Zware straffen voor 23 Gonabadi-dervissen: van 6 tot 26 jaar gevangenisstraf, zweepslag en verwijdering
De definitieve vonnissen van 23 gedetineerde Gonabadi-dervissen zijn ter kennis gebracht in het Gerechtshof. Deze 23 dervissen, die ter proteste tegen het oneerlijke proces in de revolutionaire rechtbanken niet hebben deelgenomen aan enige zitting van de eerste of hoger beroepsinstantie, worden geconfronteerd met volledige bevestiging van de zware straffen die in de eerste rechtbank zijn uitgesproken.
Volgens een rapport van de website Mojazaban Noor, die aan de Gonabadi-dervissen toebehoort, zijn de 23 dervissen gezamenlijk veroordeeld tot 190 jaar gevangenisstraf, 46 jaar verwijdering, 1776 zweepslagen, 46 jaar verbod op verlaten van het land en 46 jaar ontzegging van het lidmaatschap van groepen en politieke en sociale partijen alsmede mediaactiviteiten. Het vonnis van het Gerechtshof is hun tussen 18 en 21 Esfand aan hun kennis gebracht in de grote gevangenis van Teheran.
De namen van deze 23 Gonabadi-dervissen die zich momenteel in de grote gevangenis van Teheran (Fashafuyeh) bevinden zijn als volgt: Kasri Nouri, Mohammad Sharifi Moghadam, Mostafa Abdi, Reza Yavari, Reza Entezari, Sina Entezari, Mortaza Kangarlo, Salahadin Moradi, Majid Moradi, Babak Moradi, Sakhavatsolaimani, Reza Sigarchchi, Saeed Dorandiš, Ahmad Irankhoah, Mojtaba Biranvand, Mohammad Reza Dervishi, Mahdi Kivanloo, Javad Khomis Abadi, Rasoul Huyeida, Ardeshir Ashayeri, Jafar Ahmadi, Saeed Saltanpur, Amin Soleimani.
Onder deze dervissen krijgt Mostafa Abdi het zwaarste vonnis: 26 jaar en drie maanden gevangenisstraf. Kasri Nouri en Mohammad Sharifi Moghadam krijgen elk 12 jaar en Reza Yavari 9 jaar gevangenisstraf. 17 anderen krijgen elk zeven jaar gevangenisstraf en twee van hen krijgen elk zes jaar gevangenisstraf. Al deze 23 personen zijn eveneens eensgezind veroordeeld tot 74 zweepslagen, twee jaar verwijdering, twee jaar ontzegging en twee jaar verbod op verlaten van het land.
Onder deze dervissen waren Kasri Nouri en Mohammad Sharifi Moghadam mensenrechtenactivisten en beheerders van de website Mojazaban Noor, die een belangrijke rol hebben gespeeld in het informeren over de situatie van de dervissen in Iran.
Eerder publiceerde de website Mojazaban Noor, die aan de Gonabadi-dervissen toebehoort, een open brief van gedetineerde dervissen die afstand hebben genomen van hun verzoek om herziening van hun zware straffen. In deze brief schreven zij: “Het verzoeken van herziening van een regering die een bron van onrechtvaardigheid en onderdrukking is, is niet verstandig.”
Deze 25 dervissen hebben zelfs niet deelgenomen aan hun eigen eerste rechtbankzittingen vanwege hun “voorgekookte en theatrale” aard. In een brief waarin zij verklaarden geen verzoek om herziening van hun zware straffen in te dienen, schreven zij: “De regering van de Islamitische Republiek verwacht dat degenen die volgens de geschiedenis en documenten in de positie van eisers zouden moeten zijn, in de positie van verdachten verschijnen en de willekeur van de rechter, die door veiligheidsfunctionarissen is ingefluisterd, geheel aanvaarden.”
Volgens het rapport van de website Mojazaban Noor bevinden zich momenteel ongeveer 110 dervissen in de gevangenissen van Fashafuyeh en Qarchak om hun straf uit te zitten. Vrouwelijke dervissen bevinden zich in de gevangenis van Qarchak en mannelijke dervissen in de gevangenis van Fashafuyeh.
Deze dervissen zullen hun zware straffen moeten uitzitten onder onhygiënische omstandigheden in de grote gevangenis van Teheran.
Eerder hebben verschillende bronnen melding gemaakt van de slechte sanitaire omstandigheden en de veiligheid in de grote gevangenis van Teheran. Een goed ingelichte bron over de situatie van de Gonabadi-dervissen in zaal One Tipe van deze gevangenis vertelde in november 1397 aan Campaign: “In zaal One Tipe van een gevangenis met een capaciteit van 100 personen worden 400 personen opgesloten. Elke dag is er slechts drie uur, van 11 ’s ochtends tot 1 ’s middags, gelegenheid om te douchen met koud water. Zelfs in dit seizoen hebben niet alle dervissen toegang tot warm water, maar slechts een klein aantal, niet meer dan de vingers van één hand, en zogenaamde leiders en ervaren personen van de zaal hebben het recht om warm water te gebruiken.”
Volgens deze bron zijn ook de meeste gevangenen gedwongen om geld te betalen voor zelfs de kleinste voorzieningen, zelfs voor een bed. “Anders moeten zij in de gang slapen, alleen ’s nachts. Veel gevangenen kunnen zich niet meer herinneren wanneer zij voor het laatst fruit hebben gegeten, omdat fruit in de gevangenis erg duur is en niet op de dagelijkse voedingslijst staat. Daarom hebben veel arme gevangenen geen geld om fruit te kopen.”
Bron: Mensenrechten
