Uitstroom van elite en opkomst van nepotisme in Iran

Sara.kh. Nieuwsagentschap FCNN: De vlucht van intellectuelen en hoogopgeleiden uit Iran vertoont een ongekend stijgende trend. Een groep van deze klasse verlaat het land met het doel naar landen met betere voorzieningen te migreren. Maar een aanzienlijke groep verbreekt door het verlaten van Iran volledig alle banden met het moederland. Met andere woorden: ze beroven hun land en landgenoten volledig van hun capaciteiten en middelen.

Enkele Iraanse studenten en jongeren die buiten het land wonen spreken in gesprek met FCNN over hun zorgen hierover. Zij vrezen dat toekomstige generaties in Iran in de nabije toekomst slachtoffer zullen worden van de vlucht van hersenen en intellectuelen uit het land. Op zo’n manier dat het percentage intelligente mensen in het land op een minimum uitkomt en dienovereenkomstig het intelligentieniveau van de maatschappij een oncontroleerbare neerwaartse trend zal doormaken.

Deze jongeren wijzen elk een factor aan die verantwoordelijk is voor de vlucht of migratie van intellectuelen uit hun thuisland.

Afschaffing van verdiensten in Iran

Sima Lotfi, een studente die in Amerika studeert, stelt in een gesprek met FCNN dat het negeren van verdiensten de belangrijkste reden is voor het vertrek en zelfs de vlucht van veel intellectuelen uit Iran.

Zij bekritiseert stellingen dat deze keuze van intelligente jongeren voortkomt uit economische problemen of hun neiging tot onverantwoordelijkheid, en benadrukt dat geld onderdeel is van de migratieprikkels voor jonge Iraanse intellectuelen, maar niet het enige.

Zij gelooft dat onverantwoordelijke mensen evengoed volop kansen krijgen in Iran en daarom niet hoeven weg te gaan.

Volgens Sima is het negeren van het verdienstebeginsel in Iran een vorm van verspilling van intellectuele krachten en een belediging van deze nationale kapitaalbronnen. Hoewel deze Iraanse studente verder gaat en stelt dat onze autoriteiten zonder aandacht voor de gevolgen van hun acties de vlucht van hersenen welkom heten. Dit faciliteert het verrijken van nepotisten door het tekort aan geschoolde arbeidskrachten in het land.

Ik maak me zorgen over de toekomst van Iran

Omid Sazgar, een ander Iraan die al meer dan drie decennia met zijn familie in Duitsland woont, beziet het fenomeen van hersenvlucht vanuit een ander perspectief.

Omid kan de verwaarlozing van problemen en behoeften van zijn landgenoten niet verdragen en hoopt dat hij wanneer de omstandigheden veiliger worden, zijn medeburgers kan helpen.

Volgens deze jonge Iraan lost het verlaten van een land dat nood heeft aan intellectuelen en denkers geen enkel probleem van Iraniërs op.

Hij behoort tot degenen die zich zorgen maken over de toekomst van Iran.

Omid benadrukt in verdere conversatie met FCNN dat het verlaten van het moederland niet te rechtvaardigen is. Tenzij onder omstandigheden waarin het leven van een persoon niet veilig is.

Dit is wat hem en zijn familie overkwam vanwege politieke activiteiten in de vroege jaren van de revolutie in Iran. Toch beweert Omid dat zodra zijn gezondheid en veiligheid zijn gegarandeerd, hij naar Iran terugkeert en zijn landgenoten helpt.

Ons land gaat achteruit

Sadegh Javanamardi is al jaren naar Canada gemigreerd om zijn studies voort te zetten.

Sadegh is blij dat hij zijn land op negentienjarige leeftijd verlaten heeft en beweert dat als hij was gebleven, hij het lot van andere jongeren in zijn familie zou hebben gedeeld.

Naar zijn mening vormen economische problemen, stagnatie in industrie en productie, overheidsmonopolie en allerlei vormen van machtsmisbruik in ons land een belemmering voor vooruitgang van jongeren.

Op zo’n manier dat zij zich aan de omstandigheden moeten onderwerpen en ondanks hun capaciteiten zich moeten bezighouden met een beroep dat niets te maken heeft met hun specialisatie en opleiding, ofwel met migratie en vlucht uit het land. Natuurlijk vindt hij dat er een derde weg bestaat: migratie of vlucht uit het land.

Volgens Sadegh zijn er ook mensen met onopvallende intelligentie die zijn opgenomen in verschillende quota in onderwijs- en beroepsinstellingen en ogenschijnlijk vooruitgang boeken.

Hij vervolgt: “Over het algemeen groeit niemand in een land waar stagnatie heerst. Nepotisten en hun handlangers worden alleen maar rijker. Totdat een giftige plant als Babak Zanjani groeit. Deze omstandigheden drijven het land steeds verder terug.”

Stille alarmbellen van verantwoordelijken

Ondertussen hebben we gezien dat enkele van onze autoriteiten af en toe de alarmklok luiden en waarschuwen voor het verspillen van Irans intellectuele krachten. Natuurlijk zonder hierbij op de wortels te wijzen of iemand ter verantwoording te roepen.

Seyyed Zia Hashemi, plaatsvervangend minister van Wetenschap, Onderzoek en Technologie, bevestigt dat ons land zwak is in het aanstellen van intellectueel en geschoold personeel. Volgens deze functionaris hebben we terwijl we in onderzoeksprojecten op plaats 15 staan, op plaats 75 in de wereld wanneer het gaat om het aanstellen van geschoolde krachten.

Hashemi is echter bereid geen blinde vlekken aan te wijzen en volstaat met enkele leuzen om uit dit probleem uit te komen.

Mahdi Saeedi, voorzitter van de werkgroep intellectuelen van de Iraanse Raad voor de Culturele Revolutie, heeft ook over de toename van migratie van intellectuelen in recente jaren gerapporteerd en gezegd dat dit proces opnieuw is toegenomen.

Hij stelde in gesprek met Tasnim, stellende op recente statistieken, dat het vertrek van intellectuelen uit Iran in het vorige schooljaar (2014-15) een groei van zestien procent vertoonde in vergelijking met dezelfde periode voordien.

Onder deze omstandigheden zien we geen reactie van autoriteiten en verantwoordelijken in ons land. Met andere woorden: het lijkt erop dat er geen pogingen worden ondernomen om intellectuelen en jongeren met hoge intelligentie in het land te behouden. Zelfs maken planners soms plannen die snelheid toevoegen aan het verlies van wetenschappelijke capaciteit van het land en benutten ze elke gelegenheid.

Deze keer is het lot van studenten gevallen die zich geroepen voelen om deel te nemen aan islamitische religieuze ceremonies.

Naar verluidt hebben universitaire autoriteiten in het land hun hand naar hun zak gestoken om deze groep studenten aan te moedigen en hen naar het oorlogsgebied en crisistland Irak te sturen.

Zolfaqar Yazdanmehr, directeur van het Studentenwezensfonds van het Ministerie van Wetenschap, kondigde aan dat een lening van 7 miljoen ter beschikking zou worden gesteld aan studenten die willen deelnemen aan de Arba’een-processie in Irak.

De terugbetalingstermijn voor deze lening zonder rente is na het afsluiten van de studies van de student.

Volgens deze functionaris is de genoemde reis een culturele en spirituele initiatief en heeft de universiteit de plicht om de uitzending van studenten naar Irak voor deze reis te ondersteunen.