Marjan Greenblatt: Vrouwenmoord in Iran is gevolg van juridische en culturele ontheming van vrouwen

Marjan Greenblatt, oprichtster van de “Coalitie voor de rechten van alle minderheden in Iran” en lid van de afdeling Midden-Oosterse minderheden bij de “Anti-Defamation League”, stelt dat de verspreiding van “vrouwenmoord” – een misdrijf voortvloeiend uit geslachtsgericht haatmisdrijf met het doel vrouwen om hun vrouw-zijn te doden – in Iran “direct het gevolg is van patriarchale herstructurering van maatschappelijke structuren en juridische en culturele ontheming van vrouwen en meisjes door de regering.”

Greenblatt schreef donderdag in een artikel in Newsweek: “Het doden van vrouwen in naam van eer en cultuur, zoals andere onrechtvaardigheid en wreedheid die in Iran zijn hersteld, wordt opnieuw geïntegreerd in een maatschappij die propaganda gebruikt als primitief instrument voor bedreiging en dwang.”

Zij voegde in dit artikel toe: “Het regime grijpt voor degenen die niet op dit pad passen terug naar executie, marteling en gevangenis om stemmen het zwijgen op te leggen, vrijheid de kop in te drukken en het schijn van verschil uit te wissen.”

Volgens Greenblatt “versterkt vrouwenmoord de maatschappelijke hiërarchie van Iran, waarin sommige mensen – in naam van God, land of eer, zelfs tot de schaamteloos- en vreemdsste gebruiken – het noodlot van anderen in handen hebben.”

Greenblatt schrijft: “Degenen die zichzelf hebben aangesteld als bepalers van het lot van mensen zijn meestal ongekozen overheidsambtenaren, de politie voor morele veiligheid die de eerste aanhoudingen verricht, rechters die straffen bepalen, en martelaars en gevangenisbewaarders die uitspraken uitvoeren.”

Zij schrijft: “De wetten na de revolutie bepalen dat broers, vaders en echtgenoten de ‘eigenaren’ van vrouwen zijn gedurende hun leven. Zij verschijnen als degenen die het noodlot van vrouwen in handen hebben. Aan hen is toegestaan het noodlot van vrouwen in handen te nemen door geld en het keuzerecht voor huwelijk uit te sluiten en tegelijkertijd als rechter en beul hun leven te nemen.”

Greenblatt herinnert eraan dat “vanaf het begin van de revolutie van 1357 Iraanse vrouwen geleidelijk hun gelijke positie voor de wet en ook hun recht op zelfbeschikking hebben verloren.”

Zij schrijft: “Voor de rechtbanken zijn vrouwen slechts half zoveel waard als hun mannelijke collega’s. In de maatschappij worden vrouwen grotendeels als eigendom van anderen beschouwd. Van keuzerecht voor kleding, onderwijs en werk tot huwelijk, scheiding en voogdij over kinderen – vrouwen bevinden zich in een zwakkere positie [ten opzichte van mannen]. In alle levensfasen bepalen de mannen van een vrouw haar noodlot.”

Volgens Greenblatt “worden vrouwen in leven en in dood altijd als minder waardevol beschouwd. De getuigenis van een vrouw is waardeloos en van minder waarde dan die van een man. Haar erfrecht is minder dan dat van haar broers. Haar initiatief voor scheiding is van weinig waarde. Bij haar dood wordt haar leven genegeerd en daarom wordt dit onderwerp eerdere eerdere eerwraken, gezien de geringe straffen [eermoordera], meer gerechtvaardigd.”

Greenblatt benadrukt dat in Iran “de behandeling van vrouwen als minder waardevol wezen een gevaarlijke en zelfs dodelijke dynamische kracht bevordert die mannen in een positie van uiterste macht en controle over vrouwen plaatst. Mannen worden geconditioneerd om te verwachten dat vrouwen zich onderwerpen en gehoorzamen opdat [mannen] hun overheersing op hen kunnen bevestigen.”

Volgens Greenblatt stellen de huidige wetten in Iran mannen in staat om besluiten te nemen over het inkomen en bestaan van vrouwen. Hij schrijft dat mannen “vrouwen als onderdeel van hun bezittingen beschouwen en daarom voelen dat zij het recht hebben hun lichamen op welke manier dan ook te mishandelen en over hun voortplantingsvermogen te beslissen. Het meest opmerkelijk is dat zij voelen dat zij hun leven kunnen nemen zonder grote straf.”

Greenblatt waarschuwt dat “meer levens verloren gaan totdat fundamentele sociale en juridische veranderingen plaatsvinden.”

Bron: Voice of America