Inzet van Delta Force aan Iraakse grenzen, waarschuwing voor groot verandering

De inzet van Amerikaanse Delta Force aan de grenzen van Irak, gelijktijdig met de dreigingen van Trump, wijst op de mogelijkheid van een grote verandering.

Recente rapporten over Amerikaanse militaire bewegingen in de regio hebben het spanningsniveau rond Iran opnieuw doen stijgen. Het televisiestation “Kurdistan 24” heeft, onder verwijzing naar een politiek en militair analist, aangekondigd dat speciale Delta-eenheden van Amerika aan de grenzen van Irak zijn gestationeerd; een inzet die volgens deze analist het begin kan zijn van een “grote verandering”.

Dit rapport is gepubliceerd in omstandigheden waarin Donald Trump, de Amerikaanse president, in recente dagen herhaaldelijk de Islamitische Republiek heeft bedreigd over het hervatten van nucleaire en raketactiviteiten, evenals over onderdrukking en doden van demonstranten. Tegelijkertijd hebben enkele mediaoutlets bericht over de overplaatsing van Amerikaanse troepen en gevechtsvliegtuigen naar bases in Europa ter voorbereiding op “mogelijke scenario’s” tegen Iran.

Kazem Zabedie, politiek en militair analist, heeft in een gesprek met “Kurdistan 24” benadrukt dat dergelijke verplaatsingen gewoonlijk niet doelloos zijn, verwijzend naar de aanwezigheid van Amerikaanse speciale eenheden in de regio. In zijn analyse is hij ook ingegaan op de aard van ideologische gewapende groepen in de regio en zei: “Gewapende groepen die onder de dekking van ideologie opereren en wapens als ‘heilig’ beschouwen, hebben feitelijk wapens omgevormd tot een geloofsbasis.”

Volgens Zabedie maakt dit soort ideologische benadering van wapens het pad naar enige verzoening of terugtrekking moeilijk, en juist deze kwestie kan de militaire berekeningen van buitenlandse machten veranderen.

Wat de gevoeligheid van dit bericht heeft verdubbeld, is de directe verwijzing naar de operationele geschiedenis van de Delta Force. In het rapport van “Kurdistan 24” wordt eraan herinnerd dat deze speciale eenheid eerder de arrestatieoperatie van Nicolás Maduro, de leider van de Venezolaanse regering, heeft uitgevoerd; een onderwerp dat in politieke kringen als voorbeeld van Amerikaanse grensoverschrijdende en gerichte operaties in de aandacht is gekomen.

Deze voorgeschiedenis heeft ervoor gezorgd dat analisten de inzet van Delta Force in de buurt van Irans grenzen niet louter als een afschrikkingsmaanier evalueren, maar als onderdeel van meer complexe scenario’s.

Delta Force, officieel bekend als “First Special Forces Operational Detachment-Delta”, is een van de meest vertrouwelijke en eliteëenheden van het Amerikaanse leger. Deze eenheid werd gevormd in de late jaren zeventig naar het voorbeeld van de Britse SAS-eenheid en opereert direct onder het toezicht van het Amerikaanse Joint Special Operations Command (JSOC).

Leden van deze eenheid worden geselecteerd uit de meest ervaren militairen, voornamelijk Rangers en Green Berets, door middel van een proces waarbij volgens militaire bronnen meer dan 90 procent van de kandidaten wordt afgewezen. De missies van Delta Force zijn meestal zo gevoelig en riskant dat zij buiten het bereik van conventionele militaire eenheden liggen.

De hoofdfocus van deze eenheid ligt op operaties die hoge precisie, snelheid van handelen en absolute geheimhouding vereisen. Tot de specialisaties behoren het bestrijden van internationaal terrorisme, redding van gijzelaars, snelle operaties voor het arresteren of elimineren van doelwitten en de bescherming van zeer hoge functionarissen in gevaarlijke gebieden.

Delta-eenheden gebruiken de meest geavanceerde militaire uitrusting en mogen meestal in burgerkleding en niet-militair uiterlijk in operationele omgevingen optreden; een methode die het moeilijk maakt hen te identificeren. Daarom staat deze eenheid bekend als de “Stille Jagers”; een bijnaam die verwijst naar het verborgen karakter van veel van hun operaties, operaties die nooit de media bereiken.

Over het geheel genomen is de inzet van Delta Force aan de grenzen van Irak, samen met de verharde dreigende toon van Washington en rapporten over verplaatsing van Amerikaanse troepen, een meerlagig signaal; een signaal dat zowel een afschrikkend karakter kan hebben als ook een boodschap van paraatheid voor hardere scenario’s.

In zo’n situatie is de waarschuwing van Kazem Zabedie over de mogelijkheid van een “grote verandering”, meer dan een zekere voorspelling, een weerspiegeling van de toename van onzekerheid en de intrede van regionale ontwikkelingen in een gevoeliger fase; een fase waarin elke militaire beweging gevolgen kan hebben die verder reiken dan de grenzen van Irak en Iran.