بازداشت جوان بهایی، ادامه الگوی سرکوب سیستماتیک اقلیتها در سایه بهرهبرداری گزینشی از آنها
در ادامه روندی که نهادهای حقوق بشری آن را «تبعیض ساختاری علیه اقلیتهای دینی در ایران» توصیف میکنند، «پارسا نجفی» شهروند ۱۹ ساله و پیرو آیین بهایی ساکن اصفهان، پس از یورش نیروهای امنیتی به منزل خانوادگیاش بازداشت و به زندان مرکزی اصفهان (دستگرد) منتقل شده است. این بازداشت که در ۶ ژوئن ۲۰۲۶ انجام شده، بار دیگر توجهها را به وضعیت پیروان آیین بهایی در ایران جلب کرده است؛ جامعهای که سالهاست با محدودیتهای گسترده، بازداشتهای خودسرانه و محرومیتهای اجتماعی و اقتصادی مواجه است.
در گزارشهای متعدد سازمانهای حقوق بشری بینالمللی از جمله عفو بینالملل و دیدهبان حقوق بشر، طی سالهای گذشته بارها بر تداوم سیاستهای تبعیضآمیز علیه پیروان آیین بهایی در ایران تاکید شده است؛ موضوعی که بار دیگر با بازداشت پارسال نجفی جوان ۱۹ ساله در اصفهان و انتقال او به زندان مرکزی این شهر، در قالب یک پرونده تازه مورد توجه قرار گرفته و به گفته ناظران، نشانهای دیگر از چرخه تکرارشونده فشارهای امنیتی بر اقلیتهای دینی در ایران است.
بر اساس اطلاعات منتشرشده، ماموران امنیتی بدون هشدار قبلی و با ورود به منزل از طریق درِ باز شده، اقدام به بازداشت این جوان کرده و مدعی ارائه حکم بازداشت شدهاند. گزارشها حاکی از آن است که همزمان با بازداشت، خانه خانواده نجفی بهطور کامل مورد تفتیش قرار گرفته و شماری از وسایل شخصی و اسناد خانوادگی از جمله تلفنهای همراه، لپتاپها، کارتهای بانکی، مدارک هویتی، کتابها و سایر اقلام شخصی ضبط شده است.
منابع نزدیک به خانواده همچنین از برخوردهای تند، تحقیرآمیز و در مواردی خشونتآمیز ماموران در جریان عملیات خبر دادهاند؛ موضوعی که در گزارشهای پیشین درباره نحوه برخورد با خانوادههای بهایی نیز تکرار شده و بهعنوان بخشی از الگوی فشار امنیتی مورد اشاره قرار گرفته است.
نکته قابل توجه این است که این نخستین بار نیست منزل این خانواده هدف عملیات امنیتی قرار میگیرد. پیشتر نیز در دیماه ۱۴۰۳، یورش مشابهی به خانه آنها انجام شده بود، اما این بار اقدام ماموران به بازداشت مستقیم این شهروند جوان منجر شده است.
تا لحظه تنظیم این گزارش، هیچ توضیح رسمی درباره اتهامات منتسب به پارسا نجفی یا وضعیت حقوقی او منتشر نشده و خانواده تنها از طریق یک تماس کوتاه از انتقال او به زندان مرکزی اصفهان مطلع شدهاند.
در سطح کلانتر، تحلیلگران حقوق بشر معتقدند وضعیت اقلیتهای دینی در ایران، بهویژه بهاییان، در چارچوبی از «محرومیت نهادینهشده» و «امنیتیسازی هویت دینی» قابل بررسی است؛ وضعیتی که در آن، شهروندان صرفا به دلیل باور مذهبی خود با محدودیتهای جدی روبهرو میشوند، در حالی که در مقاطع خاص، همین اقلیتها بهصورت گزینشی و در چارچوبهای تبلیغاتی یا سیاسی مورد اشاره قرار میگیرند.
منتقدان میگویند این دوگانگی رفتاری یعنی حذف و فشار در سطح داخلی و استفاده نمادین در برخی موقعیتها، نشاندهنده تناقضی عمیق در سیاست رسمی نسبت به اقلیتهای دینی است؛ تناقضی که به باور آنان، به تداوم چرخه بیاعتمادی، سرکوب و نقض حقوق بنیادین شهروندی منجر شده است.
