Broodnood als voornaamste reden voor vrouwen om hun lichaam te verkopen

Pijn is pijn, hoe je ernaar kijkt. Het verhaal van pasgeborenen die na hun geboorte worden verkocht om voorbijgangers aan het huilen te maken en geld in handen te geven van degene die het kind meeneemt.

FCNN meldt:

«Om kinderkoop en -verkoop op te lossen, moet aandacht worden gegeven aan de situatie van getroffen vrouwen»

Om kinderhandel tegen te gaan werd de Wet ter Bescherming van Kinderen en Jongeren, bestaande uit 9 artikelen, tijdens de openbare zitting op maandag 25 Azar 1381 aangenomen door de Islamitische Raadsparlement en op 11/10/81 goedgekeurd door de Raad van Toezicht.

Volgens artikel 3 van deze wet; elke vorm van aankoop, verkoop, exploitatie en tewerkstelling van kinderen met het doel illegale activiteiten te begaan, zoals mensenhandel, is verboden en de dader zal, naast schadevergoeding, worden veroordeeld tot 6 maanden tot 1 jaar gevangenis of een geldboete van 10 miljoen tot 20 miljoen rial.

Onderzoek van deze wet toont aan dat er geen afschrikkingsfactor bestaat voor koop en verkoop van kinderen en dat zware straffen niet op onverschillige ouders wachten, zodat volgens de wet de straffen voor koop en verkoop van kinderen maximaal 1 jaar gevangenis of 20 miljoen rial geldboete bedragen.

De oorzaken van deze misdaad kunnen worden toegeschreven aan financiële problemen en armoede van ouders, en zaken als werkloosheid, verslaving, analfabetisme, gebrek aan sociale steun en dergelijke dragen eraan bij en vergroten de waarschijnlijkheid van misdaad.

Volgens juristen kan de wet helaas niet zoals het hoort worden toegepast op degenen die dit soort daden begaan, omdat vaders hun kinderen volgens de wet moeten onderhouden en hun materiële kosten als alimentatie moeten betalen.

Daarom stellen vaders en moeders die hun kind verkopen niet alleen hun wettelijke plicht niet na, maar proberen ze door misbruik van hen inkomsten te genereren.

Helaas bereiken veel kinderen jaarlijks het verkoopblok vanwege wettelijke hiaten, en zonder geboortebewijs enz. wacht hun geen rooskeurig toekomst, en dit probleem maakt juridische vervolgingen problematisch.

Een UNICEF-rapport dat onder 2240 middelbare scholieren in Iran is uitgevoerd, toont aan dat 60% van de kinderen misbruikt zijn, 61% fysiek misbruikt, 33% psychologisch misbruikt en 6,6% seksueel misbruikt hebben ondergaan. In 22% van de gevallen was de dader een familielid, 31% een nauw familielid en 16% een familiebekende. Officiële statistieken tonen aan dat ongeveer 1,3% van de kinderen tussen 6 en 14 jaar werkt en niet naar school gaat. Dit cijfer bedraagt 0,5% in stedelijke gebieden en 2,4% in landelijke gebieden.» (Krant Shargh, zondag 17 Mehr 1384 – 9 oktober 2005, derde jaar – nummer 596) Ondanks de hierboven vermelde realiteit kan worden gesteld dat: In Iran zijn er geen officiële statistieken om het precieze beeld van deze kinderen vast te stellen.

.

9% van de vrouwen begonnen voor het eerst met prostitutie onder dwang van hun man

Op basis van een reeks onderzoeken uitgevoerd in een deel van de stad Teheran:
76% van de prostituees had geen geschiedenis van weggelopen van huis. 23% had vóór prostitutie een geschiedenis van drugsgebruik. 12% had een geschiedenis van arrestatie en gevangenisstraf. 7% stelde dat zij prostitutie voor het eerst begonnen om drugs te kopen. 9% begonnen hun eerste prostitutie onder dwang van hun man en 18% onder dwang van hun ouders, meestal de vader. 70% van de prostituees was minder dan 5 jaar bezig geweest met dit werk.

Redenen voor prostitutie
De belangrijkste factoren die prostitutie beïnvloedden: de verantwoordelijkheid voor het onderhoud van meerdere personen was de voornaamste reden voor vrouwen om zich tot dit werk te wenden, en in latere rijen waren factoren zoals een strafdossier en arrestatie van de vader, burgerlijke staat en het omgaan met vrienden in prostitutie. 22% van de vrouwen waren werkzaam en 80% stelden dat zij vóór prostitutie geen werk hadden; 43% waren werkloos en 15% huisvrouw.

Tewerkstellingssituatie van vrouwen vóór prostitutie
In dit onderzoek bleek ook dat: 22% van de vrouwen die vóór prostitutie werkzaam waren, werkten in verschillende sectoren als volgt: 8% administratief bediende, 7% secretaresse, 4% verkoopster, 7% schoonheidspecialiste, 5% arbeider en 2% zwartwerk en illegaal werk, voornamelijk drugsverkoop. Vrouwen die eerder werkzaam waren hadden werk dat niet genoeg inkomsten opleverde om hun leven in stand te houden. Daarom was corruptie in het Iraanse staatapparaat wijdverspreid in vele opzichten, wat wellicht vanwege overdrijving en mediabeperking nooit aan het licht is gekomen.

Leeftijd van prostituees
De meesten van hen begonnen dit werk vanaf 20 jaar en waren na 5 jaar activiteit op deze manier 25 jaar oud, en hun eerste huwelijk was tussen 15 en 18 jaar oud. 11% permanent gehuwd, 42% ongehuwd, 39% gescheiden en 4% weduwe. Met betrekking tot onderwijs waren 6% analfabeet en 14% hadden een diploma hoger dan secundair, wat een ernstige waarschuwing is.

Klanten van prostituees
Dit onderzoek naar de klanten van prostituees toont aan dat: de meeste van deze vrouwen zeiden dat hun klanten tussen 30 en 50 jaar oud zijn en de helft daarvan gehuwd is, 25% ongehuwd, meestal hoger opgeleid en 80% werkzaam en deel van hoogverdienende groepen. Met betrekking tot de methoden om klanten aan te trekken door prostituees is het als volgt: hun aantrekkingsmethode was aanvankelijk langs de straat, maar na enige tijd activiteit trokken 42% klanten aan via sociale relaties, 22% langs de straat en 25% via telefoon. Veel klanten brachten deze vrouwen naar hun huis wanneer hun echtgenote niet thuis was.

Het aantal klanten van deze vrouwen per week was 9 en de voornaamste klanten waren uit het noorden en het centrum van de stad. Met betrekking tot HIV-besmetting van prostituees moet gezegd worden: 75% van deze vrouwen hebben geen informatie over HIV en 68% van ongehuwden en 75% van gescheidenen hebben nooit een HIV-test gehad.

Men denkt gewoonlijk dat prostituees wegelopers zijn
76% van deze vrouwen hadden nooit een geschiedenis van weggelopen van huis en slechts 12% van deze vrouwen hadden vóór prostitutie ervaring met gevangenisstraf. Tegelijkertijd is de mening van veel functionarissen en mensen dat de meesten van hen weglopers zijn helemaal niet correct, of men beschouwt hen vooral als verslaafden die gedwongen tot prostitutie worden vanwege drugsgebruik. Terwijl de connectie van deze twee onderwerpen onder deze vrouwen slechts 23% was.

Broodnood staat voorop in de redenen voor vrouwen om hun lichaam te verkopen
Dit onderzoek benadrukt dat «de verantwoordelijkheid voor het onderhoud van meerdere personen» tijdens prostitutie voorop stond in de redenen voor prostitutie van deze vrouwen. Het hebben van een geschiedenis van arrestatie van zichzelf, hun man en ouders, vooral hun vader, dwong hen tot prostitutie. Hieronder was de minst voorkomende reden gerelateerd aan de verspreiding van prostitutie door omgang met vrienden die in dit werk werkzaam waren. Een ander probleem met betrekking tot de economische situatie van deze vrouwen is dat slechts 22% van hen vóór prostitutie werkzaam waren en deze 22% werkende waren ook onderdeel van inefficiënt en zwart werk dat hun behoeften niet kon voorzien.
De meeste prostituees trouwden op jonge leeftijd
De meeste prostituees in dit onderzoek trouwden voor het eerst op 15 tot 18 jaar oud en sommigen verklaarden zelfs dat zij jonger dan 15 jaar waren, en daarom waren zij volgens internationale wet als kind gehuwd. Maar een ander schokkend probleem is dat slechts zes procent van deze vrouwen analfabeet is en de meesten hebben voortgezet onderwijs en middelbare school en diploma. Nog belangrijker is dat ongeveer 14% van hen hoger onderwijs en licentiaatdiploma had, en als we bedenken dat deze statistieken acht jaar geleden waren, kunnen we gezien de maatschappelijke ontwikkelingen in die acht jaar de diepte van de ramp beter voelen. 11% van deze vrouwen hadden een permanent huwelijk, 42% ongehuwd en 39% gescheiden, vier procent weduwe en ook een klein aantal van hen waren degenen die zonder echtscheiding apart van hun man leefden.

In feite moet worden gezegd dat de grens tussen prostitutie en tijdelijk huwelijk erg vaag is en dit probleem maakt de situatie nog moeilijker.

Op basis van dit onderzoek waren de eerste ervaringen van deze vrouwen langs de straat en gingen zij gewoonlijk daarna de netwerken van dit beroep in. Tijdens de voorbereiding van dit onderzoek trokken 42% van deze vrouwen via social media-netwerken, 22% door langs de straat te staan en 25% via telefoongesprekken klanten aan, en er waren natuurlijk andere manieren. De plaats waar klanten werden aangetrokken waren ook de hoofdstraten van de stad of de huizen van deze mannen, wat natuurlijk erg verrassend is.

Het moet gezegd worden dat de kans groot is dat jongeren in dit soort problemen vervallen en het bestaan van deze vrouwen kan niet worden ontkend.

Volgens persbureau’s verschilt de bevestigde statistiek over prostitutie-leeftijd aanzienlijk van de statistieken van acht jaar geleden. Helaas gebruiken 44,1% van de vrouwen in hun geslachtsleven anticonceptiemiddelen, maar zelfs dit aantal weigert dergelijke voorbehoedsmiddelen te gebruiken als zij meer geld ontvangen. De gemiddelde leeftijd van de eerste geslachtsgemeenschap van deze vrouwen was 16 jaar. Ook in een onderzoek dat onlangs onder arbeids- en straatkinderen is uitgevoerd, bleek dat vier procent van hen geslachtsgemeenschap hebben. Ook de prevalentie van alcohol- en drugsgebruik, waaronder glas, onder deze vrouwen is alarmerend.

De wetgever wil dat deze misdaad onbewezen blijft
Met betrekking tot hoe de wet met de kwestie «overspel» omgaat, moet gezegd worden dat: als we vier rechtvaardige getuigen hebben die overspel met eigen ogen hebben gezien, kan het worden bewezen, maar geen redelijk mens voert dit soort handeling uit voor vier rechtvaardige getuigen, of elders in de wet staat dat de verdachte vier keer schuld moet bekennen, in dergelijke omstandigheden rijst de vraag welke redelijke persoon vier keer schuld bekent wetende dat het gevolg is doodstraf en executie. In dergelijke omstandigheden zien we dat de wetgever zelf wil dat dit soort misdrijven helemaal niet worden bewezen en eigenlijk misdrijven die met de morele grondslag van de samenleving te maken hebben gesloten blijven, omdat zij geloven dat hoe meer over deze kwesties wordt gesproken en hoe meer ze worden bewezen, hoe meer dit zal leiden tot verspreiding en prevalentie ervan in de samenleving en verzwakking van de morele grondslag.
Het moet worden begrepen dat de manier waarop prostitees in de vroege dagen van de revolutie werden behandeld en de gevolgen daarvan ook zeer effectief waren in de verspreiding van dit onderwerp: de administratieve behandeling van deze personen was zeer frequent en als ze iemand eenmaal voor deze misdaad arresteerden en later vrijlieten, verdween de smaad van deze daad geleidelijk uit de samenleving. Bekijk nu de huidige situatie van de samenleving die helemaal niet vergelijkbaar is met 30 jaar geleden; het wordt gezegd dat er 500 vrouwen in kartonnen hutten in Teheran zijn en we moeten ons afvragen waarom en hoe we tot dit aantal zijn gekomen?
In deze jaren zijn de wetten met betrekking tot deze misdaad herzien en in de wet van 92 werd ook gesteld dat deze misdaad niet onderwerp van onderzoek is tenzij er een particuliere eiser of publieke erkenning is. Als bijvoorbeeld een echtgenoot of man bij de rechtbank stelt dat hun echtgenoot met een ander in betrekking staat of als deze misdaad openlijk op de straten van de stad plaatsvindt en publiek bekend is, kan het worden onderzocht. In dergelijke omstandigheden kan een vrouw geen klacht indienen bij de rechtbank dat haar man buitenechtelijke relaties heeft want gewoonlijk wordt gezegd dat deze man de vrouw naar zijn permanent of tijdelijk huwelijk heeft gebracht, maar een man kan eiser zijn, wat ook een van de wettelijke gebreken is die altijd door critici wordt bekritiseerd.

In Iran zijn sommige kwesties verward geraakt en degene die zich prostitueert is soms crimineel en soms ziek en men misbruikt zowel het ziekzijn als het crimineel zijn en er is geen oprechte blik op verbetering van deze personen.