Hongerstaking echtgenoot Nazanin Zaghari: “Het is tijd voor Groot-Brittannië om van strategie te veranderen”

Nazanin Zaghari werd meer dan vijf jaar geleden na een familiebezoek op het vliegveld van Teheran gearresteerd. Zij zat ongeveer vier jaar vast en nu haar vijfjarige gevangenisstraf is afgelopen, wordt zij opnieuw met nieuwe beschuldigingen in gevaar gebracht en riskeert zij wederom naar de gevangenis gestuurd te worden.

Haar echtgenoot in Londen probeert al lange tijd om mevrouw Zaghari naar huis te halen. Daarbij beschuldigt hij zowel de Iraanse regering van “gijzeling” als de Britse regering van onvoldoende inspanningen voor haar vrijlating. De heer Ratcliffe heeft de Britse regering herhaaldelijk gevraagd om haar schuld aan Teheran af te betalen met betrekking tot een militair contract van voor de revolutie van 1979, zodat Nazanin Zaghari en andere Britse gevangenen naar hun families kunnen terugkeren.

Na negen dagen van zijn protestactie sprak Richard Ratcliffe met Radio Farda over zijn fysieke toestand, zijn ervaringen in deze dagen en de houding van zijn vrouw en dochter.

Allereerst zou ik willen vragen hoe het met u gaat na 9 dagen?

Eerlijk gezegd is het koud. November in Londen is koud, en wanneer je niet eet, voel je de kou eerder. Daarom draag ik drie lagen jas over elkaar en alle kleding, maar ik word niet warm. Ik heb niet veel honger, maar ben veel vermoeider. Mijn bewegingen zijn trager geworden en zelfs mijn spreken en denken zijn traag geworden. Maar ik ga door. De vorige keer waren we 15 dagen voor de Iraanse ambassade. Ik herinner me dat de laatste dagen erg moeilijk waren. Als gevolg daarvan wordt elke dag nu iets moeilijker dan de dag ervoor.

De eerste nacht dat u een tent voor het ministerie van Buitenlandse Zaken had opgezet, waren de politie na middernacht naar u toe gekomen. Hoe is de situatie nu? Hoe verdraagt u de aanwezigheid op dat trottoir?

Dat klopt. De politie was benaderd en om 3:45 uur ’s ochtends wekten zij mij op onbeleefd. Maar nadat ik uitlegde wat er aan de hand was, zeiden zij goed, slaap en morgen zullen we met hogere autoriteiten spreken. De volgende dag kwam iemand van de politie en zei dat we onze protest konden voortzetten, maar zei ons voorzichtig te zijn.

Sindsdien heeft de politie geen last meer veroorzaakt, maar veiligheidsmensen zijn langsgekomen, ze hebben ons met hun camera’s gefilmd en houden ons in het oog; maar het was niet meer dan dat. En in deze dagen zijn Britse politici hierheen gekomen, parlementsleden, de burgemeester van Londen, en dit maakt onze situatie veiliger en houdt de aandacht op ons gericht.

Wat zeggen deze mensen tegen u? Wat is hun boodschap?

De berichten zijn gevarieerd, maar over het geheel genomen ondersteunend naar mij en Nazanin, medelijden met wat is gebeurd en hoop dat dit snel voorbij is. Soms besteden ze meer tijd en gaan ze dieper in. Jeremy Hunt bijvoorbeeld, de voormalige minister van Buitenlandse Zaken, is hier een paar keer geweest; een keer kwam hij ’s ochtends met de fiets met dranken. Hij ging meer in op details en vroeg wat de nieuwe minister van Buitenlandse Zaken had gezegd en probeerde in het algemeen uit te zoeken wat het probleem was dat dit verhaal sinds twee jaar, toen hij geen minister meer was, nog steeds voortduurt. Maar over het geheel genomen komen ze allemaal hier om hun steun te tonen.

Meestal, wanneer iemand een hongerstaking begint, proberen supporters degene te overtuigen om de hongerstaking te beëindigen. Hebben deze mensen ook zulke verzoeken ingebracht?

De parlementsleden die kwamen wilden zoiets niet. En in een ontmoeting die we met Liz Truss, de minister van Buitenlandse Zaken, hadden, stelde zij geen dergelijk verzoek. Zij sprak over de zaak van Nazanin en dat zij hard aan het werken zijn, maar zei niet: alstublieft, stop met uw hongerstaking.

Ik ben zeker dat het ministerie van Buitenlandse Zaken hier niet blij mee is en u hebt gelijk. Dit is een korte termijn strategie omdat als het langer voortduurt, het me misschien naar het ziekenhuis zou brengen. Maar ik denk dat de regering wacht tot dit ook voorbijgaat en ik de hongerstaking zelf stop. Maar ik zeg nog steeds dat hun benadering van Iran verkeerd is, en hun benadering van de schuld moet veranderen.

Meneer Ratcliffe, u brengt meer dan een week dag en nacht op een trottoir door. Vorige week werden er foto’s van uw dochter Gabriella naast u in deze protestactie gepubliceerd. Hoe ziet zij deze situatie?

Dat klopt. Vorige week waren schoolvacaties en zij was enkele dagen een paar uur hier met mij. We hebben verschillende activiteiten gedaan. Bijvoorbeeld een dag geleden, voor Halloween hebben we een snoepkalebaas uitgehold en klaargemaakt. We hebben de omgeving van mijn tentverblijf met elkaar versierd, veel schilderijen en dergelijke dingen getekend.

Als gevolg van deze activiteiten heeft zij het leuk gehad met andere kinderen, maar denkt zij niet erg diep na over het onderwerp. Bijvoorbeeld, zij zegt: papa heeft hier een tent opgezet en doet camping en kan een paar dagen niet eten. De eerste paar nachten dat ik weg was, was het voor haar niet makkelijk en had zij nachtmerries en schrok zij wakker, maar nu gaat het beter en mijn zus en haar kinderen zijn bij haar.

Natuurlijk maakt Nazanin zich zorgen over wat het effect van deze situatie op Gabriella is, en hoe langer deze hongerstaking duurt, hoe moeilijker het zal worden.

U doet al deze dingen en ondernemingen omdat u wilt dat uw vrouw naar Groot-Brittannië kan terugkeren. Wat denkt zij van uw recente actie?

Nou, zij is waarschijnlijk erg bezorgd. Bezorgd dat haar man aan een hongerstaking begonnen is in de koude straat, bezorgd over wat dit effect op haar dochter zal hebben, en bezorgd over wanneer het telefoontje voor terugkeer naar de gevangenis komt.

De belangrijkste reden waarom ik met de hongerstaking ben begonnen, was dat de Iraanse autoriteiten zeiden dat zij het herziningsverzoek niet zouden accepteren, en dat het op elk moment mogelijk is dat zij bellen om haar naar de gevangenis terug te sturen. We hebben druk op de Britse regering uitgeoefend om iets te doen, en zij zeiden dat zolang Nazanin niet naar de gevangenis wordt gebracht, zij niets doen, en daarom moesten we iets doen.

Als gevolg daarvan, zoals veel Iraanse luisteraars weten, veroorzaakt deze manier van werking van het Iraanse gevangenisstelsel ernstige angst.

Wanneer zult u besluiten om een einde te maken aan uw hongerstaking?

Ik wacht nog steeds op een beter antwoord van de Britse regering. Het is nu het moment voor de Britse regering om van strategie te veranderen met betrekking tot het veroordelen van Irans gijzelingspraktijken en het beschermen van Nazanin. Als gevolg hiervan zullen we iets langer doorgaan om te zien wat voor reactie zij zullen geven.

Bron: Radio Farda