Arrestatie van “Ghazal Marzban”, stem van stilte in het hart van Teheran

De arrestatie van “Ghazal Marzban”, een christelijke burger, getuigt van toenemende druk op religieuze activisten door arrestaties en gerechtelijke vonnissen tegen deze burgers.

Volgens multiple mensenrechtenorganisaties is “Ghazal Marzban”, een 41-jarige christelijke burger en inwoner van Teheran, opnieuw gearresteerd door de veiligheidskrachten van de Islamitische Republiek Iran. Deze actie vond in het holst van de nacht plaats op woensdag 25 Dey 1404 en na een inval van agenten in haar woning, werd zij overgebracht naar een van de detentiecentra onder toezicht van het ministerie van Inlichtingen. Tot dusver zijn er geen transparante informatie vrijgegeven over haar huidige toestand of de exacte plaats van haar detentie, wat ernstige bezorgdheid bij haar familie en naasten heeft veroorzaakt.

Rapporten wijzen erop dat Ghazal eerder al een geschiedenis van arrestatie, veroordeling en gevangenschap in Evin-gevangenis heeft. Volgens gerechtelijke informatie werd zij veroordeeld op beschuldigingen van “propaganda-activiteiten tegen het regime” en “niet-naleving van religieuze sluiering in het openbaar” en ontving zij zes maanden gevangenisstraf en 74 zweepslagen voor deze beschuldigingen, waarvan een deel werd uitgevoerd en de rest in opschorting ging. Dit vonnis omvatte ook een verbod op het gebruik van smartphones voor een bepaalde periode.

Bij een van de protestbijeenkomsten die tot haar arrestatie leidde, hebben familieleden verklaard dat Marzban in reactie op de moeilijke situatie van het Iraanse volk en verwijzend naar de problemen, zich tot paus Franciscus richtte en riep “armoede en onderdrukking in Iran” en hem verzocht het Iraanse volk te steunen, uitspraken die waarschijnlijk hebben bijgedragen aan de intensivering van de druk tegen haar.

Mensenrechtenorganisaties en onafhankelijke instellingen hebben gerapporteerd dat de golf van arrestaties van burgeractivisten, demonstranten en in het bijzonder christelijke burgers in Iran is toegenomen. Veel mensen worden geconfronteerd met langdurige straffen, zweepstraffen en maatschappelijke restricties louter vanwege hun religieuze overtuigingen of deelname aan vreedzame demonstraties. Talrijke voorbeelden hiervan omvatten langdurige gevangenisstraffen voor christenen in Tabriz en Isfahan en druk op personen die zich inzetten voor religieuze rechten of vrijheid van meningsuiting.

Bijvoorbeeld in recent jaren zijn meerdere andere christelijke burgers veroordeeld tot langdurige gevangenisstraffen en zware straffen, inclusief twee christenen in Tabriz die samen 24 jaar gevangenisstraf en burgerlijke beperkingen ontvingen, en twee broers in Isfahan die elk tot vier jaar gevangenisstraf werden veroordeeld.

Deze gebeurtenissen vinden plaats terwijl de internationale gemeenschap en groepen die religieuze vrijheid verdedigen, herhaaldelijk hebben gewaarschuwd voor de druk op religieuze minderheden in Iran. Foltering, ontzegding van medische zorg, censuur en gerechtelijke druk tegen personen die hun overtuigingen openbaar uitdrukken, vormen een groot deel van de huidige uitdagingen die niet alleen religieuze vrijheid, maar ook fundamentele mensenrechten bedreigen.