دعای مسیحیان برای آزادی ایران: در خاکستر ستم، نور امید پابرجاست

ایران، سرزمینی با تاریخ و فرهنگی کهن، در دهه‌های گذشته شاهد فجایع و جنایاتی بوده که روح هر انسانی را به درد می‌آورد. از آغاز انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷، مسیحیان ایران با سرکوب و محدودیت‌های شدید مواجه شده‌اند؛ بسیاری از پیروان مسیحیت زنده به گور شدند و حقوق انسانی آن‌ها نادیده گرفته شد. این سرکوب‌ها تنها محدود به مسیحیان نبود؛ فاجعه‌های بزرگ اجتماعی و انسانی نیز، بخش دیگری از تاریخ معاصر ایران را تشکیل می‌دهند.

از آتش‌سوزی سینما رکس در آبادان که منجر به جان‌باختن صدها نفر شد، تا ریزش ساختمان پلاسکو که یادآور فداکاری و جان‌باختن کسانی بود که در برابر غفلت و بی‌عدالتی ایستاده بودند و فجایع بی‌شمار دیگری که قلب هر انسانی را به درد می‌آورد و بازگو کردن آنها، چیزی به جز درد، رنج و اندوه به همراه نخواهد داشت زیرا که بی‌شمارند.

با این وجود، مسیحیان ایران نه در انتظار حمایت کامل از غرب هستند و نه شرق، ما تنها بر خداوند توکل داریم. در شرایطی که بسیاری از متحدین اروپایی و جهانی تنها به دنبال منافع خود هستند، ایمان ما به وعده‌های الهی است؛ ما می‌دانیم که عدالت حقیقی از دست انسان‌ها خارج است و تنها معجزه الهی می‌تواند ظلم را پایان دهد.

پیروان مسیحیت ایرانی، در اتحاد و با دعا و روزه، از خداوند می‌خواهند تا کمر شرارت شکسته شود و ملت ایران پس از دهه‌ها رنج و ستم، طعم آزادی، عدالت و آرامش واقعی را تجربه کند. همان‌طور که در انجیل یوحنا باب ۱۰ آیه ۱۰ آمده است: «دزد نمی‌آید جز برای دزدیدن و کشتن و نابود کردن. من آمده‌ام تا ایشان حیات داشته باشند و از آن به فراوانی بهره‌مند شوند.»

این کلمات عیسی مسیح، نشان‌دهنده اوج محبت او و مرکزیت حیات در تعلیمات اوست؛ او نور امید را در دل تاریکی قرار می‌دهد و مسیر زندگی جاویدان را به انسان‌ها نشان می‌دهد.

در طول تاریخ معاصر ایران، مسیحیان با ایمان و صبر خود در برابر ظلم ایستاده‌اند. آنان نه با اسلحه و زور، بلکه با قدرت دعا و روزه، در پی عدالت و آزادی بوده‌اند. این اتحاد روحانی، پیامی روشن دارد: حتی در دل تاریکی و خشم انسانی، نور خداوند هرگز خاموش نمی‌شود و معجزه می‌تواند مسیر تاریخ را تغییر دهد.

امروز، وقتی مسیحیان ایران در کنار یکدیگر می‌ایستند و برای ملت و سرزمین خود دعا می‌کنند، پیامشان واضح است: «ما ایمان داریم که عدالت و محبت الهی بالاتر از هر قدرت زمینی است. ما از خداوند می‌خواهیم تا ظلم را پایان دهد، نسل‌هایی از ایرانیان را آزاد کند و جامعه‌ای بسازد که در آن عدالت، صلح و آزادی پایه‌های اصلی زندگی باشد.»

ایران، با تمام دردها و ناامیدی‌هایش، همچنان زمین دعا و امید است. پیروان مسیحیت باور دارند که حتی در خاکستر ستم، نور خداوند می‌تواند روشن شود و نسلی از ایرانیان پس از دهه‌ها رنج و بی‌عدالتی، زندگی آزاد و پرامید را تجربه کنند. این دعا و ایمان، نشانه‌ی مقاومت و حیات واقعی است. همانطور که مزمور نویس در باب ۲۴ آیه ۴ می‌گوید: «حتی اگر از تاریک‌ترین وادی نیز بگذرم، از بدی نخواهم ترسید، زیرا تو با منی. عصا و چوبدستی تو قوت قلبم می‌بخشد.» آری! نور خداوند هیچگاه خاموش نمی‌شود، حتی وقتی همه چیز تاریک به نظر می‌رسد.

لازاروس.یقنظر