Na jaren ontkenning: Israël erkent rol in Syrische burgeroorlog

Na jaren van ontkenning erkent Israël nu dat het betrokken is bij de Syrische oorlog en dat het dit doet voor zijn eigen veiligheid en niet om politieke veranderingen in het land tot stand te brengen.

Sinds het begin van de oorlog in Syrië zes jaar geleden had Israël verklaard daar niet bij betrokken te zijn. Maar nu heeft de commandant van de Israëlische legerstaf bekendgemaakt dat Israël geld en wapens geeft aan groepen die tot de seculiere tegenstanders van president Bashar al-Assad worden gerekend en die ook tegen ISIS vechten.

Generaal Gadi Eisenkot, chef van de Israëlische legerstaf, onthulde dit in een toespraak op een universiteitsconferentie, maar onthield zich van details over de omvang van de steun. Israëlische media hebben echter in de afgelopen dagen meer gedetailleerde informatie over dit onderwerp gepubliceerd.

Politieke analisten vragen zich af hoe Israël zijn eerdere stilzwijgen doorbreekt en delen van de omvang van zijn betrokkenheid onthult. De vraag is of dit verband houdt met de toegenomen militaire betrokkenheid van Amerika in de Syrische oorlog en de neerslag van Iraanse Revolutionaire Gardisten-drones?

Tot voor kort kon het uitgesproken beleid van Israël worden samengevat in twee doelstellingen: het ene was het voorkomen van Iraanse dominantie over Syrië en het andere was het voorkomen van overdracht van door Iran gestuurde wapens naar Hezbollah in Libanon via Syrisch grondgebied.

Israël voerde in dit kader meerdere luchtaanvallen uit in Syrië, waarvan enkele tegen de militaire aanwezigheid van commandanten van de Revolutionaire Gardisten in grensgebieden van Syrië met Israël, en andere aanvallen waren gericht op het vernietigen van wapekonvooien van Damascus naar Libanon.

Uit de recente opmerkingen van generaal Eisenkot blijkt dat Israël niet erg succesvol is geweest in het voorkomen dat wapens in handen van Hezbollah terechtkomen. De chef van de Israëlische legerstaf zei in zijn toespraak dat grote hoeveelheden Russische wapens ook in handen van Hezbollah in Libanon terecht zijn gekomen.

Ook wat betreft de eerste doelstelling: Israëlische militaire functionarissen zijn zeer bezorgd dat, met de val van de stad Raqqa, het administratieve centrum van ISIS in Noord-Syrië, de troepen van de Iraanse Revolutionaire Gardisten triomfantelijk die stad binnengaan en een directe landroute van binnenuit Iran via Irak naar Syrië en Libanon tot stand komt.

Eisenkot zei in zijn toespraak dat Hezbollah, dankzij financiële en militaire steun van Iran, de grootste veiligheidsbedreigening voor Israël zal vormen. Het is duidelijk dat als Revolutionaire Gardisten zelf permanent in Syrië gevestigd zouden blijven, deze dreiging toeneemt en Iraanse bedreigingen tot aan de grens van Israël zouden reiken.

Israëlische militaire deskundigen onthulden dat het leger van dat land, onder het wakende oog van vredesobservatoren van de Verenigde Naties die langs de Syrisch-Israëlische grens zijn gepositioneerd, wapens, geld en voedselvoorraden aan groepen Syrische tegenstanders geeft.

Volgens deze deskundigen bedraagt het aantal van deze groepen meer dan twintig, waarvan alle leden lokale, seculiere personen zijn, en Israël wil door deze groepen te versterken voorkomen dat ISIS zich zijn grenzen nadert of dat Revolutionaire Gardisten zich in die gebieden vestigen.

Een ander initiatief van Israël is het accepteren van gewonde burgers uit de Syrische burgeroorlog. Volgens berichten zijn in de drie jaar sinds dit programma begon, ten minste drieduizend gewonden kosteloos in dat land behandeld.

Maar tegenstanders van Israël bestrijden de bewering dat alle gewonden burgers zijn en zeggen dat sommige van de gewonden geallieerd zijn met strijders tegen Bashar al-Assad en dat mogelijk ook IS-strijders onder hen kunnen zijn. De onthulling van generaal Eisenkot bevestigt op zijn minst een deel van deze bewering.

Generaal Eisenkot zei in zijn toespraak dat Israël over zeer goede inlichtingenbronnen in Syrië beschikt – die, volgens deskundigen, worden verkregen door middel van dergelijke hulpverlening en andere methoden.

Met de meer actieve betrokkenheid van Amerikaanse troepen in de Syrische oorlog veranderen de regionale verhoudingen enigszins en moet Israël zich daaraan aanpassen en maximale coördinatie met Amerikaanse troepen bereiken.

Dit politieke en militaire feit wordt vooral belangrijker wanneer eraan wordt herinnerd dat er een soort samenwerking tussen Israëlische en Russische troepen bestaat. Beide partijen houden de aard en omvang van deze coördinatie verborgen – maar het is een onweerlegbaar feit dat de meeste Israëlische luchtaanvallen tegen doelen van Revolutionaire Gardisten en Hezbollah op Syrisch grondgebied met kennis en waarschijnlijk toestemming van in dat land gelegerde Russische troepen hebben plaatsgevonden.

Konstantin Kozakov, een senior lid van het Russische parlement, zei dat de regeringen van Moskou en Jeruzalem hun coördinatie op Syrisch grondgebied moeten intensiveren. Deze opmerkingen worden gedaan nadat het Amerikaanse leger een Syrisch Soechoi-22 gevechtsvliegtuig heeft neergehaald en te maken heeft gekregen met waarschuwingen van de Russische regering.

Sommige politieke deskundigen erkennen dat vanuit het perspectief van Israëls nationale belangen misschien beter zou zijn dat Bashar al-Assad aan de macht blijft. Israëliërs geloven dat Syrische seculiere groepen (waarvan het aantal meer dan duizend groepen bedraagt) zwak zijn en dat als Assads regering valt, gevreesd wordt dat ISIS het zou vervangen.

Maar een ander groot gevaar van Assads aanblijven is dat hij zijn land, vanwege de schuld die hij aan de Islamitische Republiek Iran verschuldigd is voor zijn voortbestaansrecht, in handen van de Revolutionaire Gardisten legt, wat vanuit het perspectief van Israëls veiligheid catastrofaal zou zijn.

Bron: Voice of America