“Prins Pahlavi” ziet Hyrcanische bosbrand als symbool van regeringsonverschilligheid

«Prins Reza Pahlavi» heeft met verwijzing naar de brand in de «Hyrcanische» bossen de Islamitische Republiek verantwoordelijk gesteld voor deze situatie en verklaard dat Iran voor de regering geen waarde heeft omdat zij zijn erfgoed van duizenden jaren in vlammen doet opgaan.

De omvangrijke bosbranden in de «Hyrcanische» bossen, een van ‘s werelds oudste biologische reservaten, hebben opnieuw de kritieke structuur van milieumanagement in Iran blootgelegd. Terwijl deze bossen als onderdeel van de natuurlijke en historische identiteit van het land worden beschouwd, is de manier waarop de Islamitische Republiek ermee omgaat niet alleen onvoldoende, maar volgens veel deskundigen «onachtzaam, laat en politiek gemotiveerd» geweest.

In deze omstandigheden heeft de duidelijke reactie van prins Reza Pahlavi brede weerklank gevonden en heeft aanleiding gegeven tot een groter debat over de waardeloosheid die de regering aan Irans erfgoed toekent.

Terwijl hij erop wees dat «dit regime geen waarde stelt op Irans erfgoed», heeft hij een verklaring uitgevaardigd en gewaarschuwd: «De Islamitische Republiek is onverschillig tegenover het vuur dat de Hyrcanische bossen in zijn greep heeft; voor dit anti-Iraanse regime is de vernietiging van het erfgoed van duizenden jaren van Irans natuur van geen belang.»

De prins vergeleek vervolgens het verbranden van de oude bossen met de vernietiging van meerdere generaties en schreef: «Het Iraanse volk zal dit pad van verderf beëindigen en met het einde van deze onderdrukking zal ook het milieu van het land gered worden.»

Reza Pahlavi verwees ook naar het milieuprogramma «Project Iran Flourishing» en benadrukte dat «een alomvattend en praktisch programma voor het herstel van het milieu van Iran» door de meest vooraanstaande deskundigen is opgesteld.

De vraag is waarom Hyrcania zo belangrijk is? De Hyrcanische bossen zijn 20 tot 25 miljoen jaar oud en worden beschouwd als overblijfselen van de derde geologische periode. Bovendien zijn zij het leefgebied van duizenden plant- en diersoorten, inclusief endemische soorten van Iran die in de afgelopen jaren in de UNESCO-werelderfgoedlijst zijn ingeschreven.

Deze bossen zijn niet slechts een «groene zone», maar een van de oudste biologische erfgoederen ter wereld. Brand op zo’n plaats is gelijk aan het vernietigen van een natuurhistorisch museum dat tientallen miljoen jaar oud is.

Veel mensen zijn nu van mening dat deze crisis structureel van aard is. Waarom? Iran heeft jaren lang, vanwege onvoldoende budget voor bescherming van natuurlijke hulpbronnen, het budget voor brandbestrijding, helikoptermodernisering, bosbouwareapparatuur, opgeleid personeel en snelle waarschuwingssystemen verlaagd. In dezelfde periode is het budget voor propaganda- en veiligheidsinstellingen echter meervoudig gestegen.

De late reactie van de regering: ondanks het begin van de brand op 11 november, kondigden autoriteiten op 24 november «officieel» het incident aan, wat tot verspreiding van het vuur leidde. Het onvermogen om luchtstrijdkrachten in te zetten is een ander probleem waarvan deskundigen jaren geleden al waarschuwden dat Iran geen standaard brandbestrijdingsvloot bezit en elk jaar gedwongen is buitenlandse hulp aan te vragen.

Institutionele conflicten en versnipperd management zijn ook andere structurele oorzaken van deze crisis, omdat verschillende organisaties (natuurlijke hulpbronnen, milieu, crisismanagement, Revolutionaire Garde, gouverneurs) geen geïntegreerde structuur hebben en hun samenwerking traag en soms gespannen is.

Politisering in plaats van wetenschappelijk beheer is ook een groot deel van milieumanagement onderhevig aan veiligheidsbesluitvormers en niet aan deskundigen.

Deze crisis en soortgelijke gevallen brengen milieueffecten met zich mee, van bodemerosie tot verlies van biodiversiteit. De uitgebreide bosbranden in Hyrcania zullen ook deze gevolgen met zich meebrengen:

• Vernietiging van unieke genetische reserves
• Toename van bodemerosie en verwoestende overstromingen
• Afname van de boskapaciteit voor zuurstofproductie en koolstofopname
• Bedreiging van de levensstandaard van lokale gemeenschappen
• Versnelling van het vernietigingsproces van de noordelijke bossen, die thans van 3,6 miljoen hectare naar minder dan 1,6 miljoen hectare zijn afgenomen

Deskundigen hebben waarschuwwd dat sommige verbrande gebieden in de komende 40 jaar niet zullen kunnen herstellen.

Deze tragedie is niet slechts een bosbrand, maar is uitgegroeid tot een symbool van het feit dat Iran niet prioriteit krijgt in de ogen van de Islamitische Republiek. Wanneer het budget voor bosbescherming daalt, maar het budget voor proxy-groepen en veiligheidseenheden toeneemt en zelfs hulpverzoeken aan Turkije pas na «veel vertraging» worden ingediend, is het natuurlijk dat burgers het gevoel krijgen dat de regering Iran niet als een «thuis» maar slechts als een «basis» beschouwt. Dit is waarom de woorden van prins Pahlavi zo brede weerklank hebben gevonden.

Prins Pahlavi stelde, verwijzend naar de rol van Project Iran Flourishing in de toekomstige milieusituatie, dat:

• Een programma voor volledig herstel van bossen, waterbronnen, grond, moerassen en bedreigde soorten is ontworpen.
• De beste Iraanse deskundigen van binnenlands en buitenlands zijn betrokken bij dit project.
• Wetenschappelijke monitoring- en reconstructiemodellen zoals GIS, ecosysteemtechniek en duurzaam hulpbronnenbeheer zijn daarin opgenomen.

Gezien de ernstige beschadiging van natuurlijke hulpbronnen, zou de uitvoering van zo’n plan een keerpunt in de geschiedenis van Iran kunnen zijn, maar de implementatie ervan is alleen mogelijk als milieumanagement wetenschappelijk gericht, transparant en verantwoordelijk wordt.

Tot slot is de belangrijkste vraag: «Hoeveel andere delen van Irans erfgoed moeten nog branden voordat de verantwoordelijken zich realiseren hoe belangrijk dit land is?»