De logica van de slachting werd duidelijk; wanneer rijkeluiszonen de uitwissing van mensen ‘goedkoper’ vinden
De logica van de slachting werd duidelijk; de uitspraken van ‘Ahmad Qadiri Abianeh’ trekken het gordijn weg voor een heersende opvatting die de uitwissing van mensen goedkoper acht dan verantwoording.
De uitspraken die de afgelopen dagen van Ahmad Qadiri Abianeh zijn gepubliceerd, zijn niet zomaar een terloopse opmerking en ook geen scherpe persoonlijke analyse. Deze uitspraken moeten worden beschouwd als een openhartige bekentenis van de logica van onderdrukking en misdaad in de Islamitische Republiek; een logica die jarenlang op straten, in gevangenissen en op galgen is uitgevoerd en nu direct over de lippen van een van de pupillen van de machtstructuur komt.
Hij zegt duidelijk: ‘Als deze mensen op het toneel hadden begrepen, zou het de kosten voor het systeem veel minder zijn dan dit, en het zou veel beter zijn dan dat jullie ze één voor één ter dood willen brengen, want elk ervan wordt een dossier dat druk op de Islamitische Republiek uitoefent. Met welke logica je het ook benadert, van welke hoek je het ook bekijkt, het was juist geweest om hen in één beslissende actie en met een ijzeren vuist uit het toneel weg te vagen. Nu zeggen ze dat er ongeveer drieduizend doden waren, als het vijfduizend waren geweest, zou het voor ons goedkoper zijn uitgevallen dan nu waarbij je de ene dag deze ter dood brengt, de volgende dag die ander.’
Deze zinnen vormen een openlijke aanmoediging tot massale moord op burgers; niet uit de mond van een veldcommandant in een crisissituatie, maar van iemand die in een diplomatieke familie is opgegroeid, universitair onderwijs heeft genoten en zich als vertrouwd met ‘internationaal recht’ presenteert. Dit feit maakt de diepte van de tragedie nog schrijnender.
De uitspraken van Ahmad Qadiri Abianeh vormen directe bevestiging van de misdaden die de Islamitische Republiek gedurende decennia en vooral in de recente protesten tegen het Iraanse volk heeft begaan; van direct vuur op demonstranten op straten tot verdachte sterfgevallen in detentiecentra en haastige terechtstellingen op basis van veiligheidsdossiers. Wat hij ‘goedkoper’ noemt, is precies diezelfde politiek waar mensenrechtenrapporteurs, internationale organisaties en familieleden van slachtoffers jarenlang voor waarschuwen: ‘Fysieke uitwissing als regeringsinstrument.’
Deze uitspraken trekken het gordijn weg voor een diepe splitsing, een kloof tussen mensen die naar het toneel kwamen voor hun meest basale rechten en elfenbeintoren-bewoners voor wie de afwezigheid van mensen slechts een rekenkundig probleem is. In deze logica is een mens geen burger, maar een kostenpost; een getal dat moet worden aangepast om internationale druk in toom te houden.
Qadiri Abianeh, die zich zelf als iemand die internationaal recht heeft bestudeerd presenteert en werken als ‘Technieken van psychologische operaties in het media- en nieuwsdomein’ heeft geschreven, staat niet bekend om academisch onderzoek, maar om extremistische en controversiële standpunten; van openlijke verdediging van de poging van de Islamitische Republiek kernwapens te verwerven, tot lofzang op militaire samenwerking met Rusland en het aanduiden van kernafschaling als ‘het slachten van’ nationaal vermogen.
Hij had eerder tijdens de protesten van 2022 ook al demonstranten niet als protestend volk aangeduid, maar als ‘voetsoldat van de hybride oorlog van de vijand’ en in het hoogtepunt van dehumanisering, vrouwen die protesteerden tegen verplichte hijab gereduceerd tot ‘straatprostitutie-netwerk’ en uitvoerders van het ‘ontkleding’-project, en had geroepen om ‘daar een eind aan te maken’. Zijn recente uitspraken zijn een logische voortzetting van datzelfde verhaal; een verhaal dat eerst de mens van menselijkheid beroofd en vervolgens diens fysieke uitwissing rechtvaardigt.
Dit perspectief is niet beperkt tot één persoon. Ook zijn vader ‘Mohammad Hassan Qadiri Abianeh’, voormalig ambassadeur van de Islamitische Republiek, heeft meermaals op beledigende wijze over het volk gesproken; onder andere toen hij tegelijkertijd met de protesten, demonstranten verwend noemde en zei: ‘Het Iraanse volk mag zichzelf niet met Arabieren vergelijken. Arabieren hebben het recht beter te leven.’
Het naast elkaar plaatsen van deze standpunten geeft een duidelijk beeld: ‘De Islamitische Republiek ziet het volk niet alleen in de praktijk, maar ook in haar interne discours als een hinderlijk probleem; een probleem dat, als het van het toneel zou verdwijnen, volgens hen goedkoper uit zou vallen.’
De uitspraken van Ahmad Qadiri Abianeh moeten verder gaan dan een mediastorm. Deze uitspraken vormen een levend document van de misdaadgerichte logica van het gezag tegen het Iraanse volk; een logica die vandaag niet langer verborgen blijft, maar met koudbloedigheid en doelberekening wordt uitgesproken.
