Zelfmoord onder studenten, verwoesting van de hoop op Iran’s toekomst, stilzwijgen van verantwoordelijken

Een van de onderwerpen die in de afgelopen vier jaar onderwijs en gezinnen onder druk heeft gezet, is de zich herhalende zelfmoord onder studenten tussen de 11 en 18 jaar. In het jaar 94 pleegden 13 studenten op verschillende manieren zelfmoord en hun families werden getroffen door verdriet.

Volgens statistieken van de gerechtelijke geneeskunde is het zelfmoordcijfer in Iran in de afgelopen jaren gestegen. Op basis hiervan toont een vergelijking van statistieken uit 92 en 91 aan dat het zelfmoordcijfer in dat ene jaar met 11 procent is toegenomen. Dit is echter het geval terwijl de meest recente statistieken die door de organisatie voor gerechtelijke geneeskunde zijn gepubliceerd, betrekking hebben op de eerste vier maanden van het jaar 92, en er op dit moment geen nieuwe statistieken beschikbaar zijn.

Voor zelfmoord worden meerdere redenen aangehaald. Romantische, financiële of academische mislukkingen zijn allemaal factoren die een persoon kunnen brengen aan de rand van een poging om een einde aan het leven te maken.

Hoewel, volgens Hassan Mossavi Chelek, voorzitter van de Iraanse Vereniging van Maatschappelijk Werkers, al deze aspecten twee sleutelfactoren hebben; depressie en psychische stoornissen: “Deze 2 factoren zijn meer aanwezig bij mensen die zelfmoord plegen. Zelfmoord treedt op onder invloed van persoonlijke factoren, gezinsfactoren en sociale factoren. Statistieken over droefenis tonen aan dat Iraniërs droevig zijn. Daarom hebben we geen plannen voor blijdschap. De index van levenslust en vitaliteit is niet erg hoog.>>”

Op basis van onderzoeken en gezien de sociale, economische en politieke aanwijzingen, zijn psychische stoornissen in Iran hoog. Volgens sommige statistieken heeft 34 procent van de mensen in Teheran minstens één psychische stoornis. Hoe dan ook, de stijging van zelfmoordcijfers onder Iraniërs, waarvan alle statistieken getuigen, maakt het noodzakelijk om naar factoren en oplossingen te zoeken om met dit maatschappelijk probleem om te gaan.

Zoals uit het onderzoek naar factoren in veel zelfmoorden is gebleken, leidt armoede op zich niet tot maatschappelijke afwijking in het algemeen en zelfmoord in het bijzonder, maar wat hier de hoofd- en sleutelrol speelt, is het gevoel van armoede dat ontstaat in vergelijking met anderen. Wat op school of in vriendenkringen de geest van een persoon beschadigt, is de klassetegenspraak en economische ongelijkheid die in scholen volop zichtbaar is, en veel schoolleiders en directeuren houden geen rekening met deze tegenstelling en ongelijkheid in hun omgang met studenten.

In feite; op scholen wordt alleen aangeraden dat rekening wordt gehouden met individuele verschillen tussen studenten, terwijl tegenwoordig – gezien de groeiende economische ongelijkheden en culturele verschillen – ook sociale verschillen moeten worden opgemerkt in het onderwijs. Anders ontstaat het gevoel van armoede onder studenten die economische problemen in hun gezin hebben, en zal de geest van het kind schade lijden en kunnen gedragingen voortkomen die tot zelfmoord leiden.

Aan de andere kant geloven sommige sociologen dat tegenwoordig extreem individualisme en sociale vervreemding het leven van kinderen en jongeren meer bedreigen, in die zin dat kinderen en jongeren gevangen zitten tussen traditie en moderniteit en tot op zekere hoogte depressief, angstig en geïndividualiseerd zijn geworden.

In de onderstaande tabel staat de zelfmoord van studenten in het jaar 94 die in officiële persagentschappen is gepubliceerd:

Onder deze omstandigheden zijn er studenten die zelfmoord proberen te plegen en gelukkig is hun poging niet succesvol; maar tegelijkertijd worden statistieken van deze pogingen nergens geregistreerd en wordt er niemand naar verwezen.

<<De socioloog Mohammad Ali Islati zegt: We beleven een periode waarin het leven van een nieuw geslacht ver is verwijderd van het natuurlijke pad. Het pad dat vorige generaties hebben bewandeld, ze bevonden zich weliswaar in slechteren omstandigheden wat betreft welvaart en technologie, maar zij bewandelden een natuurlijk pad en dit natuurlijke pad is onze kinderen en jongeren in deze tijd ontzegd.

Een mens krijgt door kritiek de bereidheid om veranderingen in externe factoren te accepteren. Als een mens niet kan kritiseren; hij kan geen veranderingen in de buitenwereld bewerkstelligen, daarom probeert hij verandering in zijn verbeelding tot stand te brengen. De neiging tot veel verdovende middelen en hallucinogenen is een van de gevolgen van een samenleving waarin kritiek niet wordt gekoesterd, en een ander gevolg daarvan is zelfmoord. Wanneer een persoon zijn verzet niet naar externe factoren kan overbrengen, is het zeer waarschijnlijk dat deze druk tot zelfmoord leidt. School en familie cultiveren niet alleen groepswerk en kritiek niet, maar onderdrukken het ook.>>

Echter, een samenleving die van alle kanten het speelveld voor haar burgers heeft vernauwd, een samenleving die door de verbijsterende verduisteringen van verantwoordelijken is geknakt, een samenleving die tegen het samenzijn van man en vrouw bezwaar maakt, een samenleving die de innerlijke zuiverheid en authenticiteit heeft genegeerd en twee maanden gevangenisstraf heeft vastgesteld en goedgekeurd voor het niet dragen van een hijab door meisjes en vrouwen, een samenleving die criminelen in het openbaar en voor aller ogen executieert, heeft in feite de voedingsbodem voor onrechtvaardigheid, geweld, stress, angst en depressie geschapen en heeft hun geleerd hoe zij zichzelf en anderen kunnen doden.

Ten slotte moet worden begrepen dat de Iraanse samenleving op dit moment en in het bijzonder de Iraanse studentenpopulatie psychische, mentale, financiële en motivatieuitdagingen ondergaat. Want het ontbreken van maatschappelijke liefde en de diepe lasten van gezinnen voor levensonderhoud hebben de hoop op de toekomst eerst in gezinnen en vervolgens in de samenleving en vooral in de studentenpopulatie doen afnemen. En deze factoren hebben geleid tot zelfmoord en een pijnlijk einde van het leven van jonge studenten.