Priester Sergei Thomas Shahordyan en zijn diensten
Priester Sergei Thomas Shahordyan werd in 1957 geboren in de stad Teheran in een groot gezin. Hij voltooide zijn basisonderwijs op de Araxes-lagere school en vervolgde zijn middelbare school aan de Gohar-school, aanvankelijk van het culturele complex van de Evangelische Armeense Kerk in Teheran. In dezelfde periode maakte hij voor het eerst kennis met de leer van de Heilige Schrift en het Evangeliebericht, en deze kennismaking had een diepgaande invloed op de vorming van het spirituele pad van zijn leven.
In zijn tienerjaren en jonge jaren stond hij voor een belangrijke keuze in zijn leven: toetreden tot de padvinders of actief deelnemen aan de jeugdgroep van de kerk. Hij koos voor het tweede pad en nam met toewijding en interesse deel aan de vergaderingen van de jeugd van de Evangelische Armeense Kerk. Deze voortdurende deelname leidde tot groei en versterking van zijn christelijk geloof. Vervolgens werd hij, vanwege zijn toewijding en leiderschapsvermogen, gekozen als leider van de kerksjeugd en speelde hij samen met een groep toegewijde jongeren een belangrijke rol in het versterken en uitbreiden van de activiteiten van de kerksjeugd.
In 1980, toen priester Nerses Khachaturyan de avondwacht van de Evangelische Armeense Kerk in Teheran onder zijn hoede had, werd Sergei Shahordyan gekozen als evangelist en verkondiger van het Woord en trad hij formeel in kerkelijke dienst. In diezelfde jaren werd hij door de raad van de Evangelische Armeense Kerk geselecteerd voor een drieëmaandse cursus op het gebied van kerkelijke diensten en Armeens.
In 1986 werd hij als predikant aangesteld in de Evangelische Armeense Kerk en zette hij zijn diensten trouw voort. Twee jaar later, in 1988, sloot hij het huwelijksverbond met zuster Clarisse Aghajanyan, secretaresse van de kerk. Uit dit huwelijk zijn twee zonen voortgekomen: Arthur en Daniël, die beiden momenteel in kerkelijke dienst werkzaam zijn.
Priester Shahordyan diende gedurende vele jaren eerst als diaken en daarna als ouderling van de kerk. In deze periode verkreeg hij waardevolle ervaringen op het gebied van kerkelijke diensten door nauw samen te werken met de overleden priester Tateos Mikhaelyan en profijt te hebben van diens spirituele begeleiding.
Gezien de jaren van oprechte en trouwe diensten nodigde het college van oudsten hem uit voor zijn ordinatie tot het priesterschap. Deze ordinatie vond plaats met goedkeuring van het college van oudsten van de Evangelische Armeense Kerk en de raad van Evangelische Kerken van Iran. Deze ceremonie vond plaats op 16 mei 1996 in aanwezigheid van meer dan 300 mensen. Bij deze ceremonie waren ook aanwezig Dr. René Leonian, voorzitter van de raad van vriendschap van de Evangelische Kerken van Armenië, en priester Yura Avansyan, vertegenwoordiger van de samenwerking van de Evangelische Kerken van Armenië, waardoor Sergei Shahordyan formeel tot priester werd benoemd.
Gedurende meer dan vijfentwintig jaar avondwachdienst werden nieuwe horizonten in zijn spiritueel ministerie geopend. Hij vervolgde zijn werk als voorzitter van de raad van Evangelische Kerken, priester van de Evangelische Armeense Kerk en ook als theologie-docent van de kerk. Naast zijn spiritueel werk vervolgde hij ook zijn universitaire studies en slaagde erin een bachelordiploma in de Armeense taal en sociologie te behalen.
Priester Sergei Shahordyan diende gedurende zijn jaren van dienst in een geest van samenwerking en christelijke liefde naast prominente kerkleiders, waaronder priester Nerses Khachaturyan, de overleden priester Tateos Mikhaelyan, priester Qazaar Tomasyan, priester Archavir Yeritsyan, priester Henrik Shahnazarian, priester Dr. Michel Aghaemalyan en priester Vazrik Safarian. Ook werkte hij nauw samen met de Apostolische Kerk van Grigor de Verlichtaar van Armenië, en deze samenwerking duurde tot de laatste jaren van zijn dienst.
Zijn trouwe, bescheiden en liefdevolle dienst gedurende decennia was een helder bewijs van zijn goddelijke roeping tot herder van Gods volk. Met een diepe toewijding was hij tot het einde van zijn diensttijd gericht op de groei en verhoging van de kerk.
Volgens de nationale wetgeving ging hij na 35 jaar dienst met pensioen, maar bleef hij voortgaan met zijn spiritueel werk voor de groei en versterking van de Evangelische Kerk. In 2019 kon hij vanwege ziekte zijn formele kerkactiviteiten niet meer voortzetten. Uiteindelijk sloot hij op 2 maart 2026 zijn ogen voor deze wereld om rust te vinden in de aanwezigheid van zijn God en Verlosser, Jezus Christus.
De herinnering aan zijn oprechte dienst en gelovig leven zal altijd gekoesterd blijven in de kerkelijke gemeenschap.
