Hamburg – Op zoek naar een nieuwe God (Video)

In het stadspark van Hamburg worden tachtig vluchtelingen gedoopt en veranderen zij van geloof.

Volgens FCNN zullen op dit moment tachtig vluchtelingen deelnemen aan een doopceremonie – deze personen zijn van de islam naar het christendom overgegaan. Al snel rijst de gedachte op: doen zij dit alleen voor een positieve uitspraak op hun asielaanvraag? Maar het veranderen van je geloof vereist een veel groter offer.

Duitsland viert de Dag van de Vader, oftewel de dag van Jezus Christus’ Hemelvaart, of beide. Een stralend blauwe lucht zonder wolken bedekt Hamburg. Mensen die in de zon uitrusten, mensen die aan het joggen zijn of mensen die met honden naar het park zijn gekomen, hebben het hele stadspark van Hamburg gevuld en tussen hen zijn: tachtig mensen in witte kleding te zien. Zij nemen geen bierpul in hun hand om de Dag van de Vader te vieren en zij willen zich ook niet in de zon wat bruinen; wat hen daar naartoe brengt is alleen “God“. Want op deze dag worden zij gedoopt. Tachtig mannen en vrouwen uit Iran en Afghanistan die voor een klein podium staan en wachten tot hun priester hen doopt. Vrienden, familieleden en kerkleden staan naast hen. Je hoort geluiden vol opwinding, kinderen spelen tussen de bankjes. Vrouwen dragen witte bloemen in hun haar en overal ruikt het naar barbecue. Mehshad zegt met grote blijdschap: “Vandaag is voor ons een grote dag”. Zes maanden geleden kwamen deze jonge vrouw en haar man Amir uit Iran naar Duitsland. Ze wonen momenteel in een vluchtelingenkamp in de stad Bielefeld. Maar zij kwamen naar Hamburg voor hun doop. Want “de kerk Alpha Omega (hun huidige kerkgemeenschap) heeft hen beschermd nadat zij uit Iran waren gevlucht. En Mehshad zegt vol verlangen: “Voor ons begint een nieuw leven.”

Wanhopig en teleurgesteld in de islam

Net als Amir en Mehshad willen momenteel honderden vluchtelingen zich laten dopen. In heel Duitsland rapporteren veel christelijke kerken statistieken over een toestroom van dergelijke vluchtelingen. Volgens priester Babaian zijn dit jaar alleen in de Farsi-sprekende kerk van Hamburg 196 Iraanse en Afghaanse personen gedoopt. En zijn vrouw Nasrin Babaian gelooft dat dit getal waarschijnlijk tot 500 personen zal stijgen.

Volgens priester Babaian “is het motief voor geloofsverandering voor de meesten hetzelfde: zij zijn teleurgesteld in de islam.”

Zoals Shima uit Iran zei: “Ik heb mijn hele leven gezocht naar vrede, sereniteit en geluk, ik vond het niet in de islam. Voor mij betekent christen zijn geluk.”

Het jonge echtpaar Mehdi en Solmaz vond eveneens iets in het christendom wat zij hun hele leven in de islam niet hadden gevonden: “liefde”. Solmaz zegt: In de islam leefden wij altijd in angst. Angst voor God, angst voor zonde en straf voor zonde. Maar in het christendom is het omgekeerd – God is liefde.

Gaan zij tot een ander geloof over alleen om een positieve uitspraak op hun asielaanvraag te krijgen?

En deze God vieren zij vandaag met het geluid van luit en gitaar en vrolijke gezangen. Mensen die voorbijgaan stoppen en kijken met ongeloof en verwondering naar alles.

Een oudere vrouw zegt in een hoek met ongeloof: wie proberen zij voor de gek te houden? Iedereen die zich als vluchteling laat dopen wordt altijd geconfronteerd met de beschuldiging dat zij dit alleen doen voor een positieve uitspraak op hun asielaanvraag. Want volgens de laatste juridische informatie heeft geloofsverandering invloed op een positieve uitspraak op de asielaanvraag en kunnen zij op deze manier in Duitsland blijven. Voor velen die hun geloof hebben veranderd is terugkeer naar hun geboorteland levensgevaarlijk. In Iran en in Afghanistan worden zij als afvalligen beschouwd en staat daar de doodstraf op.

Maar geloofsverandering is een lang proces. Juridisch gezien is geloofsverandering slechts één subjectieve reden naast vlucht, net als huwelijk dat in rechtswetten is vermeld. Bijvoorbeeld huwelijk en geloofsverandering kunnen als redenen voor verblijfsvergunning worden genoemd. Dit zijn redenen voor vlucht die door vluchtelingen zelfs na hun vertrek zijn gecreëerd. Volgens de wet worden subjectieve redenen voor vlucht in de eerste asielaanvraag alleen erkend indien de persoon al in het land van herkomst actief was. Bijvoorbeeld moet een vluchteling zijn geloof al in het land van herkomst hebben veranderd.

Uw geloof bewijzen in de rechtszaal

Een vluchteling in deze situatie moet niet alleen zijn geloof in de rechtszaal bewijzen, maar ook vanuit het perspectief van de kerk moet zijn geloof worden bewezen. De doop in de Farsi-sprekende kerk duurt maanden in geloofsklassen. En zelfs deelname aan deze klassen is niet noodzakelijk een garantie voor aanvaarding voor doop en christelijk lidmaatschap. Priester Babaian (64 jaar) zegt: “Als ik voel dat iemand niet met heel zijn hart gelooft, zal ik hem niet dopen. Hij benadrukte specifiek dat ik niet van mensen vraag om een psalm uit het hoofd op te zeggen of hoe zij bidden. Maar ik vraag hoe hun leven is veranderd. Want het christelijk geloof verandert denkwijze en wereldbeeld. En wanneer iemand mij vertelt dat hij ’s nachts weer rustig kan slapen of zijn oude vijand kan vergeven; daar weet ik dat de persoon uit het diepste van zijn hart christen is.”

“Wie niet gelooft zal ook niet worden gedoopt.”

Priester Babaian, van Armeense afkomst, geeft toe dat velen naar hem toe komen en proberen hun kansen in het asielproces te verbeteren door hun geloof te veranderen. Ongeveer 20 tot 30 procent van de personen zijn werkelijk op zoek naar het goede evangeliebericht. Personen die alleen voor een bevestigingsstuk naar ons toe komen zullen worden afgewezen. En ik ontvang boze e-mails van personen wier doop is geweigerd. En ik kan zeer gemakkelijk zeggen: wie niet gelooft zal niet worden gedoopt.

Opgemerkt dient te worden dat alleen geloofsverandering deportatie niet voorkomt. Priester Babaian zegt dat ongeveer tien procent van de personen die geloven ondanks alles toch worden gedeporteerd.

Moslimvluchtelingen bedreigen christenen

Maar hoe dan ook, priester Babaian is niet het enige obstakel dat degenen die willen worden gedoopt moeten overwinnen. Degenen die zich van de islam afkeren moeten ook in Duitsland voor hun veiligheid vrezen. Amir en Mehshad verlaten het vluchtelingenkamp op zondagen wanneer zij naar hun kerk willen gaan in sportkleding. Mehshad zegt dat wij voorgeven naar buiten te gaan om te sporten. Dit mooie jonge meisje en haar man vrezen hun moslimma buren. Wij realiseerden ons hier dat wij zelfs in Duitsland niet in volledige vrijheid kunnen zeggen en verklaren dat wij christen zijn. En enigszins boos zegt zij dat moslims sterker zijn dan christenen.

In het kamp waar zij wonen nodigen moslimburen hen onder dwang uit om vijf keer per dag voor het gebed samen te komen. En iedereen die dat niet doet wordt bedreigd en bang gemaakt.” En dit is dezelfde islam waarvan wij zijn gevlucht”. Zij en haar man hebben al verschillende dreigingen met dood ontvangen. “Maar wij kunnen niet eens aangifte doen want de veiligheidsfunctionarissen en tolken in het kamp zijn ook moslim. En zij beschermen ook hun medegereligionisten.” En 23-jarige Mehshad zei dit hopeloze verhaal.

Ook 24-jarige Sama uit Afghanistan vriest voor haar buren die in één van de kampen in Hamburg woont. Daar ondergaat zij voortdurend seksuele intimidatie en beledigende aanvallen. Deze jonge vrouw zegt: “Onze omgeving is erg angstaanjagend.” De bedreigingen die komen zijn niet alleen van buren maar ook van de veiligheidsfunctionarissen van het kamp.

Degenen die van geloof zijn veranderd worden apostaten.

Dominee Babaian rapporteert dat hij meestal van kerkleden hoort dat zij in vluchtelingenkampen worden bedreigd. In de afgelopen maanden zijn er zelfs gevallen geweest waarin deze verbale vijandigheden in fysiek geweld hebben geresulteerd.” Veel vluchtelingen die in Christus geloven zijn geslagen, en er is zelfs een geval geweest waarin iemand met een mes is aangevallen en ernstig is gewond.” Dit soort personen die van de islam naar het christendom zijn overgegaan worden verworpen. Sommigen worden zelfs door hun familie en familieleden verworpen. Zoals Amir en Mehshad. Het zich afkeren van Allah in hun land is ter dood veroordeeld. Shima uit Iran is ook door haar landgenoten verworpen en heeft vijandschap ondergaan. Shima zegt vol verdriet: “Als mijn oude vrienden horen dat ik christen ben geworden, willen zij niet langer met mij omgaan.” Maar toch toen zij zich in het stadspark in het meer liet dopen, zag je tranen van vreugde in haar ogen. En zij is niet de enige die trilland van de koude water in het meer trad voor de doop, maar samen met haar werden nog tachtig anderen gedoopt. Opwinding, vreugde en angst zagen wij in hun ogen. Het waren zeldzame beelden: kleine en grote boten waren langs het meer te zien. Een blauwe hemel boven Hamburg en de glinsterende zon schijnt op blanke huid. Degenen die aan het roeien waren roeiden zachtjes en passeerden vol verbazing langs de getaald roeiers. Mensen langs het meer feliciteren de getaald roeiers met vreugde en gezangen. En degenen die gedoopt zijn laten zich niet afleidden door toeschouwers. Zelfs toen een dronken man zijn bierfles naar hen gooide en in het water spuwde. En slechts één kerklidlid zei: “Het doet er niet toe”.

FCNN-nieuwsredactie