister van Arbeid van de Islamitische Republiek aan dat het mogelijk is dat bepaalde anti-arbeidersartikelen uit het zevende ontwikkelingsprogramma zouden worden verwijderd.
Solat Mortazavi zei dat “ik denk dat in de uiteindelijke redactie van het zevende ontwikkelingsprogramma artikelen 15 en 16 zijn verwijderd” en “waarschijnlijk staat dit onderwerp niet meer op de agenda.”
Desondanks zijn Mortazavi’s opmerkingen door geen ander functionaris in de Islamitische Republiek, met name de Organisatie voor Planning en Begroting, bevestigd of verworpen.
Het zevende ontwikkelingsprogramma is opgesteld voor de jaren 1402 tot 1406 en omvat 22 hoofdstukken en 7 belangrijke secties. Het zou “de macrostrategieën van het land voor de komende vijf jaar” bepalen.
Volgens het persagentschap ISNA heeft Davood Manzoori, hoofd van de Organisatie voor Planning en Begroting, gezegd dat bij de implementatie van het zevende ontwikkelingsprogramma binnen vijf jaar “de beoogde doelstellingen op het gebied van voedselzekerheid, inflatievermindering en het tot één cijfer reduceren ervan en economische groei zullen worden bereikt.”
