Onverschilligheid, genegeerde waarschuwingen en ramp op school “Shajarat al-Tayyiba”

Een verborgen conflict en onverschilligheid hebben geleid tot de ramp op school Shajarat al-Tayyiba, terwijl over dit conflict en de gevaren ervan in de afgelopen weken al waarschuwingen waren gegeven.

Op de ochtend van zaterdag 9 Esfand, gelijk aan 28 februari, werd de basisschool voor meisjes “Shajarat al-Tayyiba” in de stad Minab doelwit van een dodelijke aanval; een aanval die zich transformeerde tot een van de gruwelijkste taferelen van de recente oorlog. Volgens officiële binnenlandse verslagen nam het aantal slachtoffers in de eerste uren toe en de puin- en gruis-opruiming was aan de gang.

“Mohammad Radmehr”, de speciale commandant van de stad Minab, zei bij de uitleg van de omvang van dit incident: “Het aantal doden van de Israëlische aanval op de basisschool voor meisjes van deze stad neemt toe en tot nu toe zijn er 63 doden en het aantal gewonden is ook 92 personen.” Hij voegde eraan toe: “Een aantal andere studenten zit onder het puin en de opruiming gaat door.”

Eerder had een woordvoerder van het Onderwijs het aantal doden op 53 personen gesteld; een getal dat enkele uren later toenam en aantoonde dat de omvang van de ramp groter was dan de eerste ramingen.

Wat deze tragedie erger maakt, is de voorgeschiedenis van waarschuwingen die in de afgelopen weken zijn gegeven over de mogelijkheid van oorlog en doelwitten worden van stedelijke infrastructuur. Enkele buitenlandse regeringen hadden hun burgers in Iran openlijk verzocht om in geval van escalatie van spanningen af te zien van deelname aan openbare bijeenkomsten en drukke plaatsen, inclusief scholen, en persoonlijke veiligheidsmaatregelen serieus te nemen.

Bovendien hadden enkele westerse autoriteiten beweerd dat de Islamitische Republiek mogelijk scenario’s zou kunnen uitdenken waarin aanvallen of schade gewone burgers treffen, maar de verantwoordelijkheid ervan aan Amerika of Israël wordt toegeschreven. Deze beweringen werden door Iraanse autoriteiten ontkend, maar hadden een uitgebreid weerklank in de media- en diplomatieke sfeer.

In dit kader werden er ook waarschuwingen verspreid dat burgers in geval van aanvallen zich moesten onthouden van bezoeken aan bepaalde aangegeven schuilplaatsen en in hun huizen moesten blijven. Zelfs Donald Trump verzocht in een openbare boodschap burgers om hun huizen niet te verlaten totdat de militaire operatie voorbij was, en met name afstand te bewaren van ramen en buitenmuren, omdat er kans op verspreide explosies was.

Los van de juistheid of overdrijving van deze waarschuwingen, is het feit dat de pre-oorlogssfeer vol was van gevaarstekenen. Desondanks werden noch de formele onderwijsstructuren van het land gesloten, noch besloten families in grote getale hun kinderen thuis te houden. Het resultaat van deze achteloosheid wordt vandaag gezien onder het puin van een school in Minab.

Los van wie de aanval heeft gestart en wat militaire doelstellingen werd nagestreefd, is een principe duidelijk: “Kinderen mogen geen slachtoffers worden van politieke en militaire spelletjes.” Echter, in een land waar het schoolklimaat al jaren gepaard gaat met fouillering, ideologische druk en onderdrukking van studentenprotesten, wordt nu een veel fundamenteler probleem aan de orde gesteld: het recht op leven.

Critici zeggen dat als regeringen hun eerste verantwoordelijkheid het beschermen van het leven van burgers zouden beschouwen, zij in omstandigheden waarin de mogelijkheid van brede aanvallen bestond, snel onderwijsinstellingen zouden hebben gesloten en noodmaatregelen zouden hebben uitgevoerd. Aan de andere kant zijn families ook verantwoordelijk voor het leven van hun kinderen. Wantrouwen in buitenlandse waarschuwingen of het gewend zijn aan leven in crisis, kan geen rechtvaardiging zijn voor het negeren van gevaarstekenen.

School “Shajarat al-Tayyiba” is nu niet alleen een verwoest gebouw; het is een symbool van een generatie die gevangen zit in politieke en militaire conflicten. Oorlog, ongeacht welke rechtvaardiging deze ook mag hebben, verliest alle legitimiteit wanneer deze het klaslokaal bereikt.

De ramp in Minab is niet alleen een nieuwsbericht; het is een test voor iedereen, voor regeringen, voor de machten die betrokken zijn bij de oorlog en zelfs voor een samenleving die het gevaar misschien heeft gezien, maar het niet serieus heeft genomen.