Islamitische Republiek zet kinderen in voor ideologische doeleinden
Het uitzenden van honderden meisjes naar strijdgebieden is een symbool van ideologische misbruik van kinderen in Iran en een duidelijke schending van het Verdrag inzake de rechten van het kind in de kampen “Rahian Noor”.
In een maatregel die wordt beschouwd als een duidelijke schending van Irans internationale verplichtingen, heeft de Islamitische Revolutionaire Garde 350 schoolmeisjes uit de stad Yasuj in het kader van het zogenaamde “Rahian Noor”-programma naar de operationele gebieden van de Iran-Irakoorlog gestuurd.
Volgens Mostafa Mosnavi, commandant van de Revolutionaire Garde in Kohgiluyeh en Boyerahmad, reisden deze scholieren in tien karavanen drie dagen lang naar het zuiden van het land, en zullen in de komende weken meer dan 6.000 meisjes en jongens naar deze kampen worden gestuurd.
Volgens het Verdrag inzake de rechten van het kind (aangenomen in 1989), waarvan Iran in 1994 lid werd, is het gebruiken van kinderen onder de 18 jaar voor militaire of paramilitaire activiteiten verboden. Desondanks is de Islamitische Republiek herhaaldelijk beschuldigd van het blootstellen van kinderen aan ideologische indoctrinatie en gewelddadige afbeeldingen met betrekking tot oorlog onder het mom van cultuur of religie.
Amnesty International en Human Rights Watch (HRW) hebben eerder waarschuwingen gegeven dat de “Rahian Noor”-kampen en soortgelijke programma’s deel uitmaken van het beleid van het regime om een cultuur van martelaarschap en militaire gehoorzaamheid in de jongere generatie ingebed te maken, een beleid dat in strijd is met artikelen 38 en 39 van het Verdrag inzake de rechten van het kind over bescherming van kinderen tegen oorlog en geweld.
Volgens onafhankelijke experts is de gedwongen of semi-gedwongen uitzending van scholieren naar deze kampen een duidelijk voorbeeld van instrumenteel gebruik van kinderen voor politieke en ideologische doeleinden. In een recent rapport van de groep mensenrechtenactivisten in Iran (HRA) staat: “De Islamitische Republiek Iran benut kinderen voor de reproductie van militaire en ideologische patronen, onder meer door paramilitaire trainingen, religieuze propaganda en uitzending naar strijdgebieden met het doel de officiële narratief over oorlog en martelaarschap vast te stellen.”
Naast ideologische inhoud zijn er ook veiligheidskwesties met betrekking tot deze kampen. In de afgelopen jaren zijn er verschillende dodelijke incidenten gemeld, onder meer het omslaan van een bus met Rahian Noor-scholieren, wat heeft geleid tot tientallen doden en gewonden.
Mensenrechtenanalisten geloven dat het primaire doel van dergelijke kampen niet geschiedenisonderwijs is, maar het mentaal vormen van adolescenten in de richting van staatsideologie. Volgens een onderzoeker van het Iran Human Rights Documentation Center: “De Islamitische Republiek heeft door middel van concepten als martelaarschap en jihad religieuze identiteit omgezet in een instrument voor controle en sociale mobilisatie. Kinderen die nog niet in staat zijn onderscheid te maken tussen ideologie en geloof, worden aan indoctrinatie blootgesteld.”
Ook deskundigen van de Verenigde Naties hebben eerder waarschuwingen gegeven over schendingen van kinderrechten in Iran en geroepen om onmiddellijk alle vormen van betrokkenheid van kinderen bij militaire of paramilitaire activiteiten te beëindigen. UNICEF heeft herhaaldelijk gesteld dat scholen en trainings kampen veilige omgevingen moeten zijn, vrij van politieke en religieuze druk.
Terwijl de Islamitische Republiek de uitzending van deze scholieren noemt als “een culturele maatregel ter bevordering van zelfopoffering en verzet”, beschouwen internationale organen dit als een duidelijke schending van kinderrechten en religieus misbruik ervan. Voortzetting van dergelijke processen kan aanleiding geven tot internationale klachten tegen Iran in het kader van het Facultatief Protocol bij het Verdrag inzake de rechten van het kind over de betrokkenheid van kinderen in gewapende conflicten, een document dat Teheran weliswaar heeft ondertekend, maar waaraan het in de praktijk geen gevolg geeft.
