Midden in crisis en onderdrukking blijven Irans kerken levend en verspreiden zij de evangelieboodschap

Terwijl oorlog, inflatie en economische druk het leven van Iaanse burgers moeilijker hebben gemaakt en de onderdrukking van christenen voortduurt, berichten recente rapporten over de volharding van huiskerken en de toenemende belangstelling voor de evangelieboodschap onder delen van de Iaanse bevolking. Christenen die onder moeilijke omstandigheden niet alleen doorgaan met aanbidding en gebed, maar ook hun buren en behoeftigen helpen.

Iran heeft zich in de afgelopen maanden geconfronteerd met een van zijn moeilijkste economische en sociale periodes. Rapporten van internationale mediakanalen getuigen van een scherpe daling van de waarde van de rial, stijgende inflatie en groeiende moeilijkheden voor gezinnen om toegang te krijgen tot essentiële goederen. Reuters meldde in een recent rapport dat de jaarlijkse inflatiegraad in Iran ongeveer 66 procent bedraagt, en The Guardian berichtte dat de jaarlijkse inflatie in augustus 84,4 procent bereikte.

In deze omstandigheden is de druk op de christelijke gemeenschap niet gestopt. Het gezamenlijke jaarlijkse rapport van Article 18, Open Doors, CSW en Middle East Concern toont aan dat in 2025 minimaal 254 christenen vanwege hun geloof of religieuze activiteiten zijn gearresteerd, een aantal dat bijna twee keer zo hoog is als het jaar daarvoor. Volgens datzelfde rapport ondergingen 57 christenen in 2025 gevangenschap, ballingschap of gedwongen arbeid, en de totale straffen tegen christenen bedroegen 280 jaar.

Deze druk is ook in 2026 voortgezet. Organisatie Article 18 berichtte in recente maanden over de inbeslagname en ontruiming van een historische kerk in Teheran, het voorkomen dat bewoners terugkeerden en zorgen over volledige vernietiging van het complex. Deze organisatie berichtte ook over toenemende druk op Perzischsprekende christenen en voortdurende arrestaties en vervolgingen van christelijke burgers. Desondanks is het beeld dat uit de christelijke gemeenschap in Iran naar voren komt niet alleen een beeld van onderdrukking en terugtrekking.

John Sernigliia, voorzitter van SAT-7 USA, zei in gesprek met CBN News over de situatie van christenen in Iran: “De kerk reageert met grote geestelijke volwassenheid. Mensen aanbidden samen, bidden voor elkaar en helpen hun buren, zelfs terwijl zij zelf honger lijden en niet genoeg voedsel voor hun gezin hebben.”

Hij is van mening dat de huidige druk christenen er niet toe gebracht heeft hun geloof op te geven. Sernigliia sprak over hoe Iaanse christenen tegen lijden en huidige moeilijkheden aankijken: “Jezus herinnert ons eraan dat wanneer we kiezen hem te volgen, we dergelijke omstandigheden moeten verwachten.”

Volgens de voorzitter van SAT-7 USA is tegelijkertijd met toenemende angst en onzekerheid voortkomend uit oorlog, ook de belangstelling voor de evangelieboodschap onder delen van de bevolking toegenomen. Hij zegt: “In tijden van conflict, in tijden van oorlog, in tijden van armoede, worden mensen naar God getrokken.”

Dit is niet slechts het verhaal van één mediakanaal. Christianity Today schreef ook in een rapport in april 2026 dat de Iaanse kerk midden in oorlog zijn leven voortgezet heeft en dat sommige christenen in dezelfde omstandigheden bezig waren met evangelisatie, het bereiden van voedsel voor buren en het helpen van anderen.

Het SAT-7 netwerk kondigde ook aan in een recent rapport dat Perzische programma’s van dit netwerk nog steeds tot kijkers binnen Iran bereiken en dat online sessies voor gebed, bijbelstudie en geestelijke ondersteuning van geïsoleerde christenen opnieuw zijn geactiveerd. Dit netwerk benadrukt dat veel christenen in Iran geen toegang hebben tot een lokale kerk of huiskerk en dat interactieve online programma’s voor hen een gelegenheid bieden om in contact te blijven en bijbelonderwijs te ontvangen.

Desondanks mag een belangrijk feit niet over het hoofd worden gezien: de volharding van de kerk betekent niet dat de druk afneemt. Mensenrechtenrapporten tonen aan dat de Iaanse regering nog steeds gevoelig is voor Perzischsprekende christelijke bijeenkomsten en dat arrestaties, zware straffen, beperking van aanbidding en druk op kerkelijke activiteiten nog steeds onderdeel uitmaken van de werkelijkheid van Iaanse christenen.

Huiskerken hebben in dit opzicht een bijzondere plaats gekregen. Wanneer het niet mogelijk is om vrij aanbidding in het Perzisch op veel openbare plaatsen uit te voeren, gaan kleine groepen in huizen door met aanbidding, gebed, bijbelstudie en deelname. Dit kenmerk heeft ertoe geleid dat de kerk voor veel Iaanse christenen meer een netwerk van menselijke en geloofsrelaties is geworden dan gebonden aan een gebouw.

Aan de andere kant zijn christelijke satelliet- en internetmediakanalen onderdeel van dit communicatienetwerk geworden. SAT-7 heeft aangekondigd dat zijn dagelijkse satellietprogramma’s voor Iran ongeveer 500.000 mensen bereiken en dat daarnaast particuliere online sessies voor deelname, aanbidding en bijbelstudie worden gehouden.

In omstandigheden waarin Iaanse gezinnen worstelen om in hun meest basale behoeften te voorzien te midden van scherp stijgende kosten, hebben deze activiteiten een ander aspect gekregen: dienst aan anderen.

Voor de christelijke gemeenschap in Iran is het helpen van buren, het bidden voor getroffen gezinnen en het onderhouden van contacten tussen kerkleden niet alleen religieuze activiteiten, maar een manier om stand te houden tegen omstandigheden die oorlog, economische crisis en veiligheidspolitieke druk tegelijk op het leven van de mensen hebben gelegd.

Al met al bieden bestaande rapporten een complex beeld van de situatie van het christendom in Iran: aan de ene kant blijft en intensiveert de onderdrukking en druk op christenen zich; aan de andere kant blijven christelijke gemeenschappen hun activiteiten voortzetten en melden sommige christelijke bronnen van geestelijke groei en toenemende aandacht van mensen voor de evangelieboodschap.

In een dergelijke omgeving hangt de toekomst van de Iaanse kerk meer dan ooit af van haar vermogen om contacten te onderhouden, gezinnen te ondersteunen en aanbidding voort te zetten onder moeilijke omstandigheden; een kerk die, naar zeggen van christelijke leiders, ondanks zware druk zichzelf nog niet als verliezer van deze crisis ziet.