Waarschuwing van “Homayoun Sameyeh Najafabadi” aan Iraanse joden: “Afstand nemen van Israëlische media”

De waarschuwing van “Homayoun Sameyeh Najafabadi” aan de Iraanse joden om afstand te nemen van Israëlische media toont aan dat religieuze minderheden in Iran nog steeds onder druk staan, zelfs wanneer zij geen andere taal spreken dan die van het gebed.

Homayoun Sameyeh Najafabadi, vertegenwoordiger van de Joodse gemeenschap (Kalimian) in het Iraanse parlement, heeft onlangs een open brief aan zijn geloofsgenoten gepubliceerd waarin hij hen verzoekt kanalen en pagina’s van het Israëlische regime en Israëlische sociale media te verlaten (unfollow). Als zij eerder “likes” of “comments” over “feitelijk onjuiste of gevoelige” onderwerpen hebben geplaatst, dienen deze te worden verwijderd. Hij gaf toe dat hij na deze activiteiten door veiligheidsinstellingen is opgeroepen.

In zijn brief staat: “Als u ongebruikelijke, gevoelige of misleidende opmerkingen of likes heeft geplaatst, verwijder deze dan alstublieft zo spoedig mogelijk.” Hij benadrukte ook dat het voortduren van lidmaatschap van kanalen die aan het zionistische regime zijn toegeschreven, kan leiden tot gerechtelijke vervolgingen.

Deze nieuwe waarschuwing moet worden gezien in het kader van de voortdurende onderdrukking van religieuze minderheden in Iran. Uit verslagen blijkt dat na spanningen met Israël, Iraanse veiligheidsinstellingen tientallen leden van de Joodse gemeenschap in steden als Teheran en Shiraz hebben opgeroepen of gearresteerd.

Sommige Joodse burgers hebben zich zelfs uit angst voor massaal geweld na politieke kritiek of spanningen met Israël onthouden van het gaan naar straat, werk, bidden in synagogen of bijeenkomsten.

Al dit toont omstandigheden aan waarin religieuze minderheden niet alleen van de regering, maar ook van hun sociale lot en openbare angst schade ondervinden; een religieuze minderheid die een geschiedenis van duizenden jaren in Iran heeft, maar vandaag minstens wordt geconfronteerd met een golf van wantrouwen en veiligheidse en maatschappelijke druk.

Iran erkent volgens zijn formele wetgeving de aanwezigheid van religieuze minderheden zoals christenen en joden. De Joodse en christelijke gemeenschap van Iran heeft al jaren vertegenwoordigers in het parlement; maar dezelfde legitieme en erkende minderheid staat vandaag onder druk om haar plaats in media, cyberspace en openbaar leven door middel van “zelfcensuur” opnieuw te definiëren, weg van elke eenvoudige actie. De waarschuwing van Homayoun Sameyeh aan joden om likes en comments te verwijderen, of Israëlische kanalen te verlaten, is in feite een erkenning van de werkelijkheid dat zelfs burgerschap, geschiedenis, identiteit en formele wet ondergeschikt kunnen worden gemaakt aan veiligheid en politiek.

Dit incident (waarschuwing aan Iraanse joden) mag niet alleen beperkt blijven tot de Joodse gemeenschap. Dit proces is een waarschuwing voor alle religieuze en etnische minderheden in Iran, wanneer de regering en veiligheidsinstellingen onder het mom van “nationale veiligheid” zich bezighouden met het controleren van media, communicatie en de vrijheid van meningsuiting van religieuze burgers, niemand – geen christen, bahai, zoroastrier of jood – is veilig voor het gevoel van onveiligheid.

Zulk beleid is niet alleen een schending van individuele rechten, maar ook een diep teken van structureel wantrouwen tegenover religieuze en culturele diversiteit in de samenleving, en de afschuwelijkheid ervan neemt toe wanneer minderheden wettelijke erkenning en vertegenwoordiging in het parlement hebben.

Vrijheidsdrang, recht op communicatie, vrijheid van godsdienst en overtuiging en zelfs het recht op politieke standpunten mogen geen privilege zijn, maar moeten rechten voor iedereen zijn. Maar het feit dat zelfs de formele wet en vertegenwoordiging de Joodse minderheid niet kunnen verdedigen, is een waarschuwingssignaal over het lot van alle minderheden in Iran.

De waarschuwing van vandaag van Homayoun Sameyeh Najafabadi mag niet alleen voor joden van betekenis zijn, maar moet voor iedereen in Iran aanleiding geven tot nadenken: “Burgerschap”, “identiteit” en “religie” worden voorwaardelijk leven als zij in een veiligheidsgericht raamwerk worden geplaatst.

Zolang deze houding heerst, zal de hoop op gelijke rechten voor christelijke, Joodse, zoroastrische, bahai en andere minderheden in de schaduw blijven, of zal de verwezenlijking ervan moeilijk mogelijk zijn.