Waarschuwing van Iraanse christelijke kunstenaars: onderdrukking van protesten is een “misdaad tegen de mensheid”

Meer dan 70 christelijke kunstenaars en culturele activisten hebben met een verklaring de onderdrukking van landwijde protesten in Iran als “de wreedste” onderdrukking in de moderne geschiedenis gekwalificeerd en om wereldwijde steun gevraagd.

In een van de meest ongekende culturele reacties op recente politieke gebeurtenissen in Iran hebben meer dan 70 Iraanse christelijke kunstenaars en culturele activisten in een officiële verklaring de onderdrukking van volksproten in het land sterk veroordeeld en dit als “een duister domein en misdaad tegen de mensheid” beschreven.

In deze verklaring, uitgegeven door een groep christelijke kunstenaars, staat dat het Iraanse volk naar de straten kwam voor “vrijheid, menselijke waardigheid, sociale gerechtigheid en het einde van structurele discriminatie”, maar werd geconfronteerd met gewelddadige, uitgebreide en georganiseerde reacties van veiligheidsfunctionarissen.

Deze culturele groep benadrukte dat het geweld tegen betogers ook het gebruik van oorlogsscherven tegen ongewapende burgers, marteling, brede arrestaties, gedwongen verdwijningen en bedreigingen van families omvatte.

In deze verklaring staat ook: “De onderdrukking van landwijde protesten is een van de donkerste en bloedigste hoofdstukken in de moderne geschiedenis van Iran en een duidelijk voorbeeld van misdaad tegen de mensheid.”

Zij veroordeelden ook de landwijde internetuitval en communicatiebeperking als een gericht instrument om geweld te verhullen, het registreren van waarheid te voorkomen en de samenleving in duisternis te dompelen. Dergelijke maatregelen zijn ook het onderwerp geweest van aandacht van internationale organen en mensenrechtenorganisaties hebben herhaaldelijk voor de gevolgen ervan gewaarschuwd.

Deze kunstenaars riepen in hun verklaring, terwijl zij volledige solidariteit met de landwijde opstand van het Iraanse volk verklaarden, de mondiale gemeenschap, mensenrechtenorganisaties, kerken, universiteitsinstellingen, kunstorganisaties en media op om de huidige crisis openlijk en duidelijk te veroordelen en zich toe te leggen op voortdurende steun aan de zoektocht naar gerechtigheid door het Iraanse volk.

Zij verklaarden in deze verklaring: “Het mag niet worden toegestaan dat normalisatie van culturele, artistieke of sportrelaties een dekmantel wordt voor het verbergen van misdaden tegen de mensheid.”

De reactie van Iraanse christelijke kunstenaars komt te midden van onafhankelijke internationale rapporten die de omvang en intensiteit van de onderdrukking van protesten bevestigen. Mensenrechtenorganisaties zoals Amnesty International en Human Rights Watch hebben herhaaldelijk gewaarschuwd voor het toenemende aantal doden, vermisten en gearresteerden en hebben de mondiale gemeenschap opgeroepen ernstiger op de wijdverspreide schendingen van mensenrechten in Iran te reageren.

In recente maanden zijn rapporten gepubliceerd dat aantoont dat Iraanse veiligheidskrachten rechtstreeks op betogers hebben geschoten, arrestaties zonder aanklacht hebben uitgevoerd en marteling hebben gebruikt om gedwongen bekentenissen af te dwingen, handelingen die mensenrechtenexperts beschrijven als duidelijke schendingen van humanitaire wetten en internationale misdaden.

De nadruk van Iraanse christelijke culturele activisten op geweten, waarheid en morele verantwoordelijkheid is geworteld in christelijke overtuigingen en universele principes van mensenrechten, maar de boodschap gaat voorbij religieuze grenzen. Veel politieke en sociale analisten zijn van mening dat de waarschuwing van kunstenaars de stem kan zijn van delen van de Iraanse samenleving die tot nu toe minder in internationale media hebben gestaan en een verbinding kan leggen tussen binnenlandse burgerbewegingen en steun van de mondiale gemeenschap.

Deze verklaring heeft ook op sociale media een brede weerklank gevonden en heeft geleid tot de uitbreiding van solidariteitscampagnes met het Iraanse volk op internationaal niveau, inclusief hashtags die de protesten niet alleen beschrijven als een politieke beweging, maar als een wereldwijde eis voor menselijke waardigheid en vrijheid.

De open kritiek van Iraanse christelijke kunstenaars op overheidsonderdrukking kan langetermijneffecten hebben op Irans culturele en diplomatieke betrekkingen met de wereld. Veel experts zijn van mening dat kunst en cultuur een krachtig instrument kunnen zijn in de strijd tegen censuur en onderdrukking en de stem van groepen die in de gesloten politieke ruimte zijn genegeerd, kunnen doen doordringen tot het mondiale publiek.

Tegelijkertijd laten analyses zien dat de Iraanse regering in officiële standpunten meestal stilzwijgt over volksproten of deze beschrijft als “georganiseerde buitenlandse stromingen”, terwijl de reactie van christelijke kunstenaars en andere burgergroepen een ander narratief dan het officiële verhaal biedt en eischt naar verantwoording en werkelijke gerechtigheid voor slachtoffers.