Iran staat slechts vijf jaar verwijderd van “watercatastrofe”

Op een conferentie over de watersituatie in het oosten van Iran werd een alarmerend beeld geschetst van de waterschaarste in deze regio. Een van de sprekers stelde dat Iran niet veel tijd meer heeft voordat een publieke waterramp zich voordoet.

De nationale conferentie over waterbeheer in het oosten van Iran vond gisterenavond, woensdag 12 Dey (2 januari), plaats in de Kamer van Koophandel, Industrie en Mijnbouw van de provincie Razavi Khorasan. Een van de sprekers op deze conferentie was Mohammad Hossein Shariatmadari, directeur van het Nationale Centrum voor Strategische Studies in Landbouw en Water van de Iraanse Kamer van Koophandel.

Volgens persbureau IRNA waarschuwde Shariatmadari op deze conferentie voor de waterschaarstecrisis in de regio en zei: “We hebben slechts vijf jaar tot een openbare waterramp in het land plaatsvindt, als gevolg van vijftig jaar van wanbeheer op dit gebied.”

Hij beschouwde het mogelijk om waterbronnen in Iran te organiseren, te repareren en te herstellen, maar benadrukte tegelijk: “We hebben nog steeds niet de voldoende wil bereikt om dit probleem op te lossen en ons ontbreekt een uitgebreide, alomvattende en nationale strategie met passende planning en consensus tussen de regering en de particuliere sector op dit gebied.”

Iran is, net als de meeste landen in de regio, al lange tijd geconfronteerd met het probleem van langdurige droogte, verminderde neerslag en gevolgen van klimaatverandering. Echter geven ook de topambtenaren van de Islamitische Republiek toe dat het rol van wanbeheer, ineffectief beheer en onjuist beleid zeer bepalend is geweest voor de verergering van deze situatie.

Erkentenis van de rol van wanbeheer en onjuist beleid

Issa Kalantari, adjunct-president en hoofd van de Organisatie voor Milieubescherming, noemde in juni van dit jaar “eenzijdige benadering” in het milieubeleid van de afgelopen vier decennia als oorzaak van het feit dat 70 procent van de Iraanse bevolking blootgesteld is aan watertekort.

Volgens persbureau ISNA zei Kalantari dat sinds de oprichting van de regering van de Islamitische Republiek “door onwetendheid en gebrek aan bewustzijn” ontwikkeling altijd tegenover het milieu is geplaatst en er geen aandacht is besteed aan duurzame ontwikkeling.

De adjunct-president, verwijzend naar het ongebreideld gebruik van hernieuwbare waterbronnen, zegt dat volgens internationale normen dit percentage niet meer dan 40 procent mag zijn, terwijl dit in Iran gemiddeld 110 procent bereikt.

De voorzitter van het plan voor herstel en evenwicht van ondergrondse wateren wees op de conferentie op het ongebreideld onttrekken van grondwater en herinnerde eraan dat Razavi Khorasan 21 procent van het wateropslagdeficit van ondergrondse wateren van het land op zich neemt.

Excessief onttrekken van grondwater

Abdullah Fazioli benadrukte bij de uitleg van deze situatie dat in de drie provincies Khorasan en Sistan en Baluchestan jaarlijks 8,5 miljard kubieke meter uit ondergrondse watervoorraden wordt onttrokken, terwijl dit bedrag maximaal 5 miljard kubieke meter zou moeten zijn.

Fazioli, stellende dat we jaarlijks een half meter zetting in de watervoerende lagen in deze vier oostelijke provincies zien, zei: “De regering en andere machten kunnen het waterschaarsteprobleem van het land niet alleen oplossen en er is geen andere weg dan deelname van betrokkenen om dit te bereiken.”

In de afgelopen jaren en maanden hebben landbouwers en bewoners van enkele steden die als “betrokkenen” bij optimaal watergebruik worden beschouwd, zoals landbouwers rond Isfahan, geprotesteerd tegen plannen voor interbasinale wateroverdracht en het niet nakomen van hun waterrechten, maar in plaats van deelname heeft de regering politietroepen gestuurd om hen neer te slaan en tegen te gaan.

Sommige regeringsfunctionarissen beweren dat door het inbedrijfstellen van ontziltingsinstallaties aan de kusten van de Perzische Golf en de Golf van Oman en het overdragen van water naar provincies zoals Khorasan, kan worden omgegaan met de waterschaarstecrisis en kan worden voorkomen dat dit zich tot een ramp ontwikkelt.

Voortzetting van ineffectieve plannen en beleid

Mohammad Hossein Papoli Yazdi, hoogleraar aan de Universiteit Tarbiat Modares in Teheran, zei op de conferentie woensdag avond, terwijl hij kritiek uitoefende op plannen zoals het plan om water van de Golf van Oman naar Razavi Khorasan over te brengen: “Geef me een land dat water heeft ontzilt en het duizend kilometer verder heeft overgebracht, dan doe ik het ook. De maximale afstand van ontziltingswatertoevoer in de wereld is tot dusverre 100 kilometer geweest.”

Ondanks de erkenning van functionarissen en waarschuwingen van deskundigen over de gevolgen van wanbeheer en verwaarlozing van het milieu in ontwikkelingsplannen, gaat deze situatie door en blijven beleidsplannen die deskundigen als onjuist beschouwen op de agenda staan.

Gholamhossein Shafei, voorzitter van de Kamer van Koophandel, Industrie, Mijnbouw en Landbouw, zei, verwijzend naar dezelfde situatie: “We hebben geen plan en al onze activiteiten worden met gesloten ogen uitgevoerd; bijvoorbeeld in de provincie Razavi Khorasan in de meeste dorpen waar drinkwater per tankwagen wordt geleverd, ontwikkelen we industrieën terwijl we een gevaarlijke toekomst tegemoet gaan.”

Stap voor stap naar de ramp

Issa Kalantari noemde in juni ook Isfahan als voorbeeld, kritiserend op de voortdurende verwaarlozing van “territoriaal ruimtelijk plannen”, stellende dat miljoenen inwoners ervan te kampen hebben met drinkwatertekort, terwijl de watermest veeleisende industrieën van Iran daar zijn gevestigd.

Veel deskundigen geloven dat onjuist beleid zoals ongebreidelde damconstructie, verwaarlozing van optimaal watergebruik in de landbouw en overmatig gebruik van hernieuwbare waterbronnen en ondergrondse watervoorraden, wat onder meer tot bodemdaling en verdrooging van meren en moerasgebieden heeft geleid, in de komende jaren zal leiden tot de uitbreiding van watervluchtingsgolven en oorlog en geschillen om water.

De oostelijke regio’s van Iran hebben al lang getuige moeten zijn van de leegte van dorpen in Sistan en Baluchestan en de verdrijving van tienduizenden, zo niet honderdduizenden bewoners ervan naar de randen van andere steden; steden die, zelfs als zij momenteel niet met ernstig watertekort worden geconfronteerd, met bevolkingsgroei en verhoogd verbruik al spoedig daarmee te kampen zullen krijgen en de “openbare waterramp” zal plaatsvinden.

Bron: DW