Beveiligingsdruk op familie Mehrdad Moinfar; kogels als antwoord op protest

Een familielid van Mehrdad Moinfar, die op zondag 26 november door een schotwond om het leven kwam, vertelde in een interview met Human Rights Campaign in Iran dat zijn familie, ondanks druk van beveiligingsinstellingen, niet heeft toegestaan dat hun zoon als “martelaar” werd uitgeroepen.

Volgens hem werd Mehrdad Moinfar in de Valiasrstraat in Shahriar in de buik geraakt door een kogel, maar het overlijdenscertificaat werd niet aan de familie overhandigd.

Er zijn geen precieze statistieken over het aantal doden bij de protesten in november in Iran. De autoriteiten van de Islamitische Republiek weigeren officiële cijfers over doden en gearresteerden vrij te geven. Amnesty International heeft 304 gevallen gedocumenteerd en persbureau Reuters meldt, onder verwijzing naar bronnen in het Iraanse ministerie van Binnenlandse Zaken, dat ongeveer 1.500 mensen zijn omgekomen tijdens de novemberprotesten en dat de leider van Iran opdracht heeft gegeven om de protesten “op welke manier dan ook” te beëindigen.

Human Rights Campaign in Iran heeft in een verklaring gesteld dat het gebruik van geweld door Iraanse autoriteiten tegen betogers in Iran, inclusief het gebruik van vuurwapens, heeft geleid tot de dood van honderden mensen en dat deze maatregelen van de regering in strijd zijn met internationale wetgeving en onmiddellijk moeten worden gestopt.

Mehrdad Moinfar was volgens zijn familieleden een betoger. Een van zijn familieleden vertelde aan Human Rights Campaign: “Mehrdad was 32 jaar oud, had een universitaire graad in scheikunde en werkte als apothekersassistent. Hij was sportsman en fitnesstrainer en zou in december deelnemen aan fitnesswedstrijden in Turkije. Mehrdad protesteerde en leed onder de economische situatie en armoede van het volk en de situatie die de regering had veroorzaakt. Hij zei dat het hem pijn deed om een vrouw te zien die alleen voor een paar broden haar voedselinschrijving in de bakkerij achterliet, of een man in de slagerij die geen geld had om vlees te kopen en naar resten zocht. Hij zag dit en ging de straat op, en het antwoord op zijn protest was een kogel. In plaats van te vragen wat je bezwaar is? Wat doe je pijn? schoten ze Mehrdad in de buik en toen gingen ze naar zijn familie om hem tot martelaar uit te roepen, maar de familie weigerde.”

Een familielid van Mehrdad Moinfar vertelde Human Rights Campaign over de druk die door beveiligingsinstellingen op zijn familie wordt uitgeoefend: “Na de verspreiding van een video van Mehrdads moeder en zus die over zijn dood spraken, werd zijn familie ernstig onder druk gezet. Mensen van het ministerie van Binnenlandse Zaken en de gouverneur kwamen naar hun huis om Mehrdad tot martelaar uit te roepen en zeiden dat media zou langskomen voor interviews en dat u moest zeggen dat hij martelaar was geworden. De familie van Mehrdad weigerde echter en zei dat hun zoon, martelaar van de weg naar vrijheid, voor zijn volk was gestorven en ze staan niet toe dat zijn moordenaars hem martelaar noemen. Ze kwamen meerdere keren langs en bedreigden dat als je interviews geeft en iets zegt, we zullen je zus arresteren. Mehrdad had slechts één zus die na zijn dood niet goed gaat en de familie heeft uit voorzorg voor haar gezwegen.”

Toen het lichaam werd overgedragen, werd er ook van Mehrdads familie een toezegging gevraagd. Een van zijn familieleden vertelde Human Rights Campaign: “Mehrdad had een identificatiekaart op zak waarmee hij werd geïdentificeerd. Een van zijn familieleden werkt bij de inlichtingendiensten en had de familie ingelicht dat Mehrdad in het Sajad-ziekenhuis in Shahriar lag. Het ziekenhuis zei echter dat hij naar het gerechtelijk geneeskundig instituut Kahrizak was gestuurd. Ze vroegen geen geld aan de familie, maar eisten wel een toezegging dat het lichaam niet voor het huis zou worden gebracht en niet zou worden begeleidt en dat alles in stilte zou plaatsvinden – ze stonden zelfs niet toe dat posters werden geprint. De familie begroef hem ook in stilte in Fardosiyeh in Shahriar, waar zij wonen.”

Bron: Human Rights Campaign